Overzicht:

- STIWOT Reizen Battlefield Tour "Bastogne" 2008
- STIWOT op Wings and Wheels
- Go2War2.nl publiceert memoires van sergeant T.C. Gibbs
- Nu verkrijgbaar: Wereld in Oorlog 6
- Vacatures Go2War2.nl
- Ceremonieel Normandië Detachement Regiopolitie Brabant-Noord
- Boeken- en filmnieuws
- De actualiteit van de Tweede Wereldoorlog
- Persoonlijke verhalen op WW2Awards.com
- Winnaars quiz "Het Duitse Archief"
- Uitgelezen!
- Verhoor Kaltenbrunner op Go2War2.nl

STIWOT Reizen Battlefield Tour "Bastogne" 2008 (Redactie STIWOT Reizen)
Na het organiseren van vele ééndaagse Battlefield Tours in Nederland en België bieden wij u in samenwerking met "Militaria Bastogne" de kans om in twee dagen alles te weten te komen over de Slag om Bastogne.

Breng met STIWOT Reizen een tweedaags bezoek aan Bastogne en haar omgeving en krijg een duidelijk beeld van de gevechten van de 101st Airborne Division en andere betrokken eenheden tijdens de Slag om de Ardennen. U krijgt achtergrondinformatie over de posities en troepenbewegingen, persoonlijke verhalen van de veteranen en meer. En dat alles in originele WOII-voertuigen die met gemak op bospaden rijden waar een touringcar niet kan komen!

Spreekt deze Battlefield Tour u wel aan? Brengt u dan een bezoek aan onze website voor het volledige programma en de mogelijkheid tot inschrijven. Er is slechts plaats voor 18 deelnemers, dus beslis snel!

STIWOT op Wings and Wheels (Gerd van der Auwera)
STIWOT begint zich de laatste tijd zich steeds meer buiten het internet te profileren. Op steeds meer WOII-gerelateerde evenementen kan u ons terugvinden. Zo waren we onder meer aanwezig op in het Liberty Park te Overloon en op Santa Fé in Roermond.

Op 9 en 10 augustus vindt u ons op de 7de editie van Wings and Wheels, een groots opgezette military history show te Ursel (België). Het aanbod is ronduit indrukwekkend: een militariabeurs met 350 stands, een static show met 350 hedendaagse en historische legervoertuigen, demonstraties van re-enactmentgroepen (waaronder een re-enactparachutesprong), muziekoptredens en randanimatie voor klein en groot,… U krijgt zelfs de kans om een dag lid te zijn van de Scandinavian Historical Flight en zodoende een vlucht mee te maken met de bekendste Amerikaanse jager uit de Tweede Wereldoorlog, de P-51 Mustang!

Kortom, een ruim en gevarieerd aanbod zodat iedereen hier zijn gading vindt. Meer info vindt u op de website van Wings and Wheels.

Go2War2.nl publiceert memoires van sergeant T.C. Gibbs (Redactie Go2War2.nl)
Op Go2War2.nl hebben we de memoires van Staff Sergeant T.C. Gibbs gepubliceerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de Amerikaan boordschutter in de neuskoepel van een B-24 Liberator waarmee hij missies vloog boven Europa. Zijn verhaal is door Dennis Notenboom aan Go2War2.nl ter beschikking gesteld en vervolgens vertaald uit het Engels door onze medewerker Fred Bolle.

De kroniek is enige jaren geleden oorspronkelijk voor zijn nazaten opgetekend en geeft blijk van een opmerkelijk goed geheugen voor feiten. Het goed lopende verhaal geeft een goede indruk van wat de Amerikaanse oorlogsinspanningen vergden van hun mensen. Ze kregen een zeer degelijke opleiding en werden vervolgens ver van huis in actieve dienst ingezet. Gibbs geeft een goed beeld van de betrokkenheid van een onbezorgde jongeman bij zijn vaderland en bij de veeleisende taak die hem opgelegd werd.

Het vormt een lezenswaardig verhaal, waarbij het gedeelte over het neerhalen van zijn bommenwerper bij de Nederlandse kust hem heel dichtbij brengt. Hij wordt in bezet Zeeland door de Duitsers gevangen genomen, nadat de gehele 10-koppige bemanning van de Liberator veilig op de grond is aanbeland.

