Overzicht:

- STIWOT wenst u prettige kerstdagen en een gelukkig 2011
- Nieuw verschenen artikelen op Go2War2.nl
- De actualiteit van de Tweede Wereldoorlog
- Interview over "foute" burgemeester op Go2War2.nl
- Nieuwe quiz op Go2War2.nl
- Opmerkelijk
- Verhoor Friedrich Paulus op Go2War2.nl



STIWOT wenst u prettige kerstdagen en een gelukkig 2011 (Redactie Nieuwsbrief)
Met het nieuwe jaar in aantocht blikt STIWOT terug op een succesvol 2010. Onze vrijwilligers hebben het afgelopen jaar weer heel veel vrije uurtjes gestoken in de stichting en haar websites. Op Go2War2.nl verschenen artikelen over onder andere de aanval op Pearl Harbor, de Februaristaking en Benito Mussolini. Veel informatie werd ook weer toegevoegd aan Oorlogsmusea.nl en WW2Awards.com. Met een nieuw samengesteld moderatorteam en de verkiezing van het forumlid van het jaar staat ons forum ook weer helemaal op de kaart. We danken alle medewerkers hartelijk voor hun onmisbare inzet en rekenen ook het komende jaar weer op hun uitstekende bijdragen! Ook bedanken we onze donateurs, want dankzij hun financiële bijdrage kunnen we doen wat we doen. 
 
In 2010 hebben we ook weer grote hoeveelheden bezoekers mogen verwelkomen op onze websites. Dank u wel voor uw belangstelling en de feedback die we van u mochten ontvangen. Het was ook het jaar van het tienjarige jubileum van Go2War2.nl: de resultaten van de enquête die we ter gelegenheid daarvan afnamen, toonde ons dat u onze website zeer waardeert. Ook organiseerden we in september na lange tijd weer een Battlefieldtour, die in het teken stond van de vestingwerken rondom IJmuiden. Verder ontvingen we enkele bijzondere schenkingen voor ons archief, waaronder een tweetal foto’s van gevangenen en bewakers van kamp Vught. Met onze themapagina www.go2war2.nl/procesvanneurenberg haalden we in november de landelijke pers.
 
We hopen u ook het komende jaar te mogen begroeten op onze websites, meetings en Battlefieldtours. Via Twitter blijft u in 2011 nog beter op de hoogte van onze activiteiten en werkzaamheden. We wensen u, namens alle het bestuur en alle medewerkers van STIWOT, prettige kerstdagen en een gelukkig en gezond 2011!
 



Nieuw verschenen artikelen op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Onderstaande artikelen zijn de afgelopen weken op Go2War2.nl verschenen:
 
Hr. Ms. Queen Wilhelmina
Vanaf het moment dat Hr. Ms. Queen Wilhelmina in Nederlandse dienst werd gesteld, op 6 augustus 1942, was het schip een vreemde eend in de bijt van de Koninklijke Marine. Het oorlogsschip was nooit besteld door en gebouwd voor de marine maar een persoonlijk geschenk van President Roosevelt aan Nederland. De Amerikaanse president had zelf de naam Queen Wilhelmina voorgesteld en deze werd door de marine overgenomen waardoor het schip ook qua naam een uitzondering vormde.
 
 

Britse destroyers voor de Nederlandse marine
Tijdens de Tweede Wereldoorlog kwamen veel Britse torpedobootjagers onder buitenlandse, maar geallieerde vlag te varen. Zo namen, behalve de Koninklijke Marine, de marines van Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, Polen, Noorwegen, Griekenland en de Sovjet-Unie Britse destroyers in dienst. Voor de Britten was dit natuurlijk een welkome manier om meerdere Britse schepen te bemannen dan door de Royal Navy mogelijk zou zijn geweest en voor de geallieerde zaak in te zetten. Voor de Koninklijke Marine betekende de mogelijkheid om de Britse destroyers over te nemen, dat het gat tussen het verlies van de Nederlandse torpedobootjagers in het begin van de Tweede Wereldoorlog en de in dienst name van hun naoorlogse vervangers gedicht werd.

