Overzicht:
- Wereld in Oorlog #25 is verschenen
- Nieuwe artikelen op Go2War2.nl
- Bezienswaardigheid uitgelicht
- Recensie: De vergeten verpleegster
- WO2 Tweets en Go2war2.nl op Facebook
- Verhoor Hermann Göring op Go2War2.nl



Wereld in Oorlog #25 is verschenen (Redactie Nieuwsbrief)
Deze maand verscheen een nieuwe editie van het magazine Wereld in Oorlog. Nummer 25 alweer. Met daarin twee artikelen die geschreven zijn door medewerkers van Go2War2.nl, één over de Monuments Men (door Kevin Prenger) en de ander over de Regimentszonen in het Rode Leger (door Auke de Vlieger).
 


Hieronder een overzicht van alle artikelen:
 
  • 'The Rough Rider rides again.' In de Tweede Wereldoorlog diende de oudste zoon van de voormalige Amerikaanse president Theodore Roosevelt als brigade-generaal. Hij nam deel aan de invasie van Normandië op D-Day. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, 27 jaar eerder, bevocht hij ook al eens de Duitsers in Frankrijk. 
  • 'Wij willen den Dietsche Staat veroveren.' Een artikel over het Vlaamse fascistische genootschap 'Verbond van Diets Nationaal Solidaristen' dat in de jaren '30 streefde naar een Groot-Nederland, maar niets moest hebben van de "Jodenvriend" en NSB-leider Anton Mussert.
  • De Zaak Goudstikker. De Amsterdamse Jood Jacques Goudstikker is een succesvol kunsthandelaar. Als hij in mei '40 vlucht voor de nazi's gaan anderen er vandoor met zijn kunstvooraad. Over de grootste kunstroof in Nederland.
  • De 'Monuments Men'. Kapitein Walter Huchthausen was lid van een speciale Amerikaanse legereenheid die kunstobjecten opspoorde en in veiligheid bracht. Op het oog geen levensgevaarlijke klus, toch vond hij zijn laatste rustplaats op de Amerikaanse Begraafplaats in Margraten.
  • Regimentszonen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakten veel kinderen in de Sovjet-Unie hun ouders kwijt in het strijdgewoel. Veel jongens werden als kindsoldaten opgenomen in militaire eenheden en kwamen bekend te staan als 'regimentszonen'.

Daarnaast Korte Berichten en boekbesprekingen, een oorlogsmysterie van Tomas Ross en de column van Evertjan van Roekel.
 
Abonnees ontvangen Wereld in Oorlog automatisch in hun brievenbus. Voor niet abonnees: bestel online op Magvilla.nl of download op: Magazine.nu.

 
Nieuwe artikelen op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Lotgevallen van de bemanning van de HMS Cayton Wyke
De Rooms Katholieke begraafplaats aan de Kloosterweg in Brielle biedt plaats aan een eenzaam oorlogsgraf van het Gemenebest. Het gaat om het graf van Seaman John Thomas Cook DSM van de Royal Naval Reserve (Patrol Service). Als gevolg van de onduidelijke gegevens van de Commonwealth War Graves Commision is het graf lastig te vinden. Ook de weduwe en kinderen van Seaman Cook wisten lange tijd niet waar hun vader begraven was. Hun echtgenoot en vader, die was omgekomen toen zijn schip, de HMS Cayton Wyke, tot zinken werd gebracht voor de kust van Kent.
 
 
 
Amerikaanse slagschepen van de New York-klasse
De beide Amerikaanse slagschepen van de New York-klasse waren een doorontwikkeling van de beide slagschepen van de Wyoming-klasse, USS Wyoming en USS Arkansas. De US Navy wilde de primaire bewapening van de USS New York en USS Texas uitbreiden en de schepen uitrusten met zeven dubbele 30,5cm torens wat ten opzichte van de Wyoming en de Arkansas een verlenging van de schepen zou betekenen. Dit was voor de ontwerpers van voor de Eerste Wereldoorlog niet mogelijk dus werden er alternatieven onderzocht. Het eerste alternatief was een opstelling van vijf 30,5cm drielingtorens, maar hierdoor zouden de schepen te breed worden. Bovendien stond de ontwikkeling van de drielingtoren nog in de kinderschoenen. Daarom werd een tweede alternatief toegepast: tien 35,5cm kanonnen in vijf tweelingopstellingen.
 
 
 
Marinesko, Alexander I.
Op 30 januari 1945, om 21:16 uur, werd het nazischip Wilhelm Gustloff getroffen door een torpedo. Seconden later troffen een tweede en een derde torpedo het Duitse schip dat ruim 10.000 opvarenden aan boord had waarvan bijna 9.000 burgervluchtelingen. Zeventig minuten later was het voormalige cruiseschip van de nazi`s gezonken en waren ruim 9.000 opvarenden van de Gustloff dood. De ondergang van de Wilhelm Gustloff ging de geschiedenis in als de grootste scheepsramp aller tijden. De drie torpedo`s werden afgevuurd door Sovjetonderzeeboot S-13, die onder commando stond van kapitan III ranga Alexander I. Marinesko. Tijdens dezelfde missie bracht de S-13 nog een groot Duits evacuatieschip tot zinken. Op 10 februari 1945 werd de Steuben met twee torpedotreffers van Marinesko`s onderzeeboot tot zinken gebracht. Bij deze ramp kwamen bijna 4.000 opvarenden om het leven waarvan de meeste wederom Duitse vluchtelingen waren.
 
 
 
Amerikaanse slagschepen van de Nevada-klasse
De Amerikaanse slagschepen van de Nevada-klasse, USS Nevada en USS Oklahoma, waren een doorontwikkeling van de New York-klasse. Met het ontwerp van de Nevada en de Oklahoma startte een nieuw tijdperk in de constructie van Amerikaanse slagschepen. De Nevada-klasse slagschepen hadden veel zwaardere bepantsering op de belangrijkste delen zoals de gordel, munitiemagazijnen, machinekamers, commandotoren en geschutskoepels, dan hun voorgangers, maar over de andere delen helemaal geen bepantsering. Dit zogenaamde alles of niets concept betekende dat bijvoorbeeld de dekken niet beschermd waren.
 
 
 
Ondergang van de Tirpitz
De Tirpitz was het tweede Bismarck-klasse slagschip dat gebouwd werd voor de Kriegsmarine. Haar kiel werd op 2 november 1936 gelegd bij de Kriegsmarinewerft te Wilhelmshaven, onder bouwnummer 128. Op 1 april 1939 werd het slagschip te water gelaten.
 


Bezienswaardigheid uitgelicht (Pieter Schlebaum)
De website Oorlogsmusea.nl bevat duizenden entries. Al deze bezienswaardigheden hebben hun eigen verhaal, het ene verhaal bekender dan het andere. In deze rubriek wordt maandelijks een van deze entries uitgelicht. Deze maand is dat het oorlogsgraf van het Gemenebest op de begraafplaats aan de Kloosterweg in Brielle. Hier is de laatste rustplaats van Seaman John Thomas Cook.
 
John Thomas Cook groeide op in het graafschap Cork in Ierland, waar hij zijn vrouw Catherine leerde kennen. Na hun huwelijk vestigde het paar zich in Engeland. Hier werd hij zeiler op het jacht van de Hertog van Westminster. John Cook en zijn vrouw hadden drie kinderen. In 1939 verhuisde het gezin naar Southampton.
 
Toen in 1939 de Tweede Wereldoorlog uitbrak ging John bij de Royal Navy Reserve. Hij volgde hier een trainingsprogramma en werd opgeleid tot ‘Anti-Submarine Detector Operator’. In oktober 1939 werd hij toegevoegd aan de bemanning van de HMS Cayton Wyke. Dit schip wist de eerste Duitse onderzeeër tot zinken te brengen op 24 oktober 1939, nadat Cook de U-16 had weten op te sporen. Voor zijn aandeel in het tot zinken brengen van de U-16 werd Seaman Thomas Cook onderscheiden met de Distinguished Service Medal.
 
