Overzicht:
- En de winnaars zijn...
- Familiebezoek Canadees oorlogsgraf in Zeeland
- Nieuwe artikelen op Go2War2.nl

- Nieuw boek over Demjanjuk proces
- Operatie Barbarossa: 70 jaar geleden
- Monument Sloedam The Causeway
- Nederlandse oorlogsschepen uit WO2 op Go2War2.nl
- Verhoor Friedrich Paulus op Go2War2.nl



En de winnaars zijn… (Redactie Nieuwsbrief)
In onze vorige nieuwsbrief verlootten we drie exemplaren van het magazine + DVD "Nederland in de Tweede Wereldoorlog". Dhr. E. Snellen, dhr. C. Albers  en dhr. R. de Beunje zijn uitgeloot als winnaars. Zij hebben hun prijs inmiddels thuis ontvangen. Meer informatie over dit magazine is te vinden op Twitter: twitter.com/NederlandinWO2.
 
Op Go2War2.nl kon u vorige maand meedoen aan een prijsvraag waarbij de 13 DVD-box "Nazi Jagers" te winnen was. Dhr. B. Kalksma en mevr. M. Assen zijn uitgeloot als winnaars en hebben hun prijs inmiddels thuis ontvangen. De dvd-box is te bestellen op: www.hokshop.com.
 
Tot 1 augustus a.s. kunt u op Go2War2.nl nog meedoen aan WO2 Quiz nr. 31. De winnaar ontvangt van ons drie boeken van uitgeverij Osprey. Veel succes!


Familiebezoek Canadees oorlogsgraf in Zeeland (Redactie Oorlogsmusea.nl)
Op 6 mei 2011 verzorgde STIWOT in samenwerking met de stichting oorlogskerkhof Uden, een bezoek van een Canadese familie aan het graf van hun in de Tweede Wereldoorlog omgekomen oom, David Webb. Het bezoek was een groot succes en werd door de familie als zeer waardevol ervaren.

Nadat de familie was gearriveerd in Brabant zijn ze eerst meegenomen voor een bezoek aan het NM Kamp Vught. Na dit bezoek zijn ze vertrokken richting Zeeland waar een ontmoeting was verzorgt in het gemeentehuis van de gemeente Landerd. Hier waren een wethouder, een plaatselijke historicus en enkele andere mensen aanwezig die de familie het een en ander konden vertellen over de oorlog in de streek en de tragische crash met de Dakota van hun oom.


Dit werd vervolgd met een bezoek aan het graf van David Webb op het kerkhof in Zeeland (Noord-Brabant).
 

 
Na dit bezoek werd de familie meegenomen naar de Oorlogsbegraafplaats van het Gemenebest in Uden. Op deze begraafplaats liggen twee andere bemanningsleden begraven die ook in de desbetreffende Dakota zaten.


Meer informatie over dit onderwerp is te vinden op drie van onze websites, zowel op Go2war2, Oorlogsmusea als op WW2Awards.


Nieuwe artikelen op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Onderstaande artikelen zijn de afgelopen weken op Go2War2.nl verschenen:
 
Slag om de Elsenbornrug
De Elsenbornrug is een boemerangvormig, hogergelegen terrein ten oosten van het Belgische dorp Elsenborn dat uitkijkt op de dorpen Krinkelt-Rocherath en de Duitse grens. Toen op 16 december 1944 het Ardennenoffensief uitbrak kregen de vooruitgeschoven Amerikaanse troepen ten oosten van Elsenborn de opdracht om zich op deze makkelijk verdedigbare positie terug te trekken. Verrast door de plotselinge Duitse aanval vochten de Amerikanen gedurende vier dagen om zichzelf in veiligheid te brengen en om de Duitse opmars tegen te houden. Het Ardennenoffensief duurde officieel van 16 december tot 25 januari, maar deze slag om de Elsenbornrug, tussen de Amerikaanse 99th en 2nd Infantry Divisions en de Duitse 6. Panzerarmee, zou al na 4 dagen beslist zijn in het voordeel van de geallieerden.
 