Klik hier voor het artikel


Slag om Timor
Het eiland Timor, ongeveer 700 kilometer ten noordwesten van het Australische Darwin, was in 1941 verdeeld tussen twee koloniale grootmachten. De oostelijke helft van het ruim 30.000 vierkante kilometer grote eiland was Portugees bezit en de westelijke helft behoorde tot Nederlands Oost-Indië. Vrijwel meteen na de Japanse aanval op Pearl Harbor, op 7 december 1941, besloten de geallieerden om het neutrale Portugese gedeelte te bezetten om te voorkomen dat de Japanners het in zouden nemen om er een bruggenhoofd te vestigen.
 
Klik hier voor het artikel
 

Ben je net als wij gefascineerd door de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog en wil je je kennis graag delen met een groot publiek? Dan kunnen wij jou heel goed gebruiken als auteur voor Go2War2.nl, de grootste Nederlandstalige website over de Tweede Wereldoorlog. Neem voor meer informatie contact op met redactie@go2war2.nl.


De actualiteit van de Tweede Wereldoorlog (Egbert van de Schootbrugge)
Helaas komt het regelmatig voor dat blijkt dat veteranen verhalen claimen die niet waar blijken te zijn, of dat ze zelfs nimmer gevochten hebben. Zo kwam op 6 juni 2009 uit dat Howard Manoian, die zich jarenlang uitgaf als veteraan van de 82nd Airborne Division en een bekend gezicht was in Sainte-Mère-Eglíse nimmer in de 82nd Airborne Division had gediend. Deze week werd Arthur Crane veroordeeld, een Australiër die zich uitgaf als ex-krijgsgevange en daarmee veelvuldig de publiciteit zocht. Helaas blijkt het verhaal van deze “bekende veteraan” een grote leugen.


Op dinsdag 21 december werd de 84-jarige Australiër Arthur “Rex” Crane veroordeeld tot vier jaar cel, wegens oplichtingpraktijken door zich voor te doen als een veteraan die krijgsgevangen gezet was door de Japanners. Maarliefst 22 jaar heeft Crane zich voorgedaan als ex-krijgsgevangene, voordat hij in 2009 ontmaskerd werd door een historica die zijn verhaal niet geloofde. In al deze jaren claimde Crane $689.491 aan pensioengeld. De rechter heeft in zijn veroordeling opgenomen dat Crane $ 413.869 van dit bedrag moet terugbetalen.

De leugen van Crane begon omstreeks 1988, hij wilde door zich voor te doen als ex-krijgsgevange een vriendschap onderhouden met twee veteranen die daadwerkelijk krijgsgevangen waren tijdens de Tweede Wereldoorlog. De leugen liep al snel uit de hand, en in de rechtbank werd verklaard dat Crane diepgaand onderzoek gedaan heeft om zijn verhaal dat hij zich op 15-jarige leeftijd bij guerilla’s aansloot om tegen de Japanners te vechten te kunnen ondersteunen met bronnen. Verder claimde Crane dat hij in zijn hoedanigheid als guerilla gevangen genomen en gemarteld werd. Ook zou hij te werk zijn gezet aan de Birma spoorlijn.

Nadat Crane in 2009 zijn verhaal tijdens de POW War Memorial verteld had, begon historica Lynette Silver een onderzoek naar zijn verleden. Silver had onderzoek gedaan naar de guerilla’s in Malaya en Singapore en wist dat de verhalen van Cranen niet konden kloppen. “Ik had zoveel onderzoek gedaan, dat ik de namen van iedereen die er bij betrokken was kende en ik wist dat hij niet een van hen was.”

Hoewel de rechter erkende dat Crane verdienstelijk werk had verricht voor de vereniging van ex-krijgsgevangenen, getuigden de leugens van Crane volgens hem van “weinig respect” jegens diegenen die wel gewond waren geraakt terwijl ze hun land dienden. De rechter stelde: “Uw gedrag kan alleen aangemerkt worden als een belediging naar diegenen die gevochten hebben, die gevangen genomen werden, die gemarteld werden en die gedood werden”

In een geschreven verklaring liet Crane weten dat hij “diep beledigd” was door zijn eigen gedrag.