In 2007 werd T.C. Gibbs door Dennis Notenboom uitgenodigd om naar Nederland te komen. Op de STIWOT-meeting ter gelegenheid van het 5-jarige bestaan van de stichting gaf hij een lezing over zijn ervaringen tijdens de oorlogsjaren. Op het moment van publicatie van dit verslag herstelt hij van een longontsteking. Samen met zijn vrouw Ann woont hij in Tupelo, Mississippi.

Klik hier om het complete verhaal te lezen. 

Nu verkrijgbaar: Wereld in Oorlog 6 (Redactie Nieuwsbrief)
Sinds 10 juni ligt hij in de winkel, het zesde nummer van Wereld in Oorlog. 48 pagina’s vol artikelen over de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Abonnees ontvangen het magazine automatisch, inclusief de met een Engelse BAFTA (de jaarlijkse Britse televisieprijs) bekroonde DVD Horror in the East van filmmaker Laurence Rees.

In dit nummer vindt u een bijdrage van twee STIWOT-medewerkers. Pieter Schlebaum schreef een artikel over de aanval op de Pegasus Bridge op 6 juni 1944. Een artikel over de ontsnapping van Rudolf Vrba uit vernietigingskamp Auschwitz werd geschreven door Kevin Prenger. Hieronder een compleet overzicht van alle artikelen die u dit keer in Wereld in Oorlog aantreft.

De Arabische Opstand van 1916 - 1918 en Lawrence of Arabia
Een vergeten hoofdstuk in de geschiedenis van WO1

Sebastian Haffner, meesterverteller uit Duitsland
Een prachtige boekenreeks over de 20ste eeuw

13 mei 1940
de Hollandse tegenaanval bij de Grebbeberg

D-Day, 00.16 uur
De aanval op de Pegasus Bridge

Ontsnapping uit Auschwitz
Rudolf Vrba wilde de wereld waarschuwen

Met een karretje honingboter op tocht door Duitsland
Het verhaal van de Amerikaanse Prisoner of War Raymond Essig

En natuurlijk: Kort Nieuws (o.a. Dordt Open Stad/ Bunkerberichten), Frontberichten met nieuwe boeken, DVD's en lezersaanbiedingen.

Wereld in Oorlog is vanaf 10 juni verkrijgbaar in de boek- en tijdschriftenhandel. Het magazine is ook verkrijgbaar via de Just Web Shop. Abonnees uit Nederland en Vlaanderen ontvangen het magazine op de verschijningsdatum thuis. Abonneren kan via www.aboland.nl. Alleen abonnees ontvangen een gratis DVD bij het magazine. 

Boeken- en Filmnieuws (Redactie Go2War2.nl)
Met de zomervakantie in het vooruitzicht is het weer tijd om wat boeken in te slaan om te lezen op het strand, de camping of gewoon thuis. STIWOT geeft alvast wat tips. Allereerst de tweedelige biografie over Adolf Hitler van Ian Kershaw. Het zijn geen nieuwe boeken, maar ze zijn nu voor een voordelige prijs heruitgegeven in de serie Scala van uitgeverij het Spectrum. Scala is een nieuwe serie voor de kritische lezer die meer wil weten over uiteenlopende onderwerpen en daarbij verzekerd wil zijn van kwaliteit. De auteur is een autoriteit op zijn of haar vakgebied en het boek geldt als een standaardwerk. Vanzelfsprekend mochten deze boeken van Kershaw in deze serie niet ontbreken.
In het eerste boek – “Hitler,  Hoogmoed 1889-1936” – gaat het om de vraag hoe een zo onbeduidende persoonlijkheid het Duitse volk zo volkomen in zijn greep kon krijgen. Kershaw laat zien dat Hitlers macht in wezen charismatisch bepaald was. Hij kreeg de macht door nationale en internationale tegenspelers in de schoot geworpen. De auteur beschrijft hoe de door de Eerste Wereldoorlog getraumatiseerde Duitse samenleving zich aan Hitler vastklampte als ‘redder des vaderlands’.
Het tweede deel – “Hitler, Vergelding 1936-1945” – verklaart de verandering van een stabiel en succesvol Duitsland in 1937 naar de ontmenselijkte militaire staat van de jaren 40. Kershaw laat zien welke mogelijkheden Duitsland nog had terwijl de ramp zich aan het voltrekken was. Kern van dit deel is Hitlers besluit om in het oosten een vernietigingsoorlog te beginnen, alsook het afschuwelijke nieuwe morele universum dat dit met zich meebracht: de degradatie van vijanden tot ‘beesten’ en het uitwerken van het idee van de Endlösung. Bij elkaar tellen de boeken meer dan 2.000 pagina’s, maar niet alleen kwantitatief, maar vooral ook kwalitatief is deze biografie groots.