 
 
Lichte kruisers van de Tromp-klasse
In 1935 werden de twee nieuwe oorlogsschepen besteld bij de Nederlandse Scheepsbouw Maatschappij (NSM) te Amsterdam en zouden Tromp en Jacob van Heemskerck gaan heten. Met de bouw van de eerste flottieljeleider zou echter pas in januari 1936 begonnen worden en het groene licht voor de bouw van de tweede werd pas in de tweede helft van 1938 gegeven, na de indienststelling van Hr. Ms. Tromp. Op 10 mei 1940, de dag dat de Duitsers Nederland binnenvielen, was de Jacob van Heemskerck nog in de afbouwfase. Het schip kon ontkomen naar Engeland en werd daar afgebouwd als luchtafweerkruiser.
 
 
 
Karl Dönitz
Karl Dönitz werd op 16 september 1891 geboren in Grünau, destijds een stadje vlakbij Berlijn en tegenwoordig een stadsdeel van de Duitse hoofdstad. Zijn vader was Emil Dönitz en zijn moeder heette Anna Beyer. Karl had een oudere broer, Friedrich. In april 1910 trad hij toe tot de Kaiserliche Marine, de marine van het Duitse keizerrijk en kwam in dienst als Seekadett (adelborst), zeeofficier in opleiding. Nauwelijks een jaar later, op 15 april 1911, werd hij Fänrich zur See (vaandrig). Op 22-jarige leeftijd werd Karl Dönitz beëdigd tot officier in de rang van Leutnant zur See (luitenant-ter-zee der 3e klasse).
 
 
 
Crash van de Dakota KG579 op vliegveld Volkel
Hoe kwamen twee RAF-vliegers op het rooms-katholieke kerkhof van Zeeland terecht en twee andere bemanningsleden op de oorlogsbegraafplaats van het Gemenebest te Uden?
 
 
 
Twee parachutisten en hun laatste reis naar Arnhem
De slag om Arnhem – en de beroemde brug te ver – is één van de bekendste slagen uit de Tweede Wereldoorlog geworden. Echter niet alleen bij de brug is slag geleverd. Ook in “onze” wijk Heijenoord hebben schermutselingen plaatsgevonden met dodelijke afloop, zowel aan Britse als aan Duitse zijde. Bijgaand het verhaal over twee Britten die gesneuveld zijn op de Heijenoordseweg.
 
 
 
Anton de Man, eerbetoon aan een geallieerde vliegenier
Het was zaterdag 17 maart 1945 om 14.45 in de middag. Ik was buiten aan het spelen op de weg voor ons huis. Het was het huis van mijn opa. In het begin van 1944, wij woonden toen in het dorp Strijen, moesten wij op gezag van de Duitse bezetter weg uit ons huis in Strijen. Het huis van opa was leeg want de Duitse bezetter had de omgeving van de dichtbij gelegen Barendrechtse brug onder water gezet en de mensen die in dat gebied woonden weggestuurd. Mijn ouders moesten toch een huis zien te vinden. In het huis naast dat van opa waren Duitse soldaten ondergebracht die FLAK-luchtafweergeschut bedienden dat dichtbij de brug was opgesteld.
 

 
Nieuw boek over Demjanjuk proces (Redactie Nieuwsbrief)
'War ich Hitler oder was?' Dat is zo'n beetje het enige dat John Demjanjuk gedurende zijn proces heeft gezegd. 92 zittingen lang heeft hij, liggend op een ziekenhuisbed, gezwegen en zijn advocaat het woord laten doen. De rechtbank in München was ervan overtuigd dat Demjanjuk in Sobibor heeft gediend en heeft meegewerkt aan het industriële moordproces in dit vernietigingskamp. Op 12 mei 2011 werd Demjanjuk schuldig bevonden aan medeplichtigheid aan de moord op ongeveer 28.000 Joden. Hij kreeg vijf jaar.
 
