Overzicht:
- Verhuizing WW2Awards
- Fotoverslag Carew Cheriton Control Tower
- Recensie: Alone in Berlin
- Nieuw artikel op Go2War2.nl
- Go2War2.nl publiceert quiz #50
- Recensie: Geen betere vriend
- Fotoverslag Santa Fe Event 2017
 

 
Verhuizing WW2Awards (Redactie WW2Awards.com)
Het team van WW2Awards is trots om u te laten weten dat WW2Awards.com vanaf het weekend van 2/3 september 2017 zal samengaan met haar zuster-website TracesOfWar.

Hoewel dit betekent dat WW2Awards.com zoals u dat nu kent zal ophouden te bestaan, zijn wij enthousiast over de look en feel van de nieuwe website. Ook geeft het u als bezoeker veel mogelijkheden om direct door te klikken naar artikelen en beschrijvingen van musea, monumenten, oorlogsgraven, enzovoorts.

De beëindiging van WW2Awards.com betekent ook dat de manier waarop u ons kan verzoeken uw familielid aan onze website toe te voegen of de onderscheiden persoon van uw interesse aan ons door te geven, zal veranderen. Nieuws hierover zal op TracesOfWar verschijnen.

U kunt er verder op vertrouwen dat alle informatie veilig zal worden overgezet naar de nieuwe website.

 
Fotoverslag Carew Cheriton Control Tower (Arjan Vrieze)
In Carew Cheriton in het zuiden van Wales staat een prachtige verkeerstoren uit de Tweede Wereldoorlog. Een groep vrijwilligers restaureerde het vervallen gebouw en maakte er een mooi museum van. Het museum behandelt de geschiedenis van dit historische vliegveld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Carew Cheriton een opleidingsvliegveld. De Nederlandse RAF Squadrons 320 en 321 zijn hier gestationeerd geweest.
 
 
Lees en bekijk het volledige fotoverslag op TracesOfWar.

 
Recensie: Alone in Berlin (Kevin Prenger)
Op de muur van Amsterdamer Straße 10 in Berlijn is een plaquette aangebracht zoals er honderden te vinden zijn op gebouwen in de Duitse hoofdstad. Op de porseleinen gedenkplaat staan de namen van Otto en Elise Hampel, die hier van 1934 tot 1943 woonden. ‘Hun verzet tegen de mensenverachting van het naziregime vormde het voorbeeld voor Hans Fallada’s roman Jeder stirbt für sich allein’, staat erop geschreven. Dit wereldwijd uitgegeven boek werd in 2016 door de Zwitserse regisseur Vincent Perez verfilmd als ‘Alone in Berlin’.
 
 
De Duitse auteur Hans Fallada, die in 1920 zijn debuut publiceerde, schreef zijn boek over de Hampels na de oorlog in krap vier weken tijd, terwijl hij in een psychiatrische kliniek was opgenomen vanwege een depressie. Kort erna, in februari 1947, stierf hij op 53-jarige leeftijd als gevolg van hartproblemen, veroorzaakt door een jarenlange verslaving aan morfine, alcohol en andere drugs. Zijn roman, die hij baseerde op het Gestapodossier van de Hampels, verscheen al datzelfde jaar in de Sovjetbezettingszone in Duitsland. Er volgden snel meerdere vertalingen, waaronder in het Russisch en Nederlands, maar een Engelstalige vertaling liet nog tot 2009 op zich wachten. In de eerste Duitstalige uitgave waren voor de communisten onwelgevallige aspecten weggelaten, zoals het feit dat het echtpaar aanvankelijk gesympathiseerd had met de nazi’s.
 
In de roman en ook in de film is Quangel de achternaam van het arbeidersechtpaar in plaats van Hampel. Waar in werkelijkheid de dood van de broer van Elise Hampel aan het front het echtpaar aanspoorde tot hun verzet, is het in het verhaal van Fallada en in de verfilming het overlijden van hun enige zoon. In de film zien we hoe de om zijn zoon rouwende vader begint met het beschrijven van ansichtkaarten met protestteksten tegen het regime, die hij vervolgens achterlaat in trapportalen van appartementengebouwen. ‘Moeder, Hitler vermoordde mijn zoon’ luidt de eerste boodschap waarmee hij zijn stadgenoten wil opzetten tegen het naziregime. De voorman in een houtwerkplaats vergelijkt zijn verzet met het strooien van zand in een machine. Een paar zandkorrels maken geen verschil, maar hij hoopt dat zijn boodschap anderen aanspoort om ook in verzet te komen. Vele zandkorrels zullen uiteindelijk de oorlogsmachine van de nazi’s wel moeten stoppen, is zijn overtuiging.
 
Lees verder op Go2War2.nl

 
Nieuw artikel op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Tankontwikkeling in de Verenigde Staten (1918-1945)
Dit artikel geeft een geschiedkundig overzicht van tankconstructie in de VS. Daarbij komt de historische achtergrond van Amerikaanse tanks aan bod. Zodoende kunnen Amerikaanse tanks in een historische context geplaatst worden. De belangrijkste Amerikaanse tanks met technische specificaties worden besproken.
 
Klik hier voor het artikel

 
Go2War2.nl publiceert quiz #50 (Redactie Go2War2.nl)
Na vier maanden hebben wij quiz nummer 49 gesloten. De antwoorden staan inmiddels online. Onder de goede inzendingen is S. de Vos uitgeloot als winnaar. Hij heeft zijn prijzenpakket met de post ontvangen. Nogmaals van harte gefeliciteerd!
 
