Overzicht:
- Het verhaal over 'de nazi-Titanic' dat Robert P. Watson moest vertellen
- Fotoverslag herdenking bevrijding IJzendijke
- Nieuwe artikelen op Go2War2.nl
- Bastogne Historic Walk 2017 op 16 december 2017
- Recensie: Captured Arms
- Fotoreportage herdenking Airborne begraafplaats 2017
- Recensie: Het meisje dat bleef leven
 

 
Het verhaal over 'de nazi-Titanic' dat Robert P. Watson moest vertellen (Peter Kimenai)
Op TracesOfWar.com publiceerden we een Q&A met Robert P. Watson, de auteur van “The Nazi Titanic”. In zijn boek vertelt hij over de geