Overzicht:
- Tien jaar STIWOT
- Nieuw bestuur STIWOT
- Zie het Amsterdam van de Februaristaking
- Geschiedenis Online Prijs: Stem op onze websites
- Vliegtuigspotter werpt ander licht op crash Glen Miller
- Nieuwe artikelen op Go2War2
-
Recensie: Auschwitz-Oswiecim, Oswiecim-Auschwitz
- WO2 Tweets van de maand
- Iraniër redde Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog

- Verhoor Rudolf Höss op Go2War2.nl


 
Tien jaar STIWOT (Bestuur STIWOT)
Dit jaar bestaat STIWOT tien jaar! Maar hoe begon het ook alweer? De geschiedenis van STIWOT begint niet met de oprichting van de stichting, maar met de oprichting van Go2War2, tegenwoordig het grootste online naslagwerk over de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. Daarvoor gaan we terug naar het jaar 2000.
 
Go2War2 was het resultaat van twee websites die in de jaren 1999 en 2000 door Frank van der Drift, de oprichter van STIWOT, werden ontwikkeld. “Wings, The All in One Aircraft Page” was zijn eerste website. Vervolgens startte hij zijn eerste website over de Tweede Wereldoorlog met als titel “De Wo 2 informatie pagina”. Op 27 april 2000 zag Go2War2 het levenslicht en eind 2001 was Go2War2 uitgegroeid tot de grootste Nederlandstalige website over de Tweede Wereldoorlog. Steeds meer mensen werkten mee aan de website en de beheerskosten liepen op. Frank van der Drift besloot daarom om de website in een stichting onder te brengen. Op 22 januari 2002 richtte hij, op 20-jarige leeftijd, de Stichting Informatie Wereldoorlog Twee op, beter bekend als STIWOT.
 
Tien jaar later beheert STIWOT drie grote websites over de Tweede Wereldoorlog, heeft het een eigen Forum en een eigen reisafdeling. Al deze activiteiten worden mogelijk gemaakt door meer dan 35 vaste vrijwillige medewerkers die ervoor zorgen dat STIWOT blijft groeien. STIWOT is dan ook een stichting met veel toekomstperspectief, maar de groei en ontwikkeling van de organisatie is afhankelijk van de inzet van medewerkers en onze financiële groei. Wilt u ons steunen bij de verdere professionalisering en uitbreiding van STIWOT dan kan dat als medewerker, donateur of sponsor.

 
Nieuw bestuur STIWOT (Bestuur STIWOT)
STIWOT heeft het afgelopen jaar helaas afscheid moeten nemen van Wilco Vermeer in zijn functie als secretaris. Dit afscheid heeft ons gedwongen na te denken over de samenstelling van het bestuur. Naar aanleiding hiervan heeft Frank van der Drift aangegeven niet meer voldoende tijd te kunnen vrijmaken voor STIWOT.

Gezamenlijk is er besloten dat het nieuwe bestuur van STIWOT zal bestaan uit de volgende personen:
- Barry van Veen: Voorzitter
- Ewoud van Eig: Secretaris
- Jeroen Koppes: Penningmeester

De bestuurswijziging heeft als ingangsdatum 01-01-2012. Per deze datum zal de functie van directeur voor onbepaalde tijd komen te vervallen. Frank zal bij STIWOT betrokken blijven in een adviserende rol en Wilco als projectleider van de website WW2Awards. Wij willen beide heren bedanken voor hun jarenlange inzet voor STIWOT en zijn blij dat ze ook in de toekomst betrokken blijven!

 
Zie het Amsterdam van de Februaristaking (STIWOT Reizen)
Op zaterdag 25 februari 2012 laten wij u onder begeleiding van een deskundige gids het Amsterdam van de Februaristaking zien. Op 25 en 26 februari legden een groot deel van de Amsterdammers het werk neer uit protest tegen de vijandelijke houding van de Duitse bezetter jegens de Joodse bevolking van de stad. De Februaristaking van 1941 vormt één van de grootste verzetsacties tegen de Duitse bezetter in Nederland.
 
  
 
Zoals u van ons gewend bent bieden wij u ook deze keer weer een dagvullend en geheel verzorgd programma aan. We starten om 11.00uur bij Smits Koffiehuis nabij het Centraal Station en brengen vervolgens een bezoek aan de Noordermarkt waar door onder andere Dirk van Nimwegen een grote oproep tot de Februaristaking werd gedaan. Ook bezoeken we IJssalon Koco waar we het incident bespreken dat zich daar voor heeft gedaan en gaan we langs de plek waar de ‘Dood van Koot’ zich heeft afgespeeld.

Via het Amstelveld, waar zich in de weken voor de staking vechtpartijen tussen de verschillende knokploegen hebben afgespeeld, zullen we later op de dag een uitgebreid bezoek brengen aan onder meer het Rembrandtplein en de buurt rond het Waterlooplein, waar een groot deel van de Joodse bevolking van de stad leefde. Ter afsluiting van de dag zullen we de herdenking van de Februaristaking bijwonen. Bij het monument ‘De Dokwerker’ zullen bloemen worden gelegd en enkele toespraken worden voorgedragen.
 
Spreekt dit programma u aan? Ga dan naar onze website voor het gehele programma en de mogelijkheid tot inschrijven!


Geschiedenis Online Prijs: Stem op onze websites! (Redactie Nieuwsbrief)

Drie websites van STIWOT dingen mee naar de Geschiedenis Online Prijs. Nog tot 10 februari a.s. is het mogelijk om op één van onze sites te stemmen. We hopen dat u uw waardering voor ons werk wilt uitspreken met een stem op Go2war2.nl, Oorlogsmusea.nl of WW2Awards.com.

- Stem op Go2War2.nl
- Stem op Oorlogsmusea.nl
- Stem op WW2Awards.com

De Geschiedenis Online Prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan de beste historische website van het afgelopen jaar. Bedankt voor uw stem!

 
Vliegtuigspotter werpt ander licht op crash Glenn Miller (Redactie Go2War2)
Een aantekening in een notitieboekje van een vliegtuigspotter werpt ander licht op de vliegtuigcrash van de muzikant en Amerikaanse officier Glenn Miller (1904-1944). Dat meldt de Britse Daily Mail naar aanleiding van een aflevering van de BBC Antiques Roadshow, waarin het boekje getaxeerd werd.

De populaire Amerikaanse muzikant trad vanaf 1942 met zijn Army Air Force Band op voor Amerikaanse manschappen die meevochten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens een vlucht van Engeland naar Parijs op 15 december 1944 raakte hij vermist boven Het Kanaal. Het eenmotorige vliegtuigje, een Norseman, en Millers lichaam werden nooit teruggevonden. De vermissing heeft geleid tot veel speculaties, bijvoorbeeld dat Miller in handen viel van de Duitsers of als spion landde in Frankrijk.
 

 
Tot dusver werd het meest aannemelijk geacht dat Millers vliegtuig neerstortte nadat het geraakt was door een bom die gedumpt werd door een RAF Lancester die terugkeerde van een geannuleerde aanval op Duitsland. Het aantekeningenboekje van de toen 17-jarige vliegtuigspotter Richard Anderton, werpt nu een ander licht op deze theorie. Hij spotte op 15 december 1944 een Norseman ten oosten en ten westen van Londen.

Het vliegtuig, waarschijnlijk dat van Miller, vloog in oostzuidoostelijke richting naar de kust van Sussex. Volgens deze gegevens bevond het vliegtuig zich ver verwijderd van de zone boven zee waar vliegtuigen hun overbodige bommen konden lossen en vloog het ook niet in de richting van dit gebied.

De aantekening van Richard Anderton, die in 1982 overleed, maakt het aannemelijk dat het vliegtuig van Miller neergestort is als gevolg van een fout van de piloot of een mechanisch mankement, zoals ook de officiële verklaring toentertijd was. Het notitieboekje werd door familieleden onlangs getoond tijdens een taxatie van BBC Antiques Roadshow. Een taxateur van het programma stelde de waarde van het boekje vast op £1,000.

Bron: Daily Mail Online / David Wilkes

 
Nieuwe artikelen op Go2War2 (Redactie Go2War2)
Amerikaanse slagschepen van de New Mexico-klasse
De Amerikaanse slagschepen van de New Mexico-klasse, die in 1914 besteld werden, waren een licht verbeterde versie van de voorgaande Pennsylvania-klasse die bestond uit USS Pennsylvania en USS Arizona. De US Navy had graag een geheel nieuw ontwerp door willen voeren met twaalf 40,5cm kanonnen, maar de Secretary of Navy, Josephus Daniels, weigerde om een dergelijk ambitieus plan te financieren. Dit betekende niet dat er helemaal geen ruimte was om verbeteringen door te voeren aan de nieuwe klasse slagschepen, die oorspronkelijk zou bestaan uit de USS New Mexico en de USS Mississippi. Door de verkoop van twee verouderde slagschepen, Mississippi (BB-23) en Idaho (BB-24), aan Griekenland kwam er geld vrij voor de aanbesteding van een derde New Mexico-class battleship, USS Idaho.

Klik hier voor het artikel


Helena Kuipers-Rietberg (1893-1944)
Tijdens de oorlog waren er niet veel Nederlanders die kozen voor het actieve verzet tegen de Duitse overheersing. De meeste mensen probeerden door te gaan met het leven dat zij leidden voor de oorlog en zij hoopten er maar het beste van. Er waren echter ook mensen die wel in verzet kwamen tegen de Duitse bezetting. Zij riskeerden hun leven om dat van anderen te redden. Een van Nederlands grootste verzetslieden is Helena Kuipers-Rietberg. Deze zeer godsdienstige huisvrouw uit Winterswijk was een van de drijvende krachten achter de oprichting van de LO, de Landelijke Organisatie voor Hulp aan Onderduikers. Onder de schuilnaam tante Riek nam zij de zorg op zich voor de vele duizenden onderduikers die ons land herbergde. Het leverde haar de bijnaam “Moeder van alle Nederlandse onderduikers” op.

Klik hier voor het artikel
 
 
Slag in de Koraalzee
De Slag in de Koraalzee, die van 4 tot 9 mei 1942 plaats vond en uitgevochten werd door de Keizerlijke Japanse Marine en de US Navy, bijgestaan door de Royal Australian Navy (RAN), was in meerdere opzichten een bijzondere gebeurtenis. Het was de eerste zeeslag in de geschiedenis die uitgevochten werd door alleen vliegdekschepen. De vliegdekschepen die betrokken waren bij de Slag in de Koraalzee hebben elkaar tijdens het gevecht niet te zien gekregen, wat eveneens nog nooit eerder gebeurd was. Bovendien was het een zeeslag waarbij beide partijen, vooral door onervarenheid, grove fouten begingen.

Klik hier voor het artikel


Recensie: Auschwitz-Oswiecim, Oswiecim-Auschwitz (door Kevin Prenger)

Betonnen palen met een knik bovenin, overal in het Poolse stadje Oswiecim zijn ze te vinden als stille getuigen van de geschiedenis. Het zijn overblijfselen van de oorlog, onderdelen van de prikkeldraadhekken die geplaatst werden door de Duitse bezetter om gevangenen en dwangarbeiders op hun plek te houden. Ze omringden de concentratiekampen en industrieterreinen die door de SS opgericht werden in het stadje dat zij Auschwitz noemden. Tegenwoordig omringen de palen nog steeds twee vroegere kampterreinen: dat van het hoofdkamp Auschwitz en dat van het vernietigingskamp Birkenau. Beide gedenkplaatsen worden jaarlijks door ruim 1 miljoen toeristen bezocht. Ook buiten deze terreinen bevinden zich nog een heleboel kamppalen. Ze zijn door de plaatselijke bevolking gebruikt om een kippenhok of een tuintje af te rasteren of staan er verwaarloosd bij. Maar behalve deze palen zijn er buiten de tegenwoordige kampterreinen nog veel meer bouwwerken te vinden die herinneren aan de bezettingstijd, buiten het oog van toeristen en onverschillig gelaten of met een andere bestemming hergebruikt door lokale bewoners.


Kunstenaar Hans Citroen en zijn echtgenote, de architecte Barbara Starzynska, bezochten gezamenlijk vele malen Oswiecim om op zoek te gaan naar sporen van Auschwitz buiten de museumterreinen. Voor hem was Auschwitz de plek waar zijn Joodse grootvader tijdens de oorlog gevangen zat. Voor haar de plek waar ze een gelukkige jeugd doorbracht. Barbara groeide op zonder te weten dat Auschwitz de plek was waar tijdens de oorlog ruim 1 miljoen Joden omgebracht waren. Het kamp kende ze enkel als een museum waar de overwinning van het communisme op het fascisme getoond werd. Oswiecim was voor haar het stadje, Auschwitz het kamp. Haar man beschouwde Auschwitz in zijn jeugd als “een walmend stuk grond waar niets wil groeien met bedompte houten gebouwtjes.” Dat er in het stadje ook mensen woonden, dat realiseerde hij zich pas toen hij zijn vrouw ontmoette. Tijdens hun bezoeken aan Oswiecim moesten ze allebei hun beeld bijstellen. De naoorlogse geschiedenis van Oswiecim bleek nauw verbonden met die van het kamp.

Auschwitz was veel meer dan een kamp. Het had een Duitse koloniestad moeten worden met tennisbanen, zwembaden, recreatieterreinen en stadions voor de Duitse bevolking. Het kamp, bestaande uit verschillende afdelingen, waaronder Birkenau en het hoofdkamp, fungeerde als “arbeidsbureau”. Terwijl kinderen, bejaarden en zieke of gehandicapte Joden en zigeuners meteen vergast werden in Birkenau, werden hun arbeidsgeschikte familieleden, samen met niet-Joodse gevangenen van diverse nationaliteiten, massaal als dwangarbeider ingezet om de stad op te bouwen en om te werken in de omvangrijke industrie. Overal in het tegenwoordige Oswiecim zijn sporen te vinden van deze geschiedenis, zo ontdekten Hans en Barbara. Zo bevinden zich buiten de grenzen van het museumterrein van het hoofdkamp verschillende gebouwen die eens onderdeel uitgemaakt hebben van de Industriehof, een industrieterrein van de SS. De gebouwen hebben dezelfde bouwstijl als het kamp, maar zijn tegenwoordig onderdeel van een rommelig bedrijventerrein. Toeristen komen hier niet en nergens op of bij deze gebouwen wordt melding gemaakt van hun achtergrond.

Lees verder op Go2War2.nl



WO2 Tweets van de maand (Redactie Go2War2)

De redactie van Go2War2.nl is ook te volgen op Twitter. Via onze Twitter-pagina blijft u op de hoogte van de nieuwste artikelen en recensies op onze website. Tevens informeren we u over nieuws en feiten over de Tweede Wereldoorlog. In de nieuwsbrief delen we elke maand enkele opmerkelijke, interessante en nuttige tweets van de afgelopen maand met u (van onszelf en andere twitteraars). Hieronder de oogst van januari:

@Go2War2NL
Clooney maakt film over Monuments Men. Onlangs verscheen in Wereld in Oorlog een artikel over deze kunstbeschermers: http://bit.ly/vocOmE

@Roger_Moorhouse
Fabulous collection of photos in “@SPIEGEL_English show the extent of Berlin's wartime Destruction http://spon.de/adym6

@historiek
Stappen tegen Nederlandse site om Mein Kampf-publicatie http://bit.ly/yv05hM

@historiek
Nieuwe rubriek op Historiek ism NIOD: "Held van de Maand" http://bit.ly/x5YDGh

@RonnyNaftaniel
Excuus over opstelling NL regering in WO2 moet uit het hart vd samenleving komen. Joodse Gemeenschap moet er niet om vragen

@Go2War2NL
70 jaar geleden vond de Wannseeconferentie plaats in Berlijn. Lees het artikel op Go2War2.nl: http://bit.ly/xUZk3a #wo2 #holocaust

@VerzetsmuseumAd
Vanaf morgen in de bios. Verzetsmuseum - Süskind. Het waargebeurde verhaal over de Joodse verzetsheld Walter Süskind http://j.mp/yLIWz9

@mauricedehond
Duivelse dilemma's in de oorlog, waar ik veel over gehoord had van mijn vader. Een indrukwekkende film #Süskind. Moet je zeker gaan zien.

@TonElias
Süskind beklemmend-prachtige film over walgelijke dilemma's die zich helaas maar al tezeer aandienden in WO-II. Ook vandaag nog actueel.



Iraniër redde Joden tijdens Tweede Wereldoorlog (Redactie Go2War2)
Circa 2.000 Iraanse Joden in Frankrijk zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Iraanse diplomaat Abdol-Hossein Sardari gered van de nazi's. Dat beschrijft de in Iran geboren Amerikaanse professor Fariborz Mokhtari in zijn recent verschenen boek "In the Lion's Shadow", zo meldt BBC News.

Abdol-Hossein Sardari werd geboren in 1895 als lid van de Kadjaren-dynastie, die van 1794 tot 1925 heerste in Iran en zeven sjahs voortbracht. Hij behaalde in 1936 een graad in de rechten aan de Universiteit van Genève. In 1940, na de Duitse invasie van Frankrijk, volgde hij zijn schoonbroer op als hoofd van de diplomatieke missie van Iran in Parijs.


