Overzicht:

- Volg de activiteiten en projecten van STIWOT via Twitter
- Verslag STIWOT Reizen Battlefieldtour "Vestingwerken IJmuiden" online
- Help ons met het promoten van onze websites via AddThis
- STIWOT ontvangt bijzondere foto's kamp Vught
- Ken Follet schrijft trilogie over de 20ste eeuw
- De actualiteit van de Tweede Wereldoorlog
- Nieuw verschenen artikelen op Go2War2.nl
- Nieuwe uitgeverij publiceert memoires 82nd Airborne-veteraan
- Opmerkelijk
- Verhoor Bernd Gisevius op Go2War.nl


  
Volg de activiteiten en projecten van STIWOT via Twitter (Redactie Nieuwsbrief)
Al bijna een jaar kunt u de redactie van Go2war2.nl volgen via twitter.com/Go2War2. In de korte berichten (tweets) vindt u verwijzingen naar nieuwe artikelen op de site, interessante links, aankondigingen van de redactie en andere boodschappen die we de moeite waard vinden om met u te delen. Als u zelf een account heeft, kunt u via Twitter onze redactie ook bereiken met vragen en opmerkingen.


Om u ook op de hoogte te houden van onze andere projecten hebben we deze zomer ook enkele andere accounts op Twitter geopend. Hieronder een overzicht:

twitter.com/STIWOT
De account van onze stichting.

twitter.com/oorlogsmusea
Een overzicht van alle laatste toevoegingen op onze website www.oorlogsmusea.nl.

twitter.com/ww2museums
Een overzicht van alle laatste toevoegingen voor de Engelstalige bezoekers van www.ww2museums.com.

twitter.com/ww2awards
Een overzicht van alle laatste toevoegingen op onze website www.ww2awards.com.

twitter.com/stiwotreizen
De account met informatie over onze Battlefield Tours.

twitter.com/vandaaginwo2
Een dagelijks overzicht van historische gebeurtenissen op dezelfde datum als vandaag tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Accounts van andere projecten en activiteiten van STIWOT zullen later nog toegevoegd worden.

Wanneer u ons volgt op Twitter en de tweets die uw belangstellig hebben retweet dan draagt u eraan bij om STIWOT meer bekendheid te geven. Begrijpt u niets van waar we het over hebben en wilt u uitleg over wat Twitter is en hoe het werkt, kijk dan bijvoorbeeld op www.twitterinfo.nl.


Verslag STIWOT Battlefieldtour "Vestingwerken IJmuiden" online (Redactie STIWOT Reizen)
Op zaterdag 11 september 2010 organiseerde STIWOT weer een battlefielfdtour. Dit keer stond de dag in het teken van de vestingwerken rondom IJmuiden. De dag startte in het Zee- en Havenmuseum. Na een ontvangst met koffie en thee begon om 10.30 een lezing die gegeven werd door Wil van Rixel. Als kind heeft hij de oorlog in IJmuiden zelf meegemaakt. Deze ervaringen heeft hij gebundeld in zijn lezing ‘Vijf hectische dagen van 10 tot en met 15 mei 1940 in IJmuiden.’ STIWOT had de primeur van de eerste lezing van de heer Van Rixel over dit onderwerp. Lees meer...
 
Inmiddels zijn we al weer druk bezig om een programma voor het komende jaar voor te bereiden. De opkomst van de laatste battlefieldtour heeft ons positief gestemd om met een uitgebreider programma aan battlefieldtours voor de dag te komen. Er is al een aantal plannen, maar graag houden we u op de hoogte via onze website en de STIWOT Reizen nieuwsbrief.


Help ons met het promoten van onze websites via AddThis (Redactie Nieuwsbrief)
STIWOT gaat met de tijd mee. Eerder kon u lezen over onze websites op Twitter. Maar we zetten sinds kort de zogenoemde sociale media (Hyves, Twitter, Facebook, etc.) ook op een andere manier in. Bij onze artikelen op Oorlogsmusea.nl, WW2Awards.com en Go2War2.nl vindt u namelijk enkele "knopjes" van AddThis, zoals hieronder als voorbeeld weergegeven:
 


 
Een korte uitleg is op zijn plaats. De bedoeling van de knopjes van AddThis is dat u als bezoeker uw familieleden, vrienden of collega’s op een eenvoudige manier kunt wijzen op een interessant artikel op onze websites. Door bijvoorbeeld te klikken op het knopje met het Hyves-logo plaatst u op uw Hyves-pagina, als u die natuurlijk heeft, automatisch een link naar het artikel waar u anderen op wilt wijzen. Op dezelfde manier kunt u met een eenvoudige klik links plaatsen naar o.a. uw Twitter- of Facebookaccount.