Rob Fransman (14 juni 1940) werd in 1943 gescheiden van zijn ouders en broer en dook onder in Zwijndrecht. Zijn ouders zaten enkele huizen verderop ondergedoken, maar werden verraden. Op 6 april 1943 werden ze in Sobibor vergast. Demjanjuk was toen als Trawniki-Wachmann in Sobibor werkzaam.
 
Uit respect voor de nagedachtenis van zijn ouders heeft Rob Fransman zich aangemeld als medeaanklager (Nebenkläger) in het Demjanjuk-proces. Voor de Wereldomroep hield hij een weblog bij van het proces. De Wereldomroep heeft ook een documentaire gemaakt van Rob Fransman in Sobibor. Deze DVD is (gratis) opgenomen in het boek.
 

 
Dr. Regina Grüter (Nederlands Rode Kruis) schreef het voorwoord. Jetje Manheim en Rozette Kats (Stichting Sobibor) verzorgden het nawoord.
 
Het boek kan vanaf 30 juni 2011 worden geleverd in de boekhandel, bij Bol.com en op Verbum.nl. Ook op Go2war2.nl zullen we spoedig meer aandacht aan dit boek besteden.

 
Operatie Barbarossa: 70 jaar geleden (Redactie Go2War2.nl)
Op 22 juni 2011 was het zeventig jaar geleden dat Operatie Barbarossa, de grootste militaire operatie ooit, van start ging. Bijna 4 miljoen Duitse, Roemeense en Finse troepen vielen de Sovjet-Unie binnen over een 2.900 kilometer breed front. De Wehrmacht wist uiteindelijk enorm diep in het Sovjetgrondgebied door te dringen en een aantal zeer grote overwinningen te boeken, maar zou er niet in slagen het Rode Leger op de knieën te krijgen. Hieronder volgt een samenvatting, samengesteld door het team van Go2War2.nl.

In Mein Kampf had Adolf Hitler al aangegeven dat Duitslands ultieme doel in het oosten lag. Daar zou volgens Hitler genoeg levensruimte (Lebensraum) zijn om de Duitse bevolking in al haar behoeften te voorzien. Daar kwam nog eens bij dat Hitler het communisme beschouwde als zijn aartsvijand en de Slaven als Untermenschen. Er werd daarom al vanaf de zomer van 1940 gewerkt aan een plan voor de invasie van de Sovjet-Unie. In het kielzog van de Wehrmacht zouden de Einsatzgruppen komen, belast met het uit de weg ruimen van met name Joden. Lang niet alle Duitse generaals geloofden in het slagen van de campagne, maar Hitler wel. Na de grootschalige zuiveringen binnen het Sovjetofficierscorps in de jaren ’30 en de Winteroorlog (1939-1940), waar het Rode Leger slechts met grote moeite de Finnen op de knieën wist te krijgen, had Hitler geen hoge dunk van de militaire capaciteiten van het Rode Leger. “Trap de deur in en het hele verrotte bouwwerk zal instorten!” beweerde hij.
 
Operatie Barbarossa, vernoemd naar de keizer van het Heilige Roomse Rijk en leider van de Derde Kruistocht in de 12e eeuw, zou uit drie speerpunten bestaan: één richting Leningrad, één richting Moskou en één richting Kiev. De Duitse strijdkrachten moesten “Sovjet-Rusland verpletteren” in een snelle bliksemcampagne, waarbij de hoofdmacht van het Rode Leger in het westen van Rusland moest worden vernietigd. In de maanden die volgden bewogen tienduizenden transporttreinen oostwaarts. Alleen al het Duitse troepencontingent bestond uit 3.200.000 troepen, ruim 2.000 vliegtuigen, 3.350 pantservoertuigen, 7.184 stukken artillerie, 600.000 motorvoertuigen en meer dan 600.000 paarden.