Cook heeft zijn DSM nooit zelf in ontvangst kunnen nemen. Op 8 juli 1940 werd de HMS Cayton Wyke getroffen door een torpedo en zonk. Alle achttien bemanningsleden kwamen hierbij om het leven. Thomas Cook spoelde aan bij Oostvoorne. Twee andere bemanningsleden werden gevonden op het strand bij Noordwijk. Vlak na zijn dood heeft Catherine Cook de onderscheiding van haar man mogen ontvangen uit handen van koning George VI.
 
Volgens de database van de Commonwealth War Graves Commission ligt Cook begraven op de katholieke begraafplaats in Oostvoorne. Het kleine katholieke kerkhof waar zijn laatste rustplaats is, ligt echter aan de Kloosterweg in Brielle.

 
Recensie: De vergeten verpleegster (David Izelaar)
Martin King is een Brits historicus en specialiseerde zich in militaire geschiedenis. Hij werkte als schrijver, historisch adviseur en presentator van verschillende tv-producties. Ook heeft hij het boek “Voices of the Bulge” geschreven over de ervaringen van veteranen die deelnamen aan het Ardennenoffensief. Hij sprak daarvoor met een groot aantal oud-strijders, voornamelijk Amerikaanse mannen. King begon zich af te vragen hoe het zat met de vrouwelijke overlevenden van die slag. Hij wist namelijk dat er tijdens die slag veel verpleegsters werkzaam zijn geweest. Toch had hij nog nooit een van die vrouwen gesproken.
 
Op een zekere dag in 2007 hoorde de auteur iets over een bijzondere verpleegster, genaamd Augusta Chiwy. Een zwarte verpleegster, Belgisch staatsburger, die was geboren in Belgisch Congo. In zowel het boek “Band of Brothers” als de daarop gebaseerde miniserie werden haar heldendaden heel kort benoemd. Haar bijzondere rol tijdens de oorlog fascineerde King. Hij probeerde meer informatie over haar als persoon te krijgen en hij probeerde de reden te vinden waarom bijna niemand iets meer van haar bestaan afwist.
 

 
De zoektocht van Martin King naar de zwarte verpleegster had succes: hij vond Augusta Chiwy in 2009 in een verzorgingstehuis in Jette bij Brussel. Ze was daar opgenomen, omdat ze een complexe angststoornis had. In de maanden daarna kwam de auteur vele keren op bezoek bij Augusta. Hij peuterde stukje bij beetje informatie los over haar verhaal van grote moed en overlevingsdrang te midden van de verschrikkelijke slag om Bastogne. Die gesprekken nam de auteur op met zijn draagbare voicerecorder en in 2011 publiceerde hij een roman over deze bijzondere verpleegster.
 


WO2 Tweets en Go2War2.nl op Facebook (Redactie Go2War2.nl)
De redactie van Go2War2 verwelkomde deze maand de 300ste volger op Twitter. Via onze Twitter-account blijft u op de hoogte van de nieuwste artikelen en recensies op onze website. Tevens informeren we u over nieuws en feiten over de Tweede Wereldoorlog. Voortaan zullen we in de nieuwsbrief telkens enkele opmerkelijke, interessante en nuttige tweets van de afgelopen maand (van onszelf en andere twitteraars) met u delen. We bijten de spits af met de onderstaande tweets:
 
Mooie reportage over Fliegerhorst Venlo van Geschiedenis24. Te bekijken op: http://bit.ly/vWefs0 en http://bit.ly/v9AXLd #wo2
 
Terug van een geweldige dag met de zoon van een Engelse #RAF Veteraan. Zie: http://www.stiwotforum.nl/viewtopic.php?f=2&t=13630
 
New video tells story behind artifact donated to @HolocaustMuseum by gay survivor of a Nazi camp, Pierre Seel: http://ow.ly/7x4xV
 