Interview over ‘foute’ burgemeester op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Dirk Frans Pont was in de periode 1925-1937 burgemeester van Uithoorn en Hillegom. Aan de veelbelovende carrière kwam in 1937 een eind toen Pont bekend maakte dat hij lid was geworden van de NSB. Aansluitend werd hij namens de NSB kortstondig lid van de Eerste Kamer, maar al heel snel vertrok hij uit de Kamer en nog in 1937 verliet hij ook teleurgesteld de NSB. Hij sloot zich in 1940 aan bij het Nationaal Front, de radicale club rondom Arnold Meijer. Deze partij richtte zich in de jaren 1934-1941 op het fascistische Italië en niet op het nationaal-socialistische Duitsland. In augustus 1941, vlak voor het verbod van het Nationaal Front in de herfst van dat jaar door de Duitse bezetter, vertrok Pont tot verbijstering van Arnold Meijer en velen in zijn familie- en kennissenkring als eerste luitenant van het Vrijwilligerslegioen Nederland naar het Oostfront. In november 1942 keerde hij uit Rusland weer terug naar Nederland. Hij had zich intussen weer bij de NSB aangesloten en werd in december 1942 benoemd tot burgemeester van Apeldoorn. Tot de bevrijding van de stad in april 1945 hield hij die positie. Na de oorlog werd hij drie jaar geïnterneerd. Het werd hem verboden ooit nog terug te keren in het openbaar bestuur.
 


Onlangs verscheen van het echtpaar Jan en Thea de Roos het boek “Moed en Overmoed. Een biografie van burgemeester Dirk Frans Pont (1893-1963)”. Het boek is recentelijk op de site gerecenseerd. De recensent, Frans van den Muijsenberg, had naar aanleiding van het boek en de recensie een telefonisch interview met een van beide auteurs, Jan de Roos.
 
Klik hier voor het interview


Nieuwe quiz op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Na vier maanden hebben wij quiz nummer 29 gesloten. De antwoorden staan inmiddels on-line. Onder de achttien deelnemers die alle vragen foutloos beantwoordden, hebben we P. Valstar uitgeloot als winnaar. Hij heeft het boekenpakket inmiddels toegestuurd gekregen.

Wij hebben op hetzelfde moment een nieuwe quiz geopend. Test opnieuw uw kennis van de Tweede Wereldoorlog in quiz nummer 30! Er staan weer 25 lastige vragen (en een mooie prijs voor de winnaar) op u te wachten. U kunt deelnemen aan deze quiz tot en met tot en met 31 maart 2010. Veel succes!

Onder de beste inzendingen verloten we een exemplaar van het boek De dag van strijd van Rick Atkinson t.w.v. € 39,95, beschikbaar gesteld door Uitgeverij Boekerij.



Opmerkelijk (Egbert van de Schootbrugge)
Het was 15 oktober 1944 en vrijwel de gehele neus van zijn B-17 bommenwerper was verdwenen nadat flak bij Keulen zijn toestel met succes beschoot. Toch wist 1st Lieutenant Lawrence M. DeLancy terug te keren naar Engeland en zijn toestel veilig aan de grond te zetten. Ieder bemanningslid kon veilig het toestel verlaten, met uitzondering van Staff Sergeant George E. Abbott, welke op slag gedood werd toen het toestel geraakt werd.

Het was een combinatie van bekwaamheid en teamwork van Lieutenant DeLancey en zijn navigator 2nd Lieutenant Raymond J. LeDoux dat het toestel veilig aan de grond werd gezet.


DeLancey verklaarde: “We hadden net onze bommen gedropt en begonnen weg te draaien van ons doel toen het luchtafweergeschut de neus van ons toestel raakte en deze vrijwel geheel wegblies. Delen van de neus schoten naar achteren en belemmerden zowel mijn zicht als dat van mijn co-piloot 2nd Lieutenant Philip H. Stahlman. Het kleine beetje wat er van de neus nog over was, leek op een schroothoop. De wind raasde naar binnen en onze voeten werden bloot gesteld aan de open lucht op ruim 9 kilometer hoogte, waar de temperatuur ondraagbaar was.”


“Daar vlogen we dan, in een gebied wat zwaar verdedigd werd door luchtafweergeschut, zonder neus en vrijwel geen boordinstrumenten. Het bedieningspaneel was door de inslag naar me toegebogen. Mijn hoogtemeter en magnetisch kompas waren zo ongeveer de enige instrumenten die nog werkten, maar ik kon niet teveel op hun accuraatheid afgaan. Uiteraard zette ik direct koers richting Engeland, doordat het zuurstofsysteem uitgeschakeld was, daalde ik af naar een veilige hoogte. Lieutenant LeDoux had al zijn instrumenten verloren, deed fantastisch werk door alsnog Engeland te vinden.”


Tijdens de terugvlucht kwamen ze opnieuw in aanraking met luchtafweergeschut, maar DeLancey wist deze te ontwijken. Lieutenant LeDoux was in staat om het toestel, zonder zijn instrumenten en kaarten, naar de thuisbasis te navigeren. Hoewel het vliegtuig uit balans was zonder neussectie, niet over werkende remmen beschikte (er was geen hydraulische druk meer aanwezig) en het zicht was weggenomen, maakte Lieutenant DeLancey een prachtige landing. Dit tot verbazing van het grondpersoneel op het vliegveld, die zich afvroegen hoe deze prestatie mogelijk was!

Naast de hierboven genoemde bemanningsleden, bevonden zich ook nog in het toestel:

1. Technical Sergeant Benjamin H. Ruckel
2. Technical Sergeant Wendell A. Reed
3. Technical Sergeant Russell A. Lachman
4. Staff Sergeant Albert Albro
5. Staff Sergeant Herbert D. Guild


Verhoor Friedrich Paulus op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Elke maand citeren we in de STIWOT-nieuwsbrief een passage uit een verhoor van het Internationaal Militair Tribunaal in Neurenberg. Dit keer hebben we een passage geselecteerd uit het verhoor van Friedrich Paulus, die opgeroepen werd als getuige. Paulus was gedurende de Slag om Stalingrad opperbevelhebber van het 6. Armee. Na kort daarvoor door Hitler nog benoemd te zijn tot Generalfeldmarschall gaf hij zich op 31 januari 1943 over aan het Rode Leger. Na de aanslag op Hitler in juli 1944 sloot hij zich aan bij het Nationalkomitee Freies Deutschland, een vanuit de Sovjet-Unie opererende verzetsgroep tegen Hitler. Paulus getuigde op 11 en 12 februari 1946 in Neurenberg. In oktober 1953 werd hij na een jarenlang huisarrest in een villa in Moskou vrijgelaten.