Formeel was Iran neutraal bij het aanbreken van de oorlog, maar er was een intensieve handelsrelatie met Duitsland. De nazi's beschouwden Iran als een Arische natie en de Iraniërs als een aan de Duitsers verwant ras. Iraanse Joden in Parijs waren echter niet veilig voor vervolging door de Gestapo. Ze werden gedwongen een Jodenster op hun kleding te dragen en hun raciale identiteit werd vastgelegd in hun identiteitsbewijs.

Sardari, zelf een moslim, hielp waarschijnlijk meer dan 2.000 Iraanse Joden in Frankrijk om te ontsnappen aan de rassenwaanzin van de nazi's. Hij voorzag hen van de benodigde Iraanse paspoorten en reisdocumenten om uit bezet Europa weg te kunnen. Terwijl met medewerking van de Franse autoriteiten zo'n 80.000 Joden uit Frankrijk gedeporteerd werden, waarvan slechts zo'n 2.000 overleefden, wist een groot aantal Iraanse Joden de oorlog te overleven dankzij Sardari.

Het humanitaire werk van Sardari werd bemoeilijk toen het Verenigd Koninkrijk en de Sovjet-Unie in september 1941 Iran bezetten om de olievelden te kunnen controleren en om militaire transporten naar de Sovjet-Unie over het Iraanse grondgebied mogelijk te maken. In 1942 tekenden de Iraanse overheden een verdrag met de geallieerden. Iran was niet langer neutraal en S ardari werd bevolen spoedig naar Teheran terug te keren. Dat weigerde hij en ondanks dat hij niet langer diplomatiek onschendbaar was, zette hij zijn reddingswerk voort met eigen financiële middelen.

Eén van de Iraanse Joden die hun leven danken aan Sardari is Eliane Senahi Cohanim. Ze was zeven jaar oud toen ze met haar familie vluchtte uit Frankrijk. Haar vader was een welvarende textielondernemer die met zijn gezin woonde in Montmorency, een gemeente ongeveer 25 kilometer ten noorden van Parijs. De familie maakte onderdeel uit van een hechte gemeenschap van Iraanse Joden in en om de Franse hoofdstad.

Na de Duitse invasie probeerde de familie Senahi te vluchten naar Teheran. Ze verstopten zich kortstondig op het Franse platteland, maar werden gedwongen terug te keren naar Parijs. Om te ontkomen aan vervolging besloot meneer Senahi, net als andere leden van de Iraans-Joodse gemeenschap, de hulp in te roepen van Sardari.

De jonge diplomaat voorzag de familie van paspoorten en de benodigde reisdocumenten. Dankzij zijn hulp wisten de Senahi's bezet Europa te ontvluchten en de oorlog te overleven. Eliane trouwde met de bankier Nasser Cohanin en woonde de afgelopen 30 jaar in Californië. Ze is zich heel goed bewust dat zij haar leven dankt aan Sardari. "Ik denk dat hij was zoals Schindler", zo vergelijkt ze hem met de Duitse industrieel die circa 1.000 Joden redde van vervolging door nazi-Duitsland.

Sardari hield de Duitse autoriteiten voor dat de Iraanse Joden niet bloedverwant waren aan de Europese Joden. Hij beweerde dat hun voorouders oorspronkelijk moslims waren die zich bekeerd hadden tot het joodse geloof, "Djuguten" genoemd. Duitse rassenexperts in Berlijn wisten hun exacte afkomst niet vast te stellen en riepen op tot nader onderzoek. Fariborz Mokhtari suggereert in zijn boek dat de afkomst van de Iraanse Joden een gewiekst verzinsel was van Sardari. Adolf Eichmann, de SS-officier die verantwoordelijk was voor de deportaties van de Europese Joden, beschouwde Sardari's argumenten ter bescherming van de Iraanse Joden in Frankrijk als "de gebruikelijke Joodse trucs en camouflagepogingen".

