Overzicht: 
- Lancering TracesOfWW1.com
- Nieuwe artikelen op Go2War2.nl
- Artikel over geallieerde operatie Stack in Wereld in Oorlog
- Medewerker onder de loep

- Recensie: Geboren om te lijden?
- Verhoor Hjalmar Schacht op Go2War2.nl 



Lancering TracesOfWW1.com (Redactie Nieuwsbrief)
STIWOT publiceert al meer dan tien jaar informatie over de Tweede Wereldoorlog op het Internet. Zo zijn op de website TracesOfWar.com meer dan 40.000 bezienswaardigheden met betrekking tot de Tweede Wereldoorlog te vinden. Dat de Eerste en de Tweede Wereldoorlog een connectie met elkaar hebben werd ook weer zichtbaar bij het analyseren van deze bezienswaardigheden. Ruim 9.000 ervan bleken namelijk ook betrekking te hebben op de Eerste Wereldoorlog.

Omdat het volgend jaar 100 jaar geleden is dat de Eerste Wereldoorlog uitbrak heeft STIWOT besloten naast TracesOfWar.com een themawebsite beschikbaar te maken: TracesOfWW1.com
 

Ondanks dat we op TracesOfWW1.com nu al meer dan 9.000 bezienswaardigheden met betrekking tot de Eerste Wereldoorlog presenteren beseffen we ons dat er nog heel veel ontbreekt. Zowel kwalitatief als kwantitatief. Aangezien de vrijwillige medewerkers van STIWOT zich met name richten op de Tweede Wereldoorlog hopen we ons vrijwilligersteam te kunnen uitbreiden met experts op het gebied van de Eerste Wereldoorlog.
 
Voor het ingeven en bewerken van bezienswaardigheden maken we gebruik van een eenvoudig online systeem. Dit maakt het mogelijk om na een korte inwerkperiode geheel zelfstandig aan de slag te gaan. Het resultaat van de werkzaamheden is vervolgens direct zichtbaar op de website!

Vragen, opmerkingen of interesse? Neem contact met ons op via: info@stiwot.nl


Nieuwe artikelen op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Amerikaanse vliegdekschepen van de Lexington-klasse
Twee torpedotreffers, twee directe bomtreffers, talloze near misses en drie benzinedampexplosies konden USS Lexington niet tot zinken brengen. Hier waren nog eens vijf torpedotreffers voor nodig. Zusterschip USS Saratoga kreeg acht Battle Stars toegekend voor haar verdiensten in de oorlog en had het record van 98.549 vliegtuiglandingen aan boord van een vliegdekschip, stevig in handen.
 
 
 
105 mm Gun Motor Carriage T95
In september 1943 werd door het Amerikaanse Ordnance Department, de legerorganisatie verantwoordelijk voor militaire logistiek, de constructie van een zwaar bepantserd voertuig voorgesteld. Dit voertuig zou de naam ‘T-28’ krijgen. De T28 zou bunkers en vijandelijke posities moeten aanvallen. Het zou een doorbrekingvoertuig zijn, een tank die nagenoeg onkwetsbaar zou zijn voor vijandelijk vuur.
 
 
 
Tip: via Twitter en Facebook blijft u dagelijks op de hoogte van de nieuwste artikelen en recensies op Go2War2.nl.


Artikel over geallieerde operatie Stack in Wereld in Oorlog (Redactie Go2war2.nl)
Binnenkort verschijnt editie 34 van het magazine Wereld in Oorlog dat schrijft over de geschiedenis van zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog. In dit nieuwe nummer vindt u een artikel van Go2War2.nl-medewerker Jeroen Koppes over de geallieerde operatie Stack, de raid op Colombelles op 11 juli 1944. Hieronder alvast een voorproefje
 
“Ik ging naar C. Company en vond daar een tevreden commandant. Hij had de rij met huizen ten noorden van de staalfabriek tot aan het dorp Colombelles veiliggesteld. Hij maakte zich alleen zorgen om het vuur uit de richting van het dorp zelf. Hij dacht dat de 1st Gordons hem aan het beschieten waren. We wisten toen nog niet dat de 1st Gordons er niet in geslaagd waren om hun doelen te veroveren.” – Lieutenant-Colonel Charles Thomson, commandant 5th Black Watch, over de eerste uren van operatie Stack.
 