De invasie zou uiteindelijk als een verrassing komen voor de Sovjettroepen in het grensgebied, hoewel er genoeg aanwijzingen voor de inval waren geweest. Sovjetspionnen en -inlichtingenagenten hadden talloze onheilspellende berichten doorgegeven, maar veel ervan werd afgedaan als desinformatie van de Britten, bedoeld om een wig te drijven tussen de twee bondgenoten. Ook de honderden schendingen van het Sovjetluchtruim en de troepenbewegingen in het grensgebied overtuigden het Sovjetopperbevel niet. Het lijkt haast naïef dat ook de altijd wantrouwige Stalin niet geloofde in een Duitse inval. Hij was er echter van overtuigd dat Hitler geen oorlog op twee fronten zou riskeren. Niettemin had hij voorgevoelens: Nikita Chroesjtsjov herinnerde zich Stalin in de weken voor de Duitse aanval als “in een toestand van verwarring, angst en ontmoediging, zelfs verlamming.”

Zondagnacht 22 juni 1941 om 00:30 uur kregen de Sovjetfrontcommandanten vanwege de vele Duitse troepenbewegingen – ze konden het gedruis horen van wapentuig dat in stelling werd gebracht – dan eindelijk opdracht om hun troepen in opperste staat van paraatheid te brengen. Veel eenheden ontvingen dit bericht niet eens, en de weinige die het bevel wel ontvingen waren niet in staat een effectieve verdediging te organiseren in de paar uren voor de start van de Duitse invasie. Het werd strikt verboden om zonder expliciete toestemming iets te ondernemen. “Geef niet toe aan provocaties en open het vuur niet,” berichtte het opperbevel.


Een kleine drie uur later, om 03:15 uur Duitse tijd, staken de asmogendheden de grens over. Aan Sovjetzijde heerste volslagen chaos; de Duitse Blitzkrieg overrompelde de Sovjetfronttroepen. Binnen enkele uren waren de Sovjetverbindingen zo goed als uitgeschakeld. Diverse steden en talloze vliegvelden werden gebombardeerd. De Luftwaffe verloor op de eerste dag 35 vliegtuigen; de Sovjetluchtmacht ruim 2.000. In de maanden die volgden drongen de Duitsers maar liefst 600 kilometer door in de Sovjet-Unie en werden in meerdere grote omsingelingen honderdduizenden Sovjettroepen omsingeld en gevangen genomen. Deze omsingelingsoperaties kostten echter veel tijd: vele Sovjettroepen, deels geïndoctrineerd en deels gedwongen, vochten zich letterlijk dood. Dit was de Wehrmacht nog niet eerder overkomen. Tijdens de veldtocht in het Westen een jaar eerder vochten de Duitsers tegen een vijand die zich niet zo fanatiek tot het uiterste verzette. Ook had het Duitse opperbevel een ernstige misrekening gemaakt over de hoeveelheid troepen die de Sovjet-Unie kon inzetten: steeds maar weer doken er nieuwe Sovjetformaties op naarmate de Duitsers verder doordrongen in de Sovjetachterhoede.

Operatie Barbarossa kende een uiterst succesvolle beginfase, maar de operatie was te laat in het seizoen van start gegaan. Door het regenachtige herfstweer werden de wegen modderig en onbegaanbaar en stokte de snelle opmars. Toen de winter inzette had de Wehrmacht Moskou en Leningrad nog niet ingenomen en zag het zich genoodzaakt zich in te graven: de Duitsers waren er niet in geslaagd de Sovjet-Unie in één campagne te verslaan. Steeds meer Duitsers vreesden een herhaling van Napoleons campagne in Rusland in 1812.

Operatie Barbarossa had de opening van het Oostfront betekend, waar in de vier jaar die volgden maar liefst 80 % van de Duitse Wehrmacht en het overgrote deel van het Rode Leger actief was. Wat betreft het aantal betrokken troepen was het Oostfront het grootste front aller tijden. Naar schatting 30 miljoen militairen en burgers van de asmogendheden en de Sovjet-Unie zouden hier om het leven komen.