Bent u helemaal niet thuis in de sociale media, dan is het alsnog mogelijk om via AddThis anderen te wijzen op een artikel. U klikt dan op het envelopje en kunt vervolgens de link naar elk gewenst e-mailadres sturen. Wilt u een artikel niet doorsturen, maar wel voor uzelf bewaren in uw favorieten, dan hoeft u enkel te klikken op het logootje met de ster.

Door gebruik te maken van AddThis helpt u ons met het promoten van onze websites. We hopen dan ook dat u gebruik gaat maken van deze nieuwe functie. Test het gerust eerst eens uit. Als u nog vragen heeft, stuur ons dan een e-mail.


STIWOT ontvangt bijzondere foto’s kamp Vught (Redactie Nieuwsbrief)
Deze zomer schonk dhr. K. Bezema een viertal foto’s aan het STIWOT-archief. Het gaat om twee foto’s van de bevrijding, die vermoedelijk gemaakt zijn in Haarlem. De twee andere foto’s zijn erg bijzonder: erop te zien zijn gevangenen en bewakers van kamp Vught.
 
Door burgers gemaakte foto’s van kampgevangenen en -bewakers zijn vrij zeldzaam, gezien de geslotenheid van de concentratiekampen. Deze foto’s zijn echter gemaakt buiten het kamp; vermoedelijk gaat het om gevangenen die buiten tewerkgesteld waren. Blijkbaar hadden de bewakers er geen moeite mee dat de vader van dhr. Bezema hen op de gevoelige plaats vastlegde.
 
 
We zullen de foto’s gebruiken ter illustratie van onze artikelen op Go2War2.nl. De originelen worden opgenomen in ons archief, waar ze veilig bewaard worden en kunnen worden gebruikt voor onderzoeksdoeleinden.
 
Via deze weg willen we dhr. Bezema nogmaals bedanken voor het beschikbaar stellen van de foto’s. Heeft u zelf ook foto’s of ander materiaal uit de oorlog dat u wilt bewaren voor het nageslacht en beschikbaar wilt stellen voor publicatie of onderzoeksdoeleinden, denkt u dan ook aan STIWOT. Voor meer informatie over ons archief kunt u een e-mail sturen aan: wilco@stiwot.nl.


Ken Follett schrijft trilogie over de 20ste eeuw (Redactie Go2War2.nl)
De Britse auteur Ken Follett schreef meerdere succesvolle spionagethrillers die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn doorbraak beleefde hij in 1978 met “Eye of the Needle”, dat in 1981 werd verfilmd met Donald Sutherland in de hoofdrol. Momenteel is hij bezig met een nieuw project: een trilogie met als thema de 20ste eeuw, waarvan het eerste deel op 28 september 2010 in veertien landen, waaronder Nederland, verschijnt.
 
De titel van het eerste boek is “Fall of Giants”, in het Nederlands vertaald als “Val der titanen”. In de historische roman, die uitgebracht wordt door uitgeverij Unieboek, beschrijft Follett de levens van vijf families in Amerika, Rusland, Duitsland, Engeland en Wales. Hun leven speelt zich af tijdens de Eerste Wereldoorlog en de Russische revolutie, beginnend in 1911. De wereld veranderde toen voorgoed. Arbeiders laten zich niet langer onderdrukken, vrouwen eisen hun rechten op, de rijke aristocratie kan haar macht niet langer handhaven. En overal fluisteren diplomaten elkaar woorden in die het lot van miljoenen mensen over de hele wereld zullen veranderen. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog proberen acht mensen hun weg in deze roerige wereld te vinden: Gus Dewar, rechterhand van de Amerikaanse president; Lev en Grigori Pesjkov, twee arme Russische broers op zoek naar een beter leven; mijnwerker Billy Williams en zijn ambitieuze zus Ethel, huishoudster van de vermogende graaf Fitzherbert; de vrijzinnige lady Maud en haar geliefde, de Duitse diplomaat Walter von Ulrich. Terwijl hun levens elkaar kruisen, dragen deze mensen ieder op hun eigen manier bij aan een titanenstrijd die zijn weerga niet kent…
 