Na de oorlog zocht Sardari geen publiciteit voor zijn reddingswerk tijdens de oorlog. In 1952 werd er een aanklacht tegen hem ingediend voor wangedrag en fraude in relatie tot de paspoorten die hij tijdens de oorlog uitgevaardigd had. Hij wist in 1955 zijn naam te zuiveren en zette zijn diplomatie carrière voort. In Londen ging hij met pensioen. Na de Iraanse revolutie van 1978 verloor hij al zijn bezittingen en zijn ambassadeurspensioen. In 1981 stierf hij een stille dood in een kamer in Zuid-Londen.

In 2004 werd Sardari postuum geëerd voor het redden van Joden gedurende een ceremonie in het Simon Wiesenthal Centre in Los Angeles. In 2011 verscheen het boek van Fariborz Mokhtari over de stille held. Tegenwoordig wordt Iran geleid door een president die de Holocaust openlijk ontkent. De auteur spreekt echter de hoop uit dat zijn boek "populaire misvattingen" over Iran en de Iraniërs kan beteugelen. Hij gelooft dat het verhaal de "algemene culturele bereidheid van Iraniërs om tolerant te zijn" illustreert, die in het huidige politieke klimaat vaak genegeerd wordt.

Bron: Brian Wheeler / BBC News Washington


Verhoor Rudolf Höss op Go2War2 (Redactie Go2War2)

Elke maand citeren we in de STIWOT-nieuwsbrief een stuk uit een verhoor van het
Internationale Militaire Tribunaal in Neurenberg. Dit keer hebben we in verband met Holocaust Memorial Day op 27 januari een passage geselecteerd uit het verhoor van Rudolf Höss, de commandant van concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz. Hij werd opgeroepen als getuige. 
 