 
Caen en het vliegveld van Carpiquet waren bij de landingen in Normandië altijd een belangrijk doel geweest. De troepen die op Juno en Sword Beach aan land gingen hadden als doel deze verkeersknooppunten in handen te krijgen. De Britse en Canadese troepen kwamen op D-Day niet zo ver. Carpiquet zou uiteindelijk tijdens operatie Windsor worden veroverd en Caen tijdens operatie Charnwood. Charnwood resulteerde echter enkel in de verovering van het noordwestelijke deel van de stad. De rest van Caen zou uiteindelijk tijdens operatie Goodwood worden bevrijd. Charnwood liep op 9 juli 1944 ten einde, Goodwood zou pas op 18 juli van start gaan. Colombelles is een industriestadje ten noordoosten van Caen, ten oosten van Hérouville en de rivier de Orne. De gehele omgeving werd gedomineerd door de schoorstenen van de enorme staalfabriek in Colombelles. Ze vormden voor de Duitsers het ideale observatiepunt over het slagveld. General Bernard Montgomery besloot dan ook om een operatie op touw te zetten om deze schoorstenen te vernietigen: Operatie Stack, het Engelse woord voor schoorsteen.
 
Bezoek de nieuwe website op www.wereldinoorlog.com, volg Wereld in Oorlog op Twitter, 'like' de Facebookpage of wordt lid van de actieve LinkedIn-groep, waar u relevante links kunt delen met andere lezers of met elkaar in gesprek kunt gaan.


Medewerker onder de loep (Redactie Nieuwsbrief)
Naam: Wesley Dankers
 
Hoe ben je bij STIWOT terechtgekomen?
Al van af 2004 ben ik een regelmatige bezoeker van www.go2war2.nl. Ik vond en vind het een zeer interessante site. Ik ben van jongs af aan zeer geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog en ik lees hier veel over. Ik vroeg mij regelmatig af of ik ook in staat zou zijn om een artikel te schrijven. Ik kende echter een zekere schroom en het heeft dan ook lang geduurd voordat ik daadwerkelijk iemand durfde te benaderen. In 2011 nam ik tenslotte contact op met Kevin Prenger met de vraag of ik auteur van Go2War2 zou kunnen worden. Toen mijn eerste artikel (een biografie over Hiroo Onoda) goed werd ontvangen, besloot ik dat ik meer artikelen wilde gaan schrijven.
 
Wat doe je zoal voor STIWOT?
Mijn voornaamste bezigheden zijn het schrijven van artikelen en boekrecensies voor op Go2War2. Ook heb ik in het verleden een paar vragen voor de WOII-quiz gemaakt.
 
Hoe lang werk je al voor STIWOT?
Ik schrijf artikelen sinds medio 2011. 
 
Hoeveel tijd ben je per week kwijt aan STIWOT?
Dat varieert heel erg. Als ik bezig ben met een artikel en ik heb geen andere verplichtingen, kan dit weleens oplopen tot 50 uur per week. Als ik echter druk ben met andere zaken, komt het ook weleens voor dat ik gedurende een week bijna niets kan doen aan STIWOT. Gemiddeld besteed ik echter ongeveer 5 a 10 uur per week aan WOII-zaken.
 
Wat is het leukste dat je tot nu toe met STIWOT hebt meegemaakt?
Voor mijn artikel over het bombardement op Nijmegen, heb ik veel contact gehad met de hoogleraar dr. Joost Rosendaal, de auteur van het boek Nijmegen '44. Hij heeft mij destijds door de beantwoording van mijn vragen goed geholpen met het schrijven van het artikel. Ook de persoonlijke ontmoetingen met de STIWOT-medewerkers, bijvoorbeeld op de medewerkersdag van april dit jaar, vind ik altijd leuke ervaringen.
 
Met welke STIWOT medewerkers heb je het meeste contact?
Ik heb het meeste contact met Kevin Prenger. Hij kijkt mijn artikelen na en geeft suggesties over hoe ik het beter kan doen. Doordat we in hetzelfde dorp wonen, heb ik ook weleens contact met Peter Kimenai. 
 
Wat doe je naast STIWOT op WO2 gebied?
Ik lees veel boeken (zowel informatief als fictief) over deze periode. Ook kijk ik graag naar documentaires die (aspecten van ) deze oorlog behandelen.
 