Het tweede boek van de trilogie wordt verwacht in 2012. De hoofdpersonen zijn dan de kinderen van de karakters uit “Val der titanen”. De Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog vormen dan de historische achtergrond van het verhaal. Het derde en laatste deel zal vermoedelijk in 2014 verschijnen; een nieuwe generatie speelt de hoofdrol in de periode van de Koude Oorlog. Kortom: drie boeken om naar uit te zien voor de liefhebbers van historische romans, die belangstelling hebben voor de Tweede Wereldoorlog en de overige belangrijke gebeurtenissen van de 20ste eeuw.



De actualiteit van de Tweede Wereldoorlog (Egbert van de Schootbrugge)

Donderdag 2 september 2010 werd het levenloze lichaam gevonden van Eileen Nearne. Nearne was tijdens de Tweede Wereldoorlog lid van de SOE. De SOE (Special Operations Executive) was tijdens de Tweede Wereldoorlog een van de geheime organisaties van de Britse regering, welke zich toelegde op geheime operaties en spionage. Haar rapporten uit de Tweede Wereldoorlog worden bewaard in de National Archives in London, deze worden tot op de dag van vandaag geheim gehouden. De verwachting is dat daar met het overlijden van Nearne (spoedig) verandering in komt.


Eileen Mary "Didi" Nearne werd geboren op 15 maart 1921 in London. Ze was de jongste van vier kinderen en had een Engelse vader en Spaanse moeder. In 1923 verhuisde het gezin naar Frankrijk. Na de capitulatie van Frankrijk op 25 juni 1940, wist ze samen met haar zus via Portugal en Gibraltar naar Engeland te vluchten. In Engeland werd haar een baan aangeboden bij de WAAF (Women's Auxiliary Air Force) voor het maken van versperringsballonnen, maar Nearne legde dit aanbod naast haar neer. In plaats van het maken van versperringsballonnen werd ze gerekruteerd en opgeleid door de SOE als geheim agent. Bij de SOE zou ze deel uitmaken van het “Wizard” netwerk. Haar zus Jacqueline en broer Francis dienden ook bij de SOE.

In de nacht van 2 op 3 maart 1944, enkele dagen voor haar 23e verjaardag, werd Nearne (codenaam “Rose”) met een Lysander vliegtuigje boven een veld vlakbij Les Lagnys gedropt. Ze werkte als koerier in Parijs en verstuurde met een radio geheime berichten naar London. Over haar leven als geheim agent vertelt ze later: “Ik was niet bang. Ik dacht er niet aan dat ik gearresteerd zou worden, maar natuurlijk was ik voorzichtig. De Gestapo’s in burgerkleren liepen overal. Ik keek altijd naar de weerspiegeling in een winkelruit om te controleren of ik gevolgd werd.” Het was een eenzaam bestaan, maar ze genoot van haar rol: “Als ik met mijn had de knoppen van de radio aanraakte, kwam er een gevoel van patriottisme in me op.”

In juli 1944 ontdekte de Gestapo haar radiosignaal en op 25 juli haar schuilplaats. Nearne was net klaar met het zenden van berichten en had kans gezien om haar papieren te verbranden en haar radio te verstoppen. De Gestapo vond haar radio en Nearne werd overgebracht naar het hoofdkwartier van de Gestapo in Parijs. Daar vertelde ze dat ze een Franse vrouw was en werkte voor een Britse zakenman. Ze werd niet geloofd, maar gevangen gezet en gemarteld. Ondanks de verschrikkelijke folteringen brak ze niet en voorzag ze de Gestapo van valse namen en adressen van haar helpers.

Op 15 augustus 1944 werd ze overbracht naar concentratiekamp Ravensbrück, waar ze weigerde te werken. Nadat haar hoofd kaal geschoren was, werd haar verteld dat ze zou worden doodgeschoten als ze bleef weigeren. “Ik besloot aan het werk te gaan”, zou ze daar later over zeggen. Op 1 december 1944 werd ze overgeplaatst naar Markkleeberg (bij Leipzig), waar ze twaalf uur per dag aan wegen moest werken. Op de vraag hoe ze dit volhield antwoordde Nearne: “Het was de wil om te leven. Wilskracht, dat is het allerbelangrijkste. Je moet jezelf niet laten gaan. Het leek alsof het einde nooit zou komen, maar ik heb altijd geloofd in het lot en heb hoop gehouden. Iemand die op het punt staat om te verdrinken, stelt ook alles in het werk om te zwemmen.”