Op Go2War2.nl leest u meer over Operatie Barbarossa in het volgende artikel:
- Operatie Barbarossa, de Duitse invasie van de Sovjet-Unie

 
Monumenten Sloedam The Causeway (Redactie Oorlogsmusea.nl)
Het opnieuw aangelegde “Monument Sloedam The Causeway” vindt u aan de Postweg die parallel loopt langs de A58. Sinds 6 mei 2010 staan hier vijf monumenten en een informatiebord. Het nieuw gebouwde viaduct over de A58, nodig voor de aanleg van goederenspoorlijn “De Sloelijn” voor de industrie van Vlissingen – Oost heeft de naam “Mallardviaduct” gekregen. Mallard, het Engelse woord voor “wilde eend” was de codenaam van de aanval op de Sloedam in 1944.
 

 
Het monument herinnert aan de flankerende operatie en de hevige strijd om de Sloedam en Walcheren aan het begin en aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Vele slachtoffers zijn hier gevallen.
 
Voor en in de Tweede Wereldoorlog was de Sloedam een dijk van een kilometer lang en slechts 45 meter breed. Op die 45 meter brede dijk lagen de Postweg en de spoorlijn van Vlissingen naar Bergen op Zoom. Aan weerszijden van de dijk was het Sloe. Een modderig getijdengebied. De Sloedam was de enige verbinding tussen Walcheren en de rest van het land. Na de capitulatie van Nederland op 14 mei 1940 is de strijd in Zeeland nog een aantal dagen doorgegaan mede door de op 11 mei aangevoerde Franse troepen. De doelstelling van de Fransen was de beveiliging van de Scheldemonding en het creëren van een aansluiting met het geallieerde front in België. Het mocht niet baten. Op 17 mei trokken de Fransen zich al vechtend via de Sloedam terug naar Vlissingen om de Westerschelde over te steken naar Zeeuws-Vlaanderen en via België terug naar Frankrijk en vandaar de strijd voort te zetten. De slachtoffers van deze strijd in de meidagen van 1940 liggen op de Franse Oorlogsbegraafplaats in Kapelle op Zuid-Beveland begraven.
 
Op Oorlogsmusea kunt u de foto’s van de vijf monumenten bekijken en de teksten op de vijf monumenten lezen. Op Go2War2 is het verhaal van de strijd in 1940 en 1944 na te lezen.


Nederlandse oorlogsschepen uit WO2 op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Na de publicatie van het artikel over de Lichte kruisers van de Tromp-klasse, zijn alle Nederlandse oorlogsschepen die vochten in de Tweede Wereldoorlog beschreven op Go2War2.nl. In totaal behandelen zo’n 20 artikelen het wel en wee van alle eenheden van de Koninklijke Marine tijdens de periode 1939-1945. In deze artikelen worden de schepen per klasse uitgelicht en per eenheid beschreven. Vele foto’s, waarvan een groot aantal unieke opnames afkomstig uit privé-collecties, ondersteunen de feiten.

Na de gehandhaafde neutraliteit van Nederland tijdens de Eerste Wereldoorlog hoopte de Nederlandse politiek eind jaren ‘30 wederom te ontkomen aan een nieuw naderend wereldwijd conflict. Daarom beschikte Nederland, dat met het bezit van Nederlands Oost-Indië en Nederlands West-Indië destijds één van de grootste koloniale grootmachten ter wereld was, over veel te weinig oorlogsschepen om het uitgestrekte grondgebied doeltreffend te verdedigen. Bovendien was een aanzienlijk deel van de vloot die de Koninklijke Marine op 3 september 1939 in kon zetten verouderd. Toch beschikte de Nederlandse vloot op dat moment over zo’n 85 schepen variërend van mijnenvegers tot lichte kruisers. Dit aantal werd tijdens de Tweede Wereldoorlog verdubbeld door schepen te vorderen, door schepen die onafgebouwd naar Engeland konden ontkomen en door het aankopen van nieuwe en gebruikte schepen.
 

Aankomst van het pantserschip Hr. Ms. Gelderland te Curacao, 24-10-1937. Bron: Collectie van Cleemputte.