Wat doe je naast STIWOT op persoonlijk gebied (werk/studie)?
Ik studeer HBO Rechten aan de Juridische Hogeschool in Tilburg. In september start ik hier in het derde jaar.
 
Welk aspect van WO2 interesseert je het meest?
Bijna alle aspecten van de Tweede Wereldoorlog vind ik wel interessant, ik ben echter het meest geïnteresseerd in Nederland gedurende deze periode. De meeste van mijn artikelen behandelen dan ook een Nederlandgerelateerde zaak. Ook het militaire aspect in zijn algemeenheid boeit mij erg.
 
Wat vind je omgeving van je hobby?
Veel mensen in mijn omgeving hebben eveneens een interesse voor de Tweede Wereldoorlog. Zij steunen mij dan ook in mijn hobby.
 
Wat is je favoriete internet site (gelieve geen STIWOT site te noemen)?
Dat zijn:
www.isgeschiedenis.nl: een leuke site, waarop elke dag nieuwe en interessante artikelen worden gepubliceerd. En
www.historischnieuwsblad.nl: het archief op deze site heeft me bij een aantal artikelen goede diensten bewezen.
 
Op welke dag in de week is het even geen WO2?
Ik probeer eigenlijk bijna elke dag wel iets te doen aan WOII.
 
Wat zou je nog een keer willen bezoeken/zien of meemaken?
Laat ik voorop stellen dat ik het feit om medewerker te zijn van STIWOT al een hele mooie ervaring vind. Op WOII-gebied zijn er veel bezienswaardigheden, die ik graag nog eens een keer zou willen bezoekken. Een kleine opsomming: Normandië, de concentratiekampen in Polen en de slagvelden aan het oostfront.
 
Wil je nog wat kwijt?
We moeten stoppen met het toekennen van grijstinten aan WOII-gerelateerde personen. Het klopt dat een gedeelte van de Nederlandse bevolking inderdaad grijs was, maar er zijn ook personen geweest die wel degelijk hebben gestreden tegen de Duitse onderdrukking en die daar de hoogste prijs voor hebben betaald. Het Nederlandse verzet was niet zo groot als in andere landen, maar de marginalisatie die plaats vind gedurende de laatste jaren is niet correct en doet afbreuk aan de geschiedenis.

 
Recensie: Geboren om te lijden? (Kevin Prenger)
Van 15 september 1947 tot 10 april 1948 stonden in Neurenberg 24 voormalige leiders van de Duitse Einsatzgruppen terecht voor de moord op meer dan 1 miljoen burgers, waarvan het merendeel Joden. Deze massamoord vond plaats in de Sovjet-Unie na de Duitse inval op 22 juni 1941. Bij het door de Amerikanen ingestelde militaire tribunaal fungeerde Benjamin Ferencz als hoofdaanklager. Slechts twee dagen kostte het hem om het bewijs te presenteren. Het was zijn bewuste keuze om enkel officiële nazi-rapporten van de mobiele moordeskaders aan te voeren. Getuigenverklaringen liet hij achterwege, omdat die immers subjectief en daarom minder betrouwbaar zijn. Het was juridisch gezien een begrijpelijke keuze, maar het ontnam de slachtoffers hun stem. Zij waren in de rechtszaal enkel vertegenwoordigd in de vorm van kille cijfers.
 
Ook in de decennia na het tribunaal in Neurenberg werden relatief weinig getuigen- en slachtofferverklaringen van de genocide in de Sovjet-Unie gepubliceerd. De meeste persoonlijke Holocaustverhalen zijn geschreven door de overlevenden van de deportaties vanuit Europa naar de vernietigingskampen in Polen. Het in 2009 gepubliceerde boek "Holocaust door kogels" vormt één van de uitzonderingen. De Franse priester Patrick Desbois interviewde in Oekraïne voor dit boek vele niet-Joodse getuigen van de massamoord op de Joodse bevolking die hier tijdens de Tweede Wereldoorlog plaatsvond. Joodse overlevenden zijn moeilijker te vinden: slechts een enkeling wist te ontsnappen aan de massa-executies. In het recent gepubliceerde boek "Geboren om te lijden" komen echter toch meer dan dertig Joden aan het woord die ontsnapten aan de vuurpelotons van de Duitsers, hun Roemeense bondgenoten en Oekraïense collaborateurs.
 