Dr. KAUFFMANN: Wanneer was u commandant in Auschwitz?
HOESS: Ik was commandant van Auschwitz vanaf mei 1940 tot december 1943.
Dr. KAUFFMANN: Wat was het hoogste aantal mensen, gevangenen dat ooit in dezelfde periode in Auschwitz heeft vastgezeten?
HOESS: Het hoogste aantal gevangenen in dezelfde periode in Auschwitz bedroeg ongeveer 140.000 mannen en vrouwen.
Dr. KAUFFMANN: Is het waar dat u in 1941 naar Berlijn bent ontboden om Himmler te ontmoeten? Geeft u alstublieft in het kort aan wat daar werd besproken.
HOESS: Ja. In de zomer van 1941 werd ik bij Reichsführer SS Himmler in Berlijn ontboden om persoonlijk bevelen te ontvangen. Hij zei zoiets als -ik kan me de juiste woorden niet meer herinneren- de Führer had bevel gegeven voor een definitieve oplossing van het Joden vraagstuk. Wij van de SS moesten dat bevel uitvoeren. Als dat nu niet gebeurt dan zullen de Joden later het Duitse volk uitroeien. Hij had Auschwitz gekozen vanwege de goede bereikbaarheid per spoor en ook omdat de uitgestrekte locatie ruimte bood voor maatregelen ter isolatie.
Dr. KAUFFMANN: Vertelde Himmler u gedurende die vergadering dat de te nemen actie behandeld moest worden als staatsgeheim (Geheime Reichssache)?
HOESS: Ja. Hij legde er de nadruk op. Hij vertelde me dat het me zelfs niet was toegestaan, er met mijn onmiddellijke meerdere, Gruppenführer Glücks over te praten. Deze vergadering ging alleen ons beiden aan en ik moest de strengste geheimhouding in acht nemen.
Dr. KAUFFMANN: Welke functie had Glücks die u zojuist noemde?
HOESS: Gruppenführer Glücks was, om het zo te zeggen, de inspecteur van de concentratiekampen en hij stond direct onder de Reichsführer.
Dr. KAUFFMANN: Betekent de uitdrukking: "Geheime Reichssache" dat niemand tegenover buitenstaanders er zelfs ook maar de geringste zinspeling over mocht maken zonder zijn eigen leven in gevaar te brengen?
HOESS: Ja. Geheime Reichssache betekent dat het niemand was toegestaan met wie dan ook over deze zaken te spreken en dat iedereen op zijn leven zwoer de grootst mogelijke geheimhouding te betrachten.
Dr. KAUFFMANN: Hebt u die belofte wel eens gebroken?
HOESS: Nee, niet tot het einde van 1942.
Dr. KAUFFMANN: Waarom noemt u die datum? Hebt u na die datum er met buitenstaanders over gesproken?
HOESS: Aan het eind van 1942 werd de nieuwsgierigheid van mijn vrouw gewekt door opmerkingen van de toenmalige Gauleiter van Opper Silezië met betrekking tot gebeurtenissen in mijn kamp. Ze vroeg me of het de waarheid was en ik gaf toe dat het zo was. Dat was de enige keer dat ik de belofte brak die ik de Reichsführer had gedaan. Anders heb ik er nooit met wie dan ook over gesproken.
Dr. KAUFFMANN: Wanneer ontmoette u Eichmann?
HOESS: Ik ontmoette Eichmann ongeveer 4 weken nadat ik die order van de Reichsführer had gekregen. Hij kwam naar Auschwitz om met mij de details te bespreken hoe het bevel moest worden uitgevoerd en ik zou alle verdere instructies van hem krijgen.
Dr. KAUFFMANN: Wilt u in het kort vertellen of het juist is dat het kamp Auschwitz geheel afgelegen lag en de genomen maatregelen beschrijven om de aan u gegeven taak met een zo groot mogelijke geheimhouding uit te voeren.
HOESS: Het kamp Auschwitz als zodanig lag zo'n 3 kilometer van de stad verwijderd. Ongeveer 80 vierkante kilometer van het omliggende land was geheel ontruimd en het gehele gebied was slechts toegankelijk voor SS personeel of burger arbeiders met speciale passen. Het eigenlijke kamp dat Birkenau heette, waar later het vernietigingskamp werd gebouwd, lag zo'n 2 kilometer van het kamp Auschwitz. De kampinstallaties zelf, dat wil zeggen de tijdelijke installaties die eerst werden gebruikt, lagen geheel buiten zicht diep in de bossen. Bovendien was dit gedeelte tot verboden gebied verklaard en zelfs leden van de SS die geen speciale pas hadden, konden er niet in. Dus was het voor iedereen behalve bevoegde personen onmogelijk, voor zover men dat kon beoordelen, het gebied te betreden.
Dr. KAUFFMANN: En toen kwamen de transporten per trein aan. Gedurende welke periode arriveerden deze transporten en hoeveel mensen zaten er ruwweg in zo'n trein?
HOESS: Gedurende de hele periode tot aan 1944 werden in de verschillende landen op onregelmatige tijden bepaalde operaties uitgevoerd zodat men niet kan spreken van onafgebroken binnenkomende transporten. Het was altijd een kwestie van 4 tot 6 weken. In die 4 tot 6 weken arriveerden dagelijks 2 tot 3 treinen met elk ongeveer 2.000 personen. Deze treinen werden allereerst naar een opstelplaats in het gebied van Birkenau gerangeerd en de locomotieven gingen dan terug. De bewakers die het transport hadden begeleid moesten het gebied onmiddellijk verlaten en de personen die waren binnengebracht werden door bewakers van het kamp overgenomen.
Ze werden daar door twee medische officieren van de SS onderzocht op hun geschiktheid voor werk. De gevangenen die in staat waren te werken marcheerden direct af naar Auschwitz of naar het kamp in Birkenau en zij die niet in staat waren tot werken werden eerst naar de tijdelijke installaties gebracht, later naar de nieuw gebouwde crematoria.
Dr. KAUFFMANN: Toen ik u laatst ondervroeg vertelde u mij dat er ongeveer 60 mannen waren aangewezen om deze transporten te ontvangen en dat deze 60 personen tot dezelfde geheimhouding verplicht waren als eerder beschreven. Blijft u daar nog steeds bij?
HOESS: Ja, deze 60 mannen waren altijd beschikbaar om de gevangenen die niet in staat waren tot werken naar deze tijdelijke installaties te brengen en later naar die andere. Deze groep, die uit ongeveer tien leiders en hun plaatsvervangers bestond, alsmede doktoren en medisch personeel was meermalen, zowel schriftelijk als mondeling medegedeeld dat ze gebonden waren aan de strengste geheimhouding over alles wat in de kampen gebeurde.

Lees het complete verhoor


 

STIWOT Nieuwsbrief

12de jaargang, 1e editie
  januari 2012



De schrijvers in deze Nieuwsbrief zijn onafhankelijk en niet gebonden aan enig politiek denkbeeld of groepering. Grote interesse in de Tweede Wereldoorlog en de behoefte om er iets mee te doen hebben geresulteerd in dit continue project op vrijwillige basis.

Indien u ideeën, vragen of opmerkingen heeft verzoeken wij u om contact op te nemen met STIWOT.