Toch wat meer zin in een minder dikke pil met een wat minder wetenschappelijke inslag? Recent publiceerde diezelfde uitgeverij “Antonina’s dierentuin - een oorlogsverhaal in Warschau”. In de Verenigde Staten een bestseller, maar hier nog minder bekend. Het boek, geschreven door Diane Ackerman, vertelt het verhaal van Antonina Zabinski, de vrouw van de directeur van de Warschause dierentuin. Met hun dierentuin in Warschau als dekmantel, weten Antonina en haar man meer dan 300 Joden uit de handen van de nazi’s te houden. Dit waar gebeurde verhaal, gebaseerd op archieven en de dagboeken van Antonina, leest als een spannend filmscenario. De Amerikaanse pers is lovend over het boek. “Ackerman heeft een fascinerend verhaal te vertellen, en dat doet ze met verve […] één van de meest veelbelovende boeken van dit najaar”, aldus de Washington Post.

Tot slot “Auschwitz” van Laurence Rees, uitgegeven door Ambo Anthos. Net als Kershaws biografie is het geen nieuw boek, maar een voordelig geprijsde herdruk. In “Auschwitz” analyseert Laurence Rees de mentaliteit en motieven van de belangrijkste nazi-leiders en laat hij de daders van de meest afschuwelijke misdaden jegens de mensheid aan het woord. In dit boek komen ook tot nu toe minder bekende feiten aan het licht: van het bestaan van een bordeel in het kamp tot de corruptie die er op grote schaal plaatsvond. Rees beschrijft niet alleen Auschwitz, maar ook de geschiedenis van de Holocaust. Dankzij de prettige schrijfstijl en de meer journalistieke dan wetenschappelijke inslag is het boek heel goed leesbaar voor een brede doelgroep. De televisieserie behorende bij het boek werd in 2005 uitgezonden op het Belgische Canvas en is door Just Entertainment uitgebracht op DVD. Spreekt het werk van Rees u aan, kijk dan eens in de koopjeskelder op bol.com. Daar vindt u tegen een zeer scherpe prijs zijn boek “Verschrikkingen in het Midden Oosten” over Japanse wreedheden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ook bij dit boek hoort een documentaire die Just Entertainment op DVD heeft uitgebracht. De titel is “Horror in the East”.

De actualiteit van de Tweede Wereldoorlog  (Redactie WW2Awards.com)
Op 5 juni 2008 stierf Jacklyn Harold Lucas in Hattiesburg, Mississippi. Lucas werd 80 jaar oud en overleed aan de gevolgen van kanker. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij de jongste ontvanger van de Medal of Honor.

Jacklyn Harold Lucas werd geboren op 14 februari 1928 in Plymouth, North Carolina. Op jonge leeftijd hield hij veel van sport en was hij de leider van het rugby team op zijn school. Op 6 augustus 1942, op 14-jarige leeftijd, meldde hij zich met toestemming van zijn moeder aan bij de reserve eenheden van de Marine. Tijdens zijn aanmelding gaf hij op dat hij 17 jaar oud was, deze leeftijd was één van de aanmeldingscriteria.

Tijdens de training kwalificeerde Lucas zich als een scherpschutter. In juni 1943 werd hij overgeplaatst naar het 21st Replacement Battlion in New River, North Carolina en een maand later werd hij overgeplaatst naar het 25th Replacement Battlion waar hij zijn opleiding voltooide als lid van een machinegeweer sectie. Op 4 november 1943 verliet hij de Verenigde Saten en op 29 januari 1944 werd hij bevorderd tot Private First Class (Soldaat der eerste klasse).