Op 13 april 1945 ontsnapte ze samen met twee Franse vrouwen uit een werkgroep, door zich schuil te houden in het bos. Toen ze door Markkleeberg kwamen, werden ze door de SS gearresteerd en later weer vrijgelaten, doordat ze zich voordeden als Franse vrijwilligers. Na hun vrijlating vluchtten ze naar Leipzig waar ze, tot aan de komst van de Amerikanen, door een priester werden schuil gehouden in een klokkentoren. Met de komst van de Amerikanen was haar leed nog niet over, zonder identificatie werd ze aangezien voor een Duitse spion en samen met SS’ers gevangen gehouden. Bij een van haar ondervragingen wist ze de Amerikanen er van te overtuigen dat ze een Britse spion was, waarna ze door een Britse majoor teruggebracht werd naar Engeland.

Na de oorlog werd ze onderscheiden met het Croix du Guerre en de Order of the Brittish Empire. In de jaren na de oorlog praatte ze niet veel over haar verleden. Ze woonde samen met haar zus Jacqueline († 1982) en uit die periode is bekend dat ze psychisch enorm leed onder haar oorlogsverleden. In 1993 keerde ze terug naar Ravensbrück om de onthulling van een gedenkteken bij te wonen en in 1994 verhuisde ze naar Torquay om daar de laatste jaren van haar leven in betrekkelijke eenzaamheid door te brengen.

Op donderdag 2 september 2010 werd het levenloze lichaam van Eileen Nearne gevonden. Na onderzoek bleek dat ze enkele dagen eerder (eind augustus ‘10)  aan een hartaanval was overleden, de exacte datum is onbekend. Haar uitvaart werd gehouden op 21 september 2010 en werd betaald door de “Royal British Legion”. Na de crematie werd haar lichaam naar haar eigen wens boven zee uitgestrooid.


Nieuw verschenen artikelen op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Benito Mussolini

Benito Mussolini domineerde jarenlang Italië. Zijn invloed kan dan ook maar moeilijk onderschat worden. Na de Eerste Wereldoorlog nam hij samen met zijn fascistische partij het heft in handen en bestuurde meer dan 20 jaar het land. Mussolini vormde Italië om in een dictatuur met totalitaire kenmerken. Op die manier trachtte hij Italië een vooraanstaande rol in Europa en de wereld te laten spelen.

Klik hier voor het artikel


Nederlandse hulpmijnenvegers

Deze zestien mijnenvegers die de Nederlandse marine telde bij de mobilisatie in 1939 waren niet voldoende om de vele Nederlandse en Nederlands Oost-Indische waterwegen vrij te houden van vijandelijke mijnen. Daarom werd reeds in de tweede helft van 1939 een aanvang gemaakt met het vorderen van visserstrawlers, die omgebouwd werden tot hulpmijnenveger of boeienlegger.

Klik hier voor het artikel


Theodore Roosevelt Jr.

Theodore Roosevelt Jr. werd op 13 november 1887 in New York geboren als zoon van de latere 26e president van de Verenigde Staten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij brigadier-generaal in het Amerikaanse leger. Theodore werd in februari 1944 (zonder vaste taakomschrijving) overgeplaatst naar de 4th Infantry Division, die op dat moment was gestationeerd in Groot-Brittannië, om voorbereidingen te treffen voor de geallieerde invasie van Normandië. En op 4 juni 1944 was het zover; Roosevelt Jr. voer samen met zijn 4th Infantry Division uit om zijn steentje bij te dragen aan de geallieerde veldtocht door Europa.

Klik hier voor het artikel


Britse troepen in Nederland in mei 1940

Op vrijdag 10 mei 1940 werd de Nederlandse neutraliteit geschonden toen de Duitse legers ons land aanvielen. Het Nederlandse leger was onvoldoende getraind en uitgerust om de Duitse aanval af te slaan. Zonder hulp van buitenaf zou het een kansloze strijd zijn. Deze hulp van buitenaf kwam er. Niet alleen van de Fransen, die strijd leverden in Noord-Brabant, maar ook van de Britten. Op meerdere plekken in Nederland, maar voornamelijk in Hoek van Holland, waren tijdens de meidagen Britse troepen actief. De komst van onze bondgenoot zorgde voor optimisme onder de Nederlandse troepen en bevolking. Samen met de Britten moesten de Duitsers verslagen kunnen worden. Maar de Britten kwamen hier niet om een tegenoffensief in te zetten.