Remains of Soviet tank & it's crew found on former #ww2 battlefield. http://www.thelocal.de/society/20111118-38941.html
 
Er wordt weer een Adoptiegraven.nl | Calendar uitgebracht! We zijn op zoek naar uw foto's hiervoor! Zie http://bit.ly/sV1T0X #adoptiegraven
 
Op ons forum een nieuwe reportage van forumlid Koos. Een historische wandeling door #Berlijn in het teken van #wo2: http://bit.ly/varOH7
 
U kunt Go2War2 trouwens sinds kort ook volgen via Facebook. Via onze pagina brengen we u op de hoogte van nieuwe artikelen en recensies op onze site.


Verhoor Hermann Göring op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Elke maand citeren we in de STIWOT-nieuwsbrief een stuk uit een verhoor van het Internationale Militaire Tribunaal in Neurenberg. Dit keer hebben we gekozen voor een fragment uit het verhoor van Rijksmaarschalk Hermann Göring, opperbevelhebber van de Luftwaffe en president van de Rijksdag. Ter sprake komt de uithongering van de Sovjetbevolking en de aanval op Leningrad.
 
Dr. STAHMER: Er is een document ingediend onder nummer 2719-PS en dat luidt als volgt:
"Memorandum betreffende de resultaten van het overleg van vandaag met de staatssecretarissen over operatie Barbarossa."
"1. De oorlog kan slechts worden voortgezet wanneer de strijdkrachten door Rusland van voedsel kunnen worden voorzien in het derde oorlogsjaar."
"2. Miljoenen mensen zullen de hongerdood sterven wanneer wij dat van het land wegnemen wat wij voor onszelf nodig hebben."
Werd u ingelicht over het onderwerp van dit overleg met de staatssecretarissen en over dit document?
GÖRING: Ik raakte pas op de hoogte van dit document toen het mij hier werd overhandigd. Dit is een nogal onbetrouwbaar document. We kunnen niet duidelijk zien wie hier eigenlijk aanwezig waren, waar werd dit besproken en wie was verantwoordelijk voor de onzin die erin staat. Het spreekt vanzelf dat binnen het kader van al die gesprekken tussen officiële deskundigen er veel werd besproken dat absolute onzin bleek te zijn.
Allereerst, de Duitse strijdkrachten zouden heus wel te eten hebben gekregen. zelfs al zou er geen oorlog tegen Rusland geweest zijn. Daarom was het niet zo, zoals men hieruit zou kunnen concluderen dat wij om de Duitse strijdkrachten te kunnen voeden, Rusland moesten aanvallen. Voor de aanval hadden de Duitse strijdkrachten te eten en dat zou na de aanval ook zo zijn. Maar wanneer we in en door Rusland moesten optrekken sprak het voor zich dat het leger altijd en overal van het land in dat gebied zou leven.
Het voeden van enkele miljoen mensen, twee of drie als ik alle troepen en staven in Rusland meetel, kan onmogelijk leiden tot het verhongeren van vele, vele miljoenen aan de andere kant. Het is voor een soldaat van de ene partij onmogelijk zoveel te eten dat er voor de andere partij niet genoeg overblijft voor drie maal dat aantal. Bovendien is het feit daar dat de bevolking niet verhongerde. Hongersnood behoorde echter tot de mogelijkheden, niet omdat de Duitse strijdkrachten door Rusland moesten worden gevoed maar vanwege de vernietiging of het terugsturen door de Russen van alle landbouwgerei en complete voorraden zaden. Het was allereerst onmogelijk om de oogst, die gedeeltelijk door terugtrekkende Russische troepen was vernield, binnen te halen tot een hoeveelheid die niet eens in de buurt kwam van wat er nodig was vanwege onvoldoende gereedschappen; en ten tweede werden de voorjaars- en herfstoogsten ernstig bedreigd vanwege het gebrek aan landbouwgerei en zaden.