Tijdens deze periode verbleef Lucas in een kazerne nabij Pearl Harbor. Hij vertelde regelmatig tegen zijn vrienden dat hij zich ging aanmelden bij een gevechtseenheid. Op 10 januari 1945 liep hij het kamp uit. Toen hij die nacht niet terugkwam werd hij “AWOL” verklaard (“AWOL” staat voor: “absent without leave”, dus het afwezig zijn zonder toestemming). Nadat hij een maand later nog niet was teruggekeerd werd hij als “deserteur” bestempeld, hij werd teruggezet naar de rang van “soldaat” en er werd een beloning uitgeloofd aan degene die hem zou arresteren.

Lucas, op zijn beurt, zat aan boord van de USS Deuel, welke eenheden van de 5th Marine Division naar Iwo Jima bracht. Hoewel hij een officier op de hoogte had gebracht van zijn status, werd hem toch toegestaan om te blijven. Hij werd ingedeeld bij het Headquarters Company van de 5th Marine Division. Terwijl hij nog op zee zat, werd hij 17 jaar oud, zes dagen voordat hij zijn Medal of Honor zou verkrijgen.

De dag na de landingen op Iwo Jima kroop hij met 3 andere mannen door een ravijn terwijl de Japanners handgranaten naar hen begonnen te gooien. De mannen doken in twee nabij gelegen schuttersputjes. Één granaat landde precies in het schuttersputje waar Lucas net was ingedoken. Hij ging er bovenop liggen en toen er nog een granaat naar beneden kwam vallen, greep hij deze en legde hem onder zichzelf, kort voordat deze ontplofte. Toen de explosie kwam werd hij in de lucht geslingerd en volgen de stukken kleding door de lucht.

Zijn maten lieten hem achter in de waan dat hij dood was, maar wonderbaarlijk genoeg leefde hij nog. Lucas bespaarde zijn vrienden ernstige verwondingen en misschien wel de dood door zijn actie. Door de explosies raakt Lucas zwaar gewond aan zijn rechterarm en pols, rechterbeen, rechterdij en aan zijn borst.

Nadat werd ontdekt dat hij nog in leven was, werd hij direct geëvacueerd en in diverse veldhospitalen verzorgde. Op 28 maart 1945 kwam hij aan in San Franciso, Californië. Zijn zogenaamde “desertie” werd in augustus 1945 uit zijn dossier geschrapt. Omdat het voor hem niet meer mogelijk was om terug te keren naar de Marine werd hij op 18 september 1945 eervol ontslagen. Op 5 oktober 1945 volgde de uitreiking van de Medal of Honor door President Truman.

Lucas overleed op 5 juni 2008 en werd begraven op de Highland Cemetery in Hattiesburg op 9 juni 2008.

Persoonlijke verhalen op WW2Awards.com (Redactie WW2Awards.com)
Het bezig zijn met “persoonlijke verhalen” is onmiskenbaar verbonden aan de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. Vaak gaat een bepaalde gebeurtenis pas leven als je er persoonlijke verhalen naast legt. Niet zelden levert dit interessante en nuttige informatie op. Met de opgedane informatie zoek je weer verder en kom je weer allerlei interessante dingen tegen. Deze persoonlijke research geeft vaak de meeste voldoening. Dit is absoluut van toepassing op WW2Awards.com! Vraag het aan overige de medewerkers en zij zullen het absoluut beamen. Niet alleen het bezig zijn met personen, maar ook met hun onderscheidingen is een groot onderdeel van dit project. Spreekt het onderzoeken naar bepaalde aspecten binnen de Tweede Wereldoorlog je ook zo aan? Neem dan contact met ons op!

De afgelopen jaren is WW2Awards.com een onmiskenbaar een kennisbron op het Internet geworden. Vanaf het prille begin is de website gegroeid tot een uitgebreide database met: bijna 40.000 personen, meer dan 2100 verschillende onderscheidingen en personen afkomstig uit meer dan 50 verschillende landen. De website is uniek in z’n soort omdat het de hele wereld omvat, ongeacht aan welke zijde hij of zij vocht. De hoeveelheid input die er dagelijks binnenkomt getuigd ervan dat onze website goed te vinden is.