Klik hier voor het artikel
 

Nederlandse mijnenleggers

Ten tijde van de mobilisatie in Nederland, die op 28 augustus 1939 begon, beschikte de Koninklijke Marine in Nederland over zeven mijnenleggers en vier van de acht Jan van-Amstel-klasse mijnenvegers/leggers. Twee veerboten van de Provinciale Stoombootdiensten in Zeeland werden gevorderd en ingericht als hulpmijnenlegger. Verder beschikte men in Nederland nog over twee stokoude rivierkanonneerboten die ingericht waren als mijnenlegger, maar dienst gingen doen als mijnenlichter voor het controleren van mijnenvelden. Deze vijftien schepen begonnen met het leggen en controleren van defensieve mijnversperringen in Nederlandse territoriale wateren die verdeeld waren in een Noorder- en een Zuiderfrontier.

Klik hier voor het artikel

Meeschrijven aan Go2War2.nl? Stuur een e-mail aan: redactie@go2war2.nl



Nieuwe uitgeverij publiceert memoires 82nd Airborne-veteraan (Redactie Nieuwsbrief)

Onlangs werd Uitgeverij De Duivelsberg opgericht. De naam refereert aan de gelijknamige heuvel bij Nijmegen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in september 1944, veroverde het 508th Parachute Infantry Regiment de heuvel op de Duitse troepen. Het was een belangrijke verovering, omdat men vanaf de heuvel de weg van Kleef naar Nijmegen onder controle had.

Uitgeverij De Duivelsberg (Devil’s Hill Publishing in het Engels) is in Nijmegen gevestigd en gaat zich richten op het vertalen van militaire boeken in Europese talen. De aandacht is daarbij voornamelijk gericht op memoires en persoonlijke ervaringen van (Airborne)veteranen.

Het eerste boek dat uitgegeven is door De Duivelsberg is “Sla Toe & Houd Stand” over de 82nd Airborne Division in de Tweede Wereldoorlog. Het is het aangrijpende verhaal van T. Moffatt Burris, een hoog gedecoreerde pelotons- en compagniescommandant, die diende in het legendarische 504th Parachute Infantry Regiment van de 82nd Airborne. Hij nam deel aan de invasie van Sicilië, operatie Market Garden en de Slag om de Ardennen. De dapperheid, heldenmoed en de tragedies van de mannen van het 504th worden levendig weergegeven in het boek. “Het is een belangrijk, boeiend en inspirerend verhaal’, aldus Thom de Graaf, burgemeester van Nijmegen.

Het boek is te bestellen op www.islanddepot.nl/publisher. Daar vindt u ook meer informatie over de uitgeverij en over het volgende boek dat uitgegeven gaat worden.



Opmerkelijk (Egbert van de Schootbrugge)

Bijna 70 jaar na het incident waarbij een Canadees schip in de Middellandse Zee een Duitse onderzeeër ramde en tot zinken bracht, hebben de enige Duitse overlevende en de waarschijnlijk nog enige levende matroos van de HMCS Ville de Quebec contact met elkaar gekregen via Internet. De voormalige vijanden onderhouden nu een aangrijpende vriendschap per e-mail.



Frank Arsenault

 
De opmerkelijke reünie is ontstaan nadat een krant in Californië, USA een artikel plaatste met daarin de oorlogservaringen van Frank Arsenault, een 86-jaar oude Canadese veteraan, welke na zijn pensionering in Santa Cruz is gaan wonen. Het hoogtepunt in het artikel is de noodlottige ontmoeting tussen de HMCS Ville de Quebec en de U-224. De U-224 was een Duitse onderzeeër welke op 13 januari 1943 een Canadees konvooi van schepen bedreigde. De aanwezigheid van de onderzeeër werd ontdekt door de sonar van de Ville de Quebec, waarna er 10 dieptebommen in de Middellandse Zee werden gegooid. Een van deze bommen raakte en beschadigde de Duitse onderzeeër, waarop de U-boot naar het oppervlakte kwam. Een van de officieren, Luitenant Wolf Danckworth, klom in de commandotoren van de U-224. Op hetzelfde moment gaf de kapitein van het Canadese schip, Lieutenant-Commander A.R.E. Coleman, het bevel om de beschadigde onderzeeër te rammen. “Ik zag die kerel uit de commandotoren komen, waarop de kapitein zich realiseerde dat we de onderzeeër konden rammen en hij het bevel gaf: Gereedmaken om te rammen.”