Als we deze crisis te boven kwamen was het niet omdat de Russische troepen niet alles hadden vernield of weggesleept maar omdat Duitsland een groot beroep op haar eigen voorraden moest doen. Tractoren, landbouwmachines, maaimachines en andere dingen moesten worden verkregen- zelfs zaden – zodat de troepen voorlopig niet van het land konden leven maar dat er voedsel vanuit Duitsland gestuurd moest worden – tot stro en hooi aan toe. Alleen met de grootste inspanningen van organisatie en bestuur en in samenwerking met de plaatselijke bevolking konden we geleidelijk de agrarische sector in evenwicht brengen en ook een overschot kweken voor de Duitse gebieden.
Voor zover ik weet ontstond er alleen maar in Leningrad hongersnood, zoals hier is gemeld. Maar Leningrad was een fort dat belegerd werd. In de geschiedenis van de oorlogvoering heb ik nog geen bewijs gevonden dat de belegeraar de belegerden in ruime mate van voedsel voorziet zodat zij zich langer kunnen verzetten; ik ken uit de geschiedenis van de oorlogvoering alleen maar bewijzen dat de belegeraar er alles aan doet om de overgave van het fort af te dwingen door de bevoorrading met voedsel af te snijden. Noch uit het oogpunt van internationaal recht, noch uit het oogpunt van de militaire wijze van oorlogvoering waren we verplicht belegerde forten of steden van voedsel te voorzien.
Dr. STAHMER: En welke rol speelde de Luftwaffe bij de aanvallen op Leningrad?
GÖRING: In Leningrad was de Luftwaffe erg zwak. De meest noordelijke sector van onze positie had de zwakste luchtdekking zodat de Luftwaffe daar vele taken tegelijk moest uitvoeren. Er is nooit een geconcentreerde aanval op Leningrad uitgevoerd zoals we die op andere steden hebben uitgevoerd of zoals die op immense schaal op Duitse steden zijn uitgevoerd. De Führer zei niet eenmaal, maar herhaaldelijk in het bijzijn van andere heren tijdens briefings op verwijtende toon dat de Duitse Luftwaffe zich blijkbaar niet in het luchtruim boven Leningrad durfde te wagen. Ik antwoordde daarop:
"Zo lang mijn Luftwaffe bereid is de hel van Londen binnen te vliegen zal die net zo bereid zijn om de veel zwakker verdedigde stad Leningrad aan te vallen. Ik mis echter de benodigde middelen en daarnaast moet u mijn Luftwaffe niet zoveel taken ten noorden van het front opdragen, zoals het verhinderen dat er versterkingen via het Ladogameer worden aangevoerd en andere taken."
Daarom werden er alleen aanvallen gedaan op Kronstadt en op de vloot, die in de baai van Leningrad was blijven liggen en op andere doelen zoals zware batterijen.
Ik was benieuwd uit de beëdigde verklaringen van de Russische professor voor musea te horen dat hij de indruk had dat de Duitse Luftwaffe er voornamelijk op uit was musea te vernietigen en daarna in zijn niet-beëdigde verklaring meen ik dat hij zich een aartsbisschop noemde die de indruk had dat mijn Luftwaffe zijn kathedralen als voornaamste doelwit had uitgekozen. Ik zou uw aandacht willen vestigen op deze tegenstrijdigheid – misschien begrijpelijk voor mensen die geen kenner zijn. St. Petersburg lag in de voorste gevechtslinie en had was niet nodig luchtaanvallen uit te voeren want middelzware en zware artillerie was voldoende om het centrum van de stad te bereiken.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

STIWOT Nieuwsbrief

11de jaargang, 11e editie
  november 2011



De schrijvers in deze Nieuwsbrief zijn onafhankelijk en niet gebonden aan enig politiek denkbeeld of groepering. Grote interesse in de Tweede Wereldoorlog en de behoefte om er iets mee te doen hebben geresulteerd in dit continue project op vrijwillige basis.

Indien u ideeën, vragen of opmerkingen heeft verzoeken wij u om contact op te nemen met STIWOT.