De belangrijkste offensieve eenheden waren de Nederlandse onderzeeboten. Door de technische voorsprong op een aantal belangrijke onderdelen konden de modernste Nederlandse onderzeeërs de vergelijking met de buitenlandse tegenhangers glansrijk doorstaan. Ook op andere technische gebieden, vooral vuurleiding en stabilisering van luchtafweermitrailleurs, was de Koninklijke Marine de concurrentie voor. Ondanks dit alles kon de Nederlandse marine niet voorkomen dat Nederland bezet werd door de Duitsers en Nederlands Oost-Indië moest capituleren voor Japan. Vooral in de eerste helft van de Tweede Wereldoorlog leed de Nederlandse zeemacht gevoelige verliezen. Alleen met de hulp van vooral de Britse bondgenoten kon de Koninklijke Marine zich in de tweede helft van de oorlog handhaven als oorlogsvloot.

De artikelen over de Nederlandse oorlogsschepen zijn hier te vinden.


Verhoor Friedrich Paulus op Go2war2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Elke maand citeren we in de STIWOT-nieuwsbrief een stuk uit een verhoor van het Internationale Militaire Tribunaal in Neurenberg. Dit keer hebben we een passage geselecteerd uit het getuigenverhoor van Friedrich Paulus. Als plaatsvervangend chef-staf van het OKH was de latere Generalfeldmarschall en commandant van het 6. Armee tijdens de Slag om Stalingrad betrokken bij de voorbereidingen op operatie Barbarossa, de Duitse invasie in de Sovjet-Unie.
 