 
Het merendeel van de voor dit boek geïnterviewde Holocaustoverlevenden is afkomstig uit Oekraïne, in het bijzonder de West-Oekraïense provincie Vinnitsa. Overlevenden van bijvoorbeeld de veel bekendere massa-executie in Babi Jar bij de Oekraïense hoofdstad Kiev komen niet aan het woord. Een deel van de provincie Vinnitsa maakte na 1941 onderdeel uit van Transnistrië, de toenmalige regio tussen de rivieren de Dnjester en de Zuidelijke Boeg die door de Duitsers toegewezen werd aan hun Roemeense bondgenoot. Door de Roemenen werden honderdduizenden Joden vanuit de historische regio’s Bessarabië en de Boekovina te voet afgevoerd naar Transnistië. Velen stierven tijdens de zogenoemde "Dodenmarsen". Desondanks waren de overlevingskansen voor Joden in Roemeense handen groter dan in Duitse. Velen kwamen terecht in getto’s, zoals die van Bershad. Daar verbleven ze onder erbarmelijke omstandigheden en stierven velen, maar over het algemeen bleef hen directe en massale uitroeiing door de vuurpelotons van de Einsatzgruppen bespaard.
 

 
Verhoor Hjalmar Schacht op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Elke maand citeren we in de STIWOT-nieuwsbrief een passage uit een verhoor van het Internationale Militaire Tribunaal in Neurenberg. Dit keer hebben we een passage geselecteerd uit het verhoor van Hjalmar Schacht, minister van Economische Zaken (1934-1937) en president van de Rijksbank (1933-1939). Ter sprake komt zijn oppositionele rol tegen Hitler en zijn betrokkenheid bij de aanslag en staatsgreep van 20 juli 1944. Hij wordt ondervraagd door zijn raadsman Dr. Rudolf Dix.
 