 
Wij hebben op hetzelfde moment een nieuwe quiz geopend. Test opnieuw uw kennis van de Tweede Wereldoorlog in quiz nummer 50! Er staan weer 25 lastige vragen (en een mooie prijs voor de winnaar) op u te wachten. U kunt deelnemen aan deze quiz tot en met tot en met 1 december 2017. Veel succes!
 
De winnaar is degene met de meeste antwoorden goed. Indien er meerdere personen zijn, dan zal er een winnaar worden geloot. De winnaar ontvangt een boekenpakket dat beschikbaar wordt gesteld door Just Publishers, bestaande uit de volgende recente titels:
 
- Voor Füher, Volk en Vaderland, Sytze van der Zee
- Met Hitler in het Westen, Sjoerd de Boer
- Hitlers propagandatochten, Bob Carruthers
- De zaak Menten, het complete verhaal, Hans Knoop

 
Recensie: Geen betere vriend (David Izelaar)
Honden worden al eeuwen ingezet in oorlogen. Zo trainden de Romeinen hun honden al om de vijand te herkennen en deze te grijpen. Ook werden ze door legers geregeld gebruikt als bewaking, wachtpost en om goederen of mensen op te sporen.
 
In de Eerste Wereldoorlog werd er veel gebruik gemaakt van zogenoemde ambulancehonden. Deze honden speurden gewonden op en voerden deze af in een rijtuigje . Ook werden de ambulancehonden ingezet om medicijnen te transporteren. Verder werden honden gebruikt om boodschappen van de achterste linies naar de voorste linies te brengen. Ook werden honden ingezet om landmijnen te detecteren. Naast bovengenoemde taken waren de honden ook belangrijk voor het moraal van de legereenheden en fungeerden zij vaak als mascotte. Ook in de Tweede Wereldoorlog werd veel gebruik gemaakt van oorlogshonden.
 
 
In ‘Geen betere vriend’ staat zo’n oorlogshond centraal. De vrouwelijke, Engelse pointer met de naam Judy kwam in 1936 als mascotte aan boord van een Britse kanonneerboot. Op die boot maakte deze hond de inval van de Japanners in China mee. Samen met duizenden Britten en andere westerlingen vluchtte zij weg uit Singapore voor de oprukkende Japanners. Tijdens een gevangenentransport over zee werd het schip van Judy getorpedeerd, maar ze overleefde deze schipbreuk. Ze kwam terecht in een krijgsgevangenkamp op Sumatra en werd de enige hond die tijdens de Tweede Wereldoorlog officieel een krijgsgevangene van de Japanners was.
 
In de diverse krijgsgevangenkampen werden Judy en haar medegevangenen blootgesteld aan wrede behandelingen, gebrek aan voedsel, hoge temperaturen en vele ziektes. De band die de geallieerde soldaten met haar kregen was zo sterk dat zij voor hen een welkome afleiding was om hun eigen zorgen te vergeten. Judy leidde op haar beurt de bewakers af, zodat gevangenen op zoek konden naar eten. Ook zorgde ze zelf voor eten voor haar kameraden, zoals ratten en slangen. Samen met haar ‘buddy’, soldaat Frank Williams, overleefde deze opmerkelijke hond de oorlog.
 
Dit bijzondere verhaal werd voor het eerst gepubliceerd door Edwin Varley in 1973 onder de titel ‘The Judy Story’. Voor dit boek was gebruik gemaakt van de herinneringen van diverse veteranen die vertelden over hun belevenissen met Judy. Dit boek was nog verre van compleet en bevatte weinig informatie over de man die het grootste gedeelte van de tijd in de kampen met deze pointer doorbracht, Frank Williams.
 
In 2013 ontdekte Robert Weintraub een korte samenvatting van deze bijzondere geschiedenis in The People’s Almanac. Weintraub is columnist voor Slate, een Amerikaans online tijdschrift. Ook schrijft hij regelmatig voor The New York Times. Eerder publiceerde hij de boeken The House That Ruth Built en The Victory Season. Robert Weintraub werd geïntrigeerd door de geschiedenis van Judy en besloot een zo compleet mogelijk boek over dit onderwerp te schrijven. Dit heeft geresulteerd in het boek ‘Geen betere vriend’.
 
Lees verder op Go2War2.nl

 
Fotoverslag Santa Fe Event 2017
Net als in 2012, 2013 en in 2015 werd er dit jaar weer een Santa Fe Event georganiseerd in het Oorlogsmuseum Overloon door de Vereniging Santa Fe. De militariamarkt was er weer. Er waren wederom mockbattles, rondritten, wapendemonstraties, voertuigparades en nog veel meer. Af en toe regende het flink, maar daar merk je in het dichte bos gelukkig niet al te veel van.
 
 
Lees en bekijk het volledige fotoverslag op TracesOfWar.
 
 
 

STIWOT Nieuwsbrief
17de jaargang, 8e editie
 augustus
2017
 


De schrijvers in deze Nieuwsbrief zijn onafhankelijk en niet gebonden aan enig politiek denkbeeld of groepering. Grote interesse in de Tweede Wereldoorlog en de behoefte om er iets mee te doen hebben geresulteerd in dit continue project op vrijwillige basis.

Indien u ideeën, vragen of opmerkingen heeft verzoeken wij u om contact op te nemen met STIWOT.