GEN. RUDENKO: Hoe en onder welke omstandigheden werd de gewapende aanval op de Sovjety Unie uitgevoerd – de aanval die was voorbereid door de Hitlerregering en het Opperbevel van de Duitse Strijdkrachten?
PAULUS: De aanval op de Sovjet Unie werd gelanceerd, zoals ik heb verteld, volgens een nauwkeurig en ver van te voren opgesteld plan. De troepen voor deze aanval werden eerst achter in het verzamelgebied gelegerd. Op speciaal bevel werden ze daarna in groepen naar hun startposities verplaatst en daarna namen ze hun stellingen in langs het hele lange front van Roemenië naar Oost-Pruissen voor een gelijktijdige aanval. Het Finse strijdtoneel was van deze operatie uitgesloten.
Net als het grootschalige operatieplan dat tot op zekere hoogte in theorie was getest, zoals ik in het begin heb verteld, werd de gedetailleerde inzet van de troepen tijdens kaartoefeningen door de staven van de legergroepen, korpsen en divisies besproken en lang voor het begin van de oorlog tot in bijzonderheden in orders vastgelegd.
Een grootschalige afleidingsmanoeuvre, die in Noorwegen en aan de Franse kust moest worden gehouden, werd ontworpen om een invasie van Engeland in 1941 te simuleren en zo de aandacht van Rusland af te leiden. Er werden allerlei maatregelen getroffen niet alleen voor operationele maar ook voor tactische verrassing zoals bijvoorbeeld het verbod op openlijke verkenningen langs en over de grens voor het begin van de oorlog. Dat betekende aan de ene kant dat er met mogelijke verliezen die zouden worden veroorzaakt door een gebrek aan verkenningen rekening moest worden gehouden omwille van het verrassingseffect maar het betekende aan de andere kant dat er voor een aanval over de grens door de vijand niet werd gevreesd.
Al die maatregelen tonen aan dat het een kwestie van een misdadige aanval was.
GEN. RUDENKO: Hoe zou u de doelen omschrijven die Duitsland nastreefde bij haar aanval op de Sovjet Unie?
PAULUS: De doelstelling om de lijn Wolga-Archangel te bereiken, iets dat wat Duitslands kracht ver te boven ging, is op zich kenmerkend voor het grenzenloze beleid van verovering van Hitler en de Nationaalsocialistische leiders. Uit strategisch oogpunt gezien zou het bereiken van deze doelen de vernietiging van de strijdkrachten van de Sovjet Unie hebben betekend. Met het bereiken van die lijn heb ik de belangrijkste gebieden van de Sovjet Unie genoemd, met de hoofdstad Moskou, die zouden worden veroverd en onderworpen, samen met de belangrijke politieke en economische centra van de Sovjet Unie. Economisch gezien zou het bereiken van deze lijn betekenen het bezit van belangrijk landbouwgebied, de belangrijkste natuurlijke bronnen waaronder de olievelden van de Kaukasus en de belangrijkste productiecentra in Rusland, en ook het belangrijkste verbindingsnetwerk in Europees Rusland.
Hoezeer Hitler gebrand was op het veroveren van economische doelen in deze oorlog kan het best worden aangetoond met een voorbeeld uit mijn persoonlijke ervaring.
Op 1 juni 1942, ter gelegenheid van een conferentie in Poltava met opperbevelhebbers in het gebied van Heeresgruppe Süd verklaarde Hitler: “Als ik de olie van Maikop en Grosny niet krijg, moet ik deze oorlog beëindigen.”
Voor het gebruik van en het bestuur over de te veroveren gebieden waren er al bestuurlijke en economische organen gevormd en die lang voor het begin van de oorlog in gereedheid werden gehouden.
Samenvattend zou ik willen zeggen dat de gegeven doelen de verovering van Russisch grondgebied aangeven met het doel kolonisatie en uitbuiting van de bronnen waarmee de oorlog in het Westen tot een einde gebracht moest worden met het uiteindelijke doel de overheersing van Europa.
GEN. RUDENKO: En een laatste vraag: Wie acht u schuldig aan het beginnen van de misdadige oorlog tegen Sovjet Rusland?
PAULUS: Mag ik de vraag laten herhalen?
GEN. RUDENKO: Ik herhaal de vraag ......
De PRESIDENT: Het Tribunaal staat op het punt een opmerking te maken tegen Generaal Rudenko. Het Tribunaal is van mening dat een vraag zoals u die zojuist heeft gesteld, wie schuldig was aan de agressie tegen Russisch grondgebied, een van de belangrijkste vragen is waarover het Tribunaal een beslissing moet nemen en daarom geen vraag is waarover de getuige zijn mening moet geven.
Is dat hetgeen waartegen de raadsman voor de Verdediging wenst te protesteren?
Dr. LATERNSER: Ja, Meneer de President, dat is wat ik wilde doen.
GEN. RUDENKO: Dan zal het Tribunaal mij wellicht toestaan de vraag iets anders te stellen?
De PRESIDENT: Ja.
GEN. RUDENKO: Wie van de beklaagden was een actief deelnemer bij het aanzetten tot agressie tegen de Sovjet Unie?
PAULUS: Van de beklaagden, voor zover ik ze heb ontmoet, de belangrijkste militaire adviseurs van Hitler. Dat zijn de Chef van het OKW, Keitel; de Chef van de afdeling Operaties, Jodl; en Göring in zijn hoedanigheid van Reichsmarschall, van Opperbevelhebber van de Luftwaffe en Gevolmachtigde voor de Bewapeningseconomie.
GEN. RUDENKO: Om het verhoor af te sluiten zal ik het samenvatten. Heb ik uit uw getuigenis de juiste conclusie getrokken dat al lang voor 22 juni, de Hitlerregering en het Opperbevel van de Strijdkrachten een aanvalsoorlog tegen de Sovjet Unie voorbereidden met als doel het grondgebied van de Sovjet Unie te koloniseren?
PAULUS: Dat volgt zonder enige twijfel uit alle ontwikkelingen zoals ik die heb beschreven en ook in het verband met alle richtlijnen die in het bekende Grüne Heft zijn uitgevaardigd.
GEN. RUDENKO: Ik heb verder geen vragen, Meneer de President.
 
Lees het complete verhoor op Go2War2.nl
 
 

STIWOT Nieuwsbrief

11de jaargang, 6e editie
  juni 2011



De schrijvers in deze Nieuwsbrief zijn onafhankelijk en niet gebonden aan enig politiek denkbeeld of groepering. Grote interesse in de Tweede Wereldoorlog en de behoefte om er iets mee te doen hebben geresulteerd in dit continue project op vrijwillige basis.

Indien u ideeën, vragen of opmerkingen heeft verzoeken wij u om contact op te nemen met STIWOT.