 
PAULUS: De aanval op de Sovjet Unie werd gelanceerd, zoals ik heb verteld, volgens een nauwkeurig en ver van te voren opgesteld plan. De troepen voor deze aanval werden eerst achter in het verzamelgebied gelegerd. Op speciaal bevel werden ze daarna in groepen naar hun startposities verplaatst en daarna namen ze hun stellingen in langs het hele lange front van Roemenië naar Oost-Pruissen voor een gelijktijdige aanval. Het Finse strijdtoneel was van deze operatie uitgesloten.
Net als het grootschalige operatieplan dat tot op zekere hoogte in theorie was getest, zoals ik in het begin heb verteld, werd de gedetailleerde inzet van de troepen tijdens kaartoefeningen door de staven van de legergroepen, korpsen en divisies besproken en lang voor het begin van de oorlog tot in bijzonderheden in orders vastgelegd.
Een grootschalige afleidingsmanoeuvre, die in Noorwegen en aan de Franse kust moest worden gehouden, werd ontworpen om een invasie van Engeland in 1941 te simuleren en zo de aandacht van Rusland af te leiden. Er werden allerlei maatregelen getroffen niet alleen voor operationele maar ook voor tactische verrassing zoals bijvoorbeeld het verbod op openlijke verkenningen langs en over de grens voor het begin van de oorlog. Dat betekende aan de ene kant dat er met mogelijke verliezen die zouden worden veroorzaakt door een gebrek aan verkenningen rekening moest worden gehouden omwille van het verrassingseffect maar het betekende aan de andere kant dat er voor een aanval over de grens door de vijand niet werd gevreesd.
Al die maatregelen tonen aan dat het een kwestie van een misdadige aanval was.
GEN. RUDENKO: Hoe zou u de doelen omschrijven die Duitsland nastreefde bij haar aanval op de Sovjet Unie?
PAULUS: De doelstelling om de lijn Wolga-Archangel te bereiken, iets dat wat Duitsland’s kracht ver te boven ging, is op zich kenmerkend voor het grenzenloze beleid van verovering van Hitler en de Nationaalsocialistische leiders. Uit strategisch oogpunt gezien zou het bereiken van deze doelen de vernietiging van de strijdkrachten van de Sovjet Unie hebben betekend. Met het bereiken van die lijn heb ik de belangrijkste gebieden van de Sovjet Unie genoemd, met de hoofdstad Moskou, die zouden worden veroverd en onderworpen, samen met de belangrijke politieke en economische centra van de Sovjet Unie. Economisch gezien zou het bereiken van deze lijn betekenen het bezit van belangrijk landbouwgebied, de belangrijkste natuurlijke bronnen waaronder de olievelden van de Kaukasus en de belangrijkste productiecentra in Rusland, en ook het belangrijkste verbindingsnetwerk in Europees Rusland.
Hoezeer Hitler gebrand was op het veroveren van economische doelen in deze oorlog kan het best worden aangetoond met een voorbeeld uit mijn persoonlijke ervaring.
Op 1 juni 1942, ter gelegenheid van een conferentie in Poltava met opperbevelhebbers in het gebied van Heeresgruppe Süd verklaarde Hitler: “Als ik de olie van Maikop en Grosny niet krijg, moet ik deze oorlog beëindigen.”
Voor het gebruik van en het bestuur over de te veroveren gebieden waren er al bestuurlijke en economische organen gevormd en die lang voor het begin van de oorlog in gereedheid werden gehouden.
Samenvattend zou ik willen zeggen dat de gegeven doelen de verovering van Russisch grondgebied aangeven met het doel kolonisatie en uitbuiting van de bronnen waarmee de oorlog in het Westen tot een einde gebracht moest worden met het uiteindelijke doel de overheersing van Europa.
GEN. RUDENKO: En een laatste vraag: Wie acht u schuldig aan het beginnen van de misdadige oorlog tegen Sovjet Rusland?
PAULUS: Mag ik de vraag laten herhalen?
GEN. RUDENKO: Ik herhaal de vraag ......
De PRESIDENT: Het Tribunaal staat op het punt een opmerking te maken tegen Generaal Rudenko. Het Tribunaal is van mening dat een vraag zoals u die zojuist heeft gesteld, wie schuldig was aan de agressie tegen Russisch grondgebied, een van de belangrijkste vragen is waarover het Tribunaal een beslissing moet nemen en daarom geen vraag is waarover de getuige zijn mening moet geven.
Is dat hetgeen waartegen de raadsman voor de Verdediging wenst te protesteren?
Dr. LATERNSER: Ja, Meneer de President, dat is wat ik wilde doen.
GEN. RUDENKO: Dan zal het Tribunaal mij wellicht toestaan de vraag iets anders te stellen?
De PRESIDENT: Ja.
GEN. RUDENKO: Wie van de beklaagden was een actief deelnemer bij het aanzetten tot agressie tegen de Sovjet Unie?
PAULUS: Van de beklaagden, voor zover ik ze heb ontmoet, de belangrijkste militaire adviseurs van Hitler. Dat zijn de Chef van het OKW, Keitel; de Chef van de afdeling Operaties, Jodl; en Göring in zijn hoedanigheid van Reichsmarschall, van Opperbevelhebber van de Luftwaffe en Gevolmachtigde voor de Bewapeningseconomie.
GEN. RUDENKO: Om het verhoor af te sluiten zal ik het samenvatten. Heb ik uit uw getuigenis de juiste conclusie getrokken dat al lang voor 22 juni, de Hitlerregering en het Opperbevel van de Strijdkrachten een aanvalsoorlog tegen de Sovjet Unie voorbereidden met als doel het grondgebied van de Sovjet Unie te koloniseren
PAULUS: Dat volgt zonder enige twijfel uit alle ontwikkelingen zoals ik die heb beschreven en ook in het verband met alle richtlijnen die in het bekende Grüne Heft zijn uitgevaardigd.
 
 
 

STIWOT Nieuwsbrief

10de jaargang, 12e editie
  december 2010



De schrijvers in deze Nieuwsbrief zijn onafhankelijk en niet gebonden aan enig politiek denkbeeld of groepering. Grote interesse in de Tweede Wereldoorlog en de behoefte om er iets mee te doen hebben geresulteerd in dit continue project op vrijwillige basis.

Indien u ideeën, vragen of opmerkingen heeft verzoeken wij u om contact op te nemen met STIWOT.