Wolf Danckwort

 
De impact van de klap trok Danckwort ver onderwater, maar hij wist als enige het wateroppervlak te bereiken terwijl de U-224 opgeslokt werd door de zee. Maar liefst 55 landgenoten stierven door de klap. Arsenault herinnert zich nog levendig hoe Danckworth dobberde op de golven, terwijl hij opgepikt werd door een ander Canadees schip, de HMCS Port Arthur. “Ik heb me vaak afgevraagd wat er terechtgekomen is van die arme kerel in de commandotoren”, vertelde Arsenault aan zijn interviewers. Begin september 2010 ontving een verraste Arsenault een mailtje van een oude Duitse veteraan, zijn voormalige vijand. Danckwort schreef Arsenault: “Ik ben die overlevende die jij uit de onderzeeër zag komen. Ik ben 93 en ik leef nog steeds!” Arsenault zegt hierover: “Ik kan bijna niet geloven dat hij het interview opgepikt heeft.” Bijna 7 decennia nadat hij Danckworth voor het laatst zag, terwijl hun landen een bittere strijd uitvochten, kreeg Arsenault contact met hem. Door de vele mailtjes die uitgewisseld worden tussen Arsenault en Danckworth, is er een prille vriendschap ontstaan, waardoor ze in staat zijn om deze geschiedenis een plek te geven in hun herinneringen.


Verhoor Bernd Gisevius op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Elke maand citeren we in de STIWOT-nieuwsbrief een passage uit een verhoor van het Internationaal Militair Tribunaal in Neurenberg. Dit keer hebben we geen passage geselecteerd uit het verhoor van Hans Bernd Gisevius, die opgeroepen werd als getuige. Hij had voor de oorlog gewerkt voor de Gestapo en de Duitse politie en was tijdens de oorlog voor de Abwehr actief in Zwitserland. Omdat hij zich gaandeweg steeds meer ontwikkelde tot een tegenstander van het regime was hij actief binnen de Duitse oppositie en betrokken bij de aanslag en staatsgreep van 20 juli 1944. Hieronder vertelt hij over hoe zijn periode bij de Gestapo hem beïnvloedde bij zijn keuze voor verzet.