Dr. DIX: Wanneer begon u met uw pogingen om het Hitlerregime omver te werpen?
 SCHACHT: Al in 1937 probeerde ik te bepalen op welke groepen in Duitsland men zou kunnen rekenen in een poging het Hitlerregime omver te werpen. Helaas kwam ik er in de jaren 1935, 1936 en 1937 achter dat al die kringen waarop ik mijn hoop had gevestigd het lieten afweten, namelijk de wetenschappers, de opgeleide middenklasse en de leiders van de economie.
 Ik hoef alleen maar te vermelden dat de wetenschappers maar al te graag luisterden naar de meest onzinnige Nationaalsocialistische lezingen zonder daartegen ook maar in het minst stelling te nemen. Ik vestig de aandacht op het feit dat toen de economische leiders inzagen dat ik op economisch gebied niet meer meetelde, zich van mij afkeerden en zich om Göring schaarden. In één woord, op die kringen kon men niet vertrouwen. Men kon zich dus alleen maar verlaten op de generaals, op de militairen want volgens mijn opvatting van destijds kon men zeker niet rekenen op gewapende tegenstand, zelfs niet van de lijfwachten van de SS.
 Daarom probeerde ik – zoals hier al is gezegd en ik wil er niet verder op ingaan – eerst contact te leggen met generaals als Von Kluge bijvoorbeeld, alleen maar om vast te stellen of er onder de militairen mensen waren met wie ik openlijk kon spreken. En deze eerste gelegenheid bracht mij bij een groot aantal generaals met wie ik in de loop der tijd contact heb gelegd.
 Dr. DIX: Dat was toen in 1937; we komen nu toe aan 1938, nog steeds onder beperking van wat Gisevius al heeft gezegd, slechts kort aanstippen en bevestigen. Terzijde, was u op enige manier direct of indirect betrokken bij de onderhandelingen in Bad Godesberg of in München?
 SCHACHT: Op geen enkele manier.
 Dr. DIX: We gaan nu verder met uw politieke arbeid, gericht op een opstand. Is het relaas van Gisevius over 1938 correct of moet daar iets aan worden toegevoegd?
 SCHACHT: Het verslag van Gisevius is volledig en betrouwbaar.
 Dr. DIX: Dat geldt ook voor een poging tot een staatsgreep laat in de zomer van 1938?
 SCHACHT: Ja.
 Dr. DIX: Toen kwam de oorlog. Ging u met uw armen over elkaar zitten toen de oorlog uitbrak?
 SCHACHT: Nee, gedurende de hele oorlog bewerkte ik iedere generaal waarmee ik contact kon krijgen. Ik gebruikte dezelfde argumenten die ik net heb genoemd in verband met het voorgenomen gesprek met Von Brauchitsch; daarom was het niet alleen theorie maar ik heb werkelijk met al deze generaals gesproken.
 Dr. DIX: Was in dit verband een bezoek aan Generaal Höppner niet van belang?
 SCHACHT: In 1941 probeerde ik niet alleen in contact te komen met Generaal Höppner maar in een hele reeks gesprekken probeerde ik hem tot actie te bewegen. Höppner was daar zeker toe bereid maar later kwam hij ook om het leven bij de nasleep van de 20ste juli.
 In 1942 – en dat is hier tot nu toe niet genoemd omdat Gisevius daar niet bij was – probeerde ik Generaal von Witzleben weer tot actie te bewegen. Ik ging speciaal naar Frankfurt-am-Main waar hij destijds zijn hoofdkwartier had en Von Witzleben bleek net zo bereid tot actie over te gaan als ooit maar hij zei mij dat hij dat natuurlijk alleen kon doen als hij weer een frontcommando kreeg. Daarna ...
 Dr. DIX: Destijds was mevrouw Strunck, die van deze zaken op de hoogte was, in Frankfurt?
 SCHACHT: Ze wist hiervan en kan het bevestigen.
 Dr. DIX: Misschien mag ik op dit punt het Tribunaal vertellen dat mij werd toegestaan mevrouw Strunck als getuige te horen en zij was hier. Om tijd te besparen heb ik er echter van af gezien deze getuige te horen omdat ze alleen maar aanvullende verklaringen kon afleggen over wat Gisevius al heeft gezegd en ik denk dus niet dat het nodig is. Schacht zelf heeft net het enige stukje informatie verstrekt dat ze kon hebben toegevoegd, namelijk die speciale reis naar Frankfurt naar Von Witzleben. Uit ervaring zal het Tribunaal weten dat er in de loop van een revolutionaire ontwikkeling als deze die zich over vele jaren uitstrekt vele reizen worden gemaakt en met betrekking tot deze specifieke reis is het niet belangrijk om bijzonder bewijsmateriaal aan te dragen, daarom heb er van af gezien mevrouw Strunck te horen. Neem me niet kwalijk, ik wilde dit alleen maar even zeggen.
 Dan is er het volgende ....
 SCHACHT: Mag ik misschien nog een ding zeggen? Ik nam natuurlijk altijd deel aan de gesprekken – die Gisevius heeft genoemd – met de andere generaals, de groep van Beck, Fromm, Olbricht enzo. Deze dingen gebeurden een tijd niet vanwege de onderhandelingen in het buitenland waar de generaals altijd op wachtten. Ik denk dat er hier genoeg is gezegd over dit onderwerp en ik hoef er verder niets over te zeggen.
 Ik kom dan toe aan een laatste punt wat niet duidelijk wordt uit de verklaring van Gisevius maar waarover een beëdigde verklaring van Kolonel Gronau hier zal worden ingediend. Ik kan hem kort noemen om tijd te besparen. Natuurlijk waren mijn vrienden Strunck, Gisevius en anderen – samen met de groep Beck en Gördeler – volledig op de hoogte van en ingewijd in de affaire van 20 juli. Echter vertelden wij elkaar waar mogelijk alleen die dingen die de ander absoluut moest weten om de ander niet in verlegenheid te brengen, mocht hij ooit onderworpen worden aan de martelingen van de Gestapo. Om die reden, afgezien van de contacten met Beck, Gördeler, Gisevius, Strunck et cetera had ik andere contacten met generaals die aan het hoofd van deze revolutie stonden en dat was de Generaal der Artillerie Lindemann, een van de belangrijkste deelnemers aan de staatsgreep die later helaas ook om het leven kwam.
 
Lees hier het complete verhoor
 
 



STIWOT Nieuwsbrief

13de jaargang, 7e editie
  juli 2013



De schrijvers in deze Nieuwsbrief zijn onafhankelijk en niet gebonden aan enig politiek denkbeeld of groepering. Grote interesse in de Tweede Wereldoorlog en de behoefte om er iets mee te doen hebben geresulteerd in dit continue project op vrijwillige basis.

Indien u ideeën, vragen of opmerkingen heeft verzoeken wij u om contact op te nemen met STIWOT.