Binnen WW2Awards.com heeft ieder medewerker zijn eigen kwaliteiten en interessegebied(en). Dit maakt het juist boeiend, je bent bezig met je eigen kennisgebied! Heb jij ook interesse om mee te werken aan WW2Awards.com? Stuur dan een e-mail naar Wilco Vermeer ( wilco@sitwot.nl ) of Egbert van de Schootbrugge ( egbert@ww2awards.com ) voor meer informatie over de website of vragen ten opzichten van de werkzaamheden.

Winnaars quiz "Het Duitse Achief" (Redactie Go2War2.nl)
In mei kon u op Go2War2.nl deelnemen aan een quiz waarbij u kans maakte op het winnen van DVD’s uit de serie “Het Duitse Archief” van Just Entertainment. Hieronder de winnaars:

- M. van Oosterom wint “Grote Duitse veldslagen”
- L. Peeters wint “De geschiedenis van de Duitse Wehrmacht”
- C. Callens wint “Das Dritte Reich Privat“
- F. Helthuis wint “33-45 in Kleur”

De prijzen worden spoedig naar hen toegestuurd of zijn inmiddels al door hen ontvangen.

Uitgelezen! (Egbert van de Schootbrugge)
“Terugtocht uit de Peel”, het journaal van een Nederlandsch soldaat van 10 mei tot 8 juni 1940 over zijn terugtocht door Nederland, België, Frankrijk, Luxemburg en Duitschland. Niet veel Nederlandse veteranen van de strijd in mei 1940 waren net als L. Huizingh, in staat om al in 1940 hun belevenissen op papier te laten zetten. Huizingh slaagde er niet alleen in om zijn belevenissen op papier te zetten, maar hij wist zelfs een uitgever te vinden die in 1940, in Nederland, zijn boek uitgaf. Een bijzonder boekje

Huizingh was tijdens de meidagen van 1940 Reserve-adjudant-onderofficier bij het 27^e Regiment Infanterie. Zijn commandant was Luitenant Kolonel F. van de Schrieck die tevens het voorwoord verzorgd in het boek. Schrieck schrijft bewondering te hebben voor Huizingh, omdat: “De schrijver, die bij den aanvang der mobilisatie zijn maatschappelijken werkkring en zijn zeer groot gezin had moeten verlaten, om zijn Vaderland te dienen, heeft ons dien lijdensweg getrouw en sober geschetst. Hij doet ons zien hoeveel flinke mannen de grootste ontberingen hebben geleden in de vervulling van hun soldaten plicht.”

Het boek begint met de nacht van 9 op 10 mei, waarin Huizingh naar de commandopost werd geroepen. Hij schrijft daarover: “Getroffen door den ernst, die te lezen viel op de gezichten der reeds in den commandopost aanwezigen, werd mijn spoedig duidelijk, dat wij ons op het allerergste moeten voorbereiden.” Nadat de situatie enigszins in kaart was gebracht verteld hij verder: “Gelegenheid tot besprekingen met elkaar was er vrijwel niet meer. Uit het weinige, dat wij met elkaar overlegden, bleek een hecht saamhoorigheidsgevoel. Dit gevoel en de rust, waarmee het voorkomende werk – dat zoo sterk van onze gewone dagelijksche bezigheden afweek – werd verricht, had gelukkig een kalmeerende invloed op de gemoederen der aanwezigen.” Het is bijzonder om te lezen dat er bij een commandopost, tijdens een dergelijk precaire situatie, zo’n vertrouwen heerste.

Opvallend is dat de schrijver zich op 13 mei 1940 al in Antwerpen bevond. Dit is te verklaren doordat ze op de eerste oorlogsdag hun stelling moesten verlaten omdat het gevaar bestond dat de Duitsers hun verdedigingslinie zou omtrekken. Na op 11 mei gebombardeerd te zijn, raakten ze het contact met hun regiment kwijt. Op 12 mei, Tweede Pinksterdag, hebben ze geprobeerd om contact te krijgen met hun regiment, maar de weg was afgesneden. Aangezien ze zich vlakbij de Belgische grens bevonden, restte hun niets anders dan koers naar België te zetten. Daar ze opgewacht werden door de Belgische grenswachten, die hen uiteindelijk naar Antwerpen brachten.