Dr. PANNENBECKER: Is het juist dat u persoonlijk hebt deelgenomen aan de gebeurtenissen van 20 juli 1944 en dat u toen ook aanwezig was bij het OKW?
GISEVIUS: Ja.
Dr. PANNENBECKER: Hoe kwam u in dienst van de politie?
GISEVIUS: In juli 1933 deed ik staatsexamen rechten. Als afstammeling van een oude familie van ambtenaren solliciteerde ik naar een baan in het bestuur van Pruissen. Ik was destijds lid van de Duitse Nationale Volkspartij en van de Stahlhelm en volgens de opvattingen van die tijd werd ik politiek betrouwbaar geacht. Ik werd dus in de eerste stage van van mijn opleiding tot ambtenaar ingedeeld bij de politieke politie, dat betekende mijn entree in de nieuw gevormde Geheime Staatspolizei. In die dagen was ik erg blij ingedeeld te zijn bij de politie. Ik had destijds al gehoord dat er in Duitsland allerlei soorten misstanden waren. Ik was geneigd die te zien als de laatste stuiptrekking van een situatie, gelijk aan een burgeroorlog die we eind 1932 en begin 1933 ervoeren. Ik hoopte dus bij te dragen aan de heroprichting van een correcte, uitvoerende organisatie die zou toezien op gerechtigheid, orde en fatsoen. Maar die blijdschap was een kort leven beschoren.
Ik zat pas twee dagen op dat nieuwe politiebureau toen ik ontdekte dat er ongelooflijke toestanden heersten. Dit was geen politie die optrad tegen rellen, moorden, onwettige detentie en diefstal; dit was een politie die diegenen beschermde die zich aan dergelijke misdaden schuldig maakten. Niet de schuldige personen werden gearresteerd maar eerder degenen die de politie om hulp vroegen. Dit was geen politie die actie ondernam tegen misdaden maar een politie wiens taak het leek te zijn die te verdoezelen of nog erger, die te steunen want die SA en SS commando’s die in hun eigen tijd voor politie speelden werden door die zogenaamde Gestapo aangemoedigd en kregen alle mogelijke hulp. Het ergste en zelfs voor een nieuwkomer het duidelijkste was dat een stelsel van onwettige detentie steeds meer terrein won – een slechter en angstaanjagender systeem kon je je niet voorstellen.
De kantoren van de nieuwe staatspolitie zaten in een enorm gebouw dat echter niet groot genoeg was om alle gevangenen te herbergen. Er werden speciale concentratiekampen voor de Gestapo opgericht en hun namen zullen de geschiedenis in gaan als tekenen van schande. Dat waren Oranienburg en de eigen gevangenis van de Gestapo in de Papestrasse, Huize Columbia of met een cynische bijnaam Columbiahal.
Ik zou heel duidelijk willen maken dat dit zeker nogal amateuristisch was vergeleken met wat we allemaal later meemaakten. Maar zo begon het en ik kan mijn persoonlijke indruk het beste weergeven door een klein incident te noemen. Na slechts twee dagen vroeg ik een van mijn collega’s – ook een beroepsambtenaar, hij was van de oude politieke politie in de nieuwe opgenomen en hij was een van die ambtenaren die daartoe gedwongen waren – ik vroeg hem: “Vertel eens, zit ik hier op een politiebureau of in een roversnest?” Het antwoord dat ik kreeg was “Je zit in een roversnest en je kunt nog veel meer verwachten.”
Dr. PANNENBECKER: Onder wie stond de politieke politie destijds en wie had het hoogste gezag.?
GISEVIUS: De politieke politie stond onder ene Rudolf Diels. Hij kwam ook uit de oude Pruissische politieke politie. Hij was een professioneel ambtenaar en men zou van hem hebben verwacht dat hij de ideeën van gerechtigheid en fatsoen zou handhaven maar op een brutale en cynische manier nam hij zich voor de nieuwe leiders zijn politieke verleden als democraat te doen vergeten en bij zijn meerdere, de Pruissische Eerste Minister en Minister van Binnenlandse Zaken Göring in de gunst te komen. Het was Diels die het bureau van de Gestapo opzette; hij stelde Göring voor het eerste decreet uit te vaardigen waardoor die dienst zelfstandig werd. Het was Diels die de SA en de SS de dienst binnenhaalde; hij legaliseerde de acties van deze burgercommando’s. Maar het werd mij al snel duidelijk dat een dergelijke afvallige bourgeois zelf niet zoveel helemaal verkeerd kon doen. Een heel belangrijk persoon moet hem hebben gesteund; in feite zag ik al gauw dat iemand dagelijks belang stelde in wat er binnen die dienst gebeurde. Er werden rapporten geschreven, telefonische verzoeken werden ontvangen. Diels bracht verscheidene malen per dag rapport uit en het was de Pruissische Minister van Binnenlandse Zaken Göring die deze Gestapo als zijn speciale privé terrein beschouwde.

In die maanden gebeurde binnen die dienst niets dat niet aan Göring bekend was of door hem bevolen. Ik wil dit benadrukken omdat het publiek zich in de loop der jaren een ander beeld van Göring vormde omdat hij zich merkbaar terugtrok uit zijn officiële functies. Destijds was het nog niet de Göring die uiteindelijk stikte in zijn Karinhal. Het was de Göring die zich persoonlijk overal mee bemoeide en zich nog niet bezig hield met de bouw van Karinhal of het dragen van allerlei soorten uniformen en onderscheidingen. Het was nog de Göring in burger; het echte hoofd van een dienst, die er inspiratie aan gaf en die er belang aan hechtte de “ijzeren” Göring te zijn.

Klik hier voor het complete verhoor


 
 

STIWOT Nieuwsbrief

10de jaargang, 9e editie
  september 2010



De schrijvers in deze Nieuwsbrief zijn onafhankelijk en niet gebonden aan enig politiek denkbeeld of groepering. Grote interesse in de Tweede Wereldoorlog en de behoefte om er iets mee te doen hebben geresulteerd in dit continue project op vrijwillige basis.

Indien u ideeën, vragen of opmerkingen heeft verzoeken wij u om contact op te nemen met STIWOT.