Huizingh en zijn maten zouden zich aansluiten bij de Belgische troepen en met hen door België, Frankrijk, Luxemburg en Duitsland trekken. Dit chronologisch opgestelde boekje, waarbij iedere dag in een kort hoofdstuk behandeld wordt, verstrekt op sommige momenten weinig tot geen informatie over bepaalde situaties. Zo is het bijvoorbeeld opvallend dat ze pas op 18 mei, toen ze in La Panne waren, hoorden dat de Nederlandse troepen zich hadden overgegeven. Dit is bijzonder omdat ze op 15 mei, de dag dat de overgave werd ondertekend, in Zeeuws-Vlaanderen (Nederland) waren. Dit geeft weer hoe slecht de communicatie tussen de troepen onderling en met bijvoorbeeld de Belgische strijdkrachten moet zijn geweest.

Het boek, wat natuurlijk een hebbeding is voor iemand die geïnteresseerd is in de meidagen van ’40, is ongeschikt om te kunnen dienen als volwaardige bron bij een onderzoek naar de gevechten in mei 1940.Wel is het leuk om dit boek, wat je met 2 à 3 uur lezen uit hebt, eens te lezen.

Verhoor Kaltenbrunner op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Elke maand citeren we in de STIWOT-nieuwsbrief een stuk uit een verhoor van het Internationale Militaire Tribunaal in Neurenberg. Dit keer hebben we een passage geselecteerd uit het verhoor van Ernst Kaltenbrunner, de opvolger van Reinhard Heydrich als leider van het Reichssicherheitshauptamt. Alhoewel binnen deze organisatie de uitroeiing van de Joden werd georganiseerd, deed Kaltenbrunner in Neurenberg verwoedde pogingen om zijn betrokkenheid daarbij te ontkennen. Hoe hij dat deed, leest u hieronder.

Dr. KAUFFMANN: Nu, graag een antwoord met ja of nee: Was het concentratiekamp Auschwitz u als zodanig bekend?
KALTENBRUNNER: Nee, daar was mij tot november 1943 niets van bekend.
Dr. KAUFFMANN: Werd u, meteen toen u hoorde van het bestaan van dit kamp ingelicht over het belang van dit kamp, namelijk dat het uitsluitend een vernietigingskamp voor Joden was die overgedragen waren aan Eichmann?
KALTENBRUNNER: Nee, het kon aan niemand als zodanig bekend zijn geworden want de vraag die aan Himmler werd gesteld: “Waarom wordt een dergelijk groot kamp daar ingericht?” werd door hem altijd beantwoord met: “vanwege de nabijheid van grote wapenfabrieken.” En ik denk dat hij toen Vitkovice en andere noemde. In elk geval – en dat moet benadrukt worden – heerste er volledige geheimhouding over wat er in Auschwitz gebeurde; en dat verklaringen niet alleen van de beklaagden maar van iedereen die door de Amerikanen is gevraagd: “Wist u er iets van?” en die ontkennend beantwoord worden, moeten worden geloofd.
[…]
Dr. KAUFFMANN: Nog een vraag daarover. Wanneer hoorde u voor het eerst dat het kamp in Auschwitz een vernietigingskamp was?
KALTENBRUNNER: Himmler vertelde me dat in 1944, in februari of maart. Liever, hij vertelde het me niet, hij gaf het toe.
Dr. KAUFFMANN: Wat was uw houding toen u dit hoorde?
KALTENBRUNNER: Ik heb de vraag niet gehoord.
Dr. KAUFFMANN: Wat dacht u toen u erover hoorde?
KALTENBRUNNER: Ik wist toen ik in functie kwam niets van het bevel van Hitler aan Heydrich betreffende de Endlösung der Judenfrage. In de zomer van 1943 vernam ik uit de buitenlandse pers en op de vijandelijke radio ...
De PRESIDENT: Dit is geen antwoord op uw vraag. U vroeg hem wat hij deed toen hij ontdekte dat Auschwitz een concentratiekamp was. Hij houdt nu een lange toespraak over Heydrich. U vroeg hem naar zijn houding. Ik neem aan dat u bedoelde wat hij deed toen hij in februari of maart 1944 voor het eerst hoorde dat Auschwitz een vernietigingskamp was. Hij is ons nu een lang verhaal aan het vertellen over iets dat met Heydrich te maken heeft.
Dr. KAUFFMANN: Wilt u alstublieft proberen mij een direct antwoord te geven op die vraag. Wat dacht u nadat u daarover hoorde. Een kort antwoord graag.
KALTENBRUNNER: Direct nadat mij dit feit ter ore was gekomen vocht ik, net als ik al eerder had gedaan, niet alleen tegen deze Endlösung maar ook tegen deze manier van aanpak van het Jodenvraagstuk. Om die reden wilde ik uitleggen hoe ik via mijn inlichtingendienst op de hoogte kwam van het hele Jodenvraagstuk en wat ik er tegen deed.
De PRESIDENT: We weten nog steeds niet wat u deed.
Dr. KAUFFMANN: Wat deed u? Ik vraag het u voor de laatste keer.
KALTENBRUNNER: Om uit te leggen wat ik deed moet ik uitleggen hoe ik reageerde net zoals ik u moet vertellen wat ik erover te weten kwam.
Dr. KAUFFMANN: Vertelt u ons uw reactie dan maar.
KALTENBRUNNER: Ik protesteerde eerst bij Hitler en de volgende dag bij Himmler. Ik vestigde niet alleen hun aandacht op mijn persoonlijke houding maar ook op de totaal verschillende opvatting die ik uit Oostenrijk had meegenomen en op mijn humanitaire bezwaren, maar direct, vanaf de eerste dag eindigde ik bijna al mijn rapporten, tot het einde aan toe, door te zeggen dat er geen vijandelijke macht bestond die zou willen onderhandelen met een Reich dat een dergelijke schuld op zich had geladen. Dat waren de rapporten die ik aan Hitler en Himmler stuurde waarbij ik er ook in het bijzonder op wees dat de inlichtingendienst de sfeer zou moeten creëren voor overleg met de vijand.
Dr. KAUFFMANN: Wanneer eindigde de Jodenvervolging?
KALTENBRUNNER: Oktober 1944.
Dr. KAUFFMANN: Wilt u zeggen dat dit te danken was aan uw bemoeienis?
KALTENBRUNNER: Ik ben er vast van overtuigd dat dat in hoofdzaak te danken is aan mijn bemoeienis, hoewel een aantal anderen dat zelfde doel ook nastreefden. Maar ik denk niet dat er iemand anders was die het in Hitlers oor bleef fluisteren, telkens wanneer hij hem ontmoette of dat er iemand anders was die zo openlijk en eerlijk en met zoveel zelfverloochening met Hitler kon spreken als ik.
[…]
Dr. KAUFFMANN: Getuige Hottl heeft in een verklaring gesteld dat hij van Eichmann had gehoord dat een totaal aantal van 4 tot 6 miljoen Joden waren uitgeroeid, ongeveer 2 miljoen daarvan in Auschwitz. Kende u zulke aantallen?
KALTENBRUNNER: Ik heb dergelijke aantallen nooit gehoord. Maar ik benaderde Himmler hierover en vroeg hem of hij een vermoeden had van al die misdaden tot zover. De reden waarom ik hem die vraag stelde was dat hij zich de omvang van de ramp, die zeker zou volgen, zou realiseren. Hij antwoordde mij dat hij geen cijfers had. Dat geloof ik niet. Die had hij meen ik wel.
Dr. KAUFFMANN: Wilt u in dit verband de verantwoordelijkheid aanvaarden of wilt u die afwijzen?
KALTENBRUNNER: Die moet ik absoluut afwijzen want ik hoop, via Burckhardt in staat te zijn te kunnen bewijzen dat er niemand was die zo openlijk de voorkeur gaf aan een andere oplossing.

Lees het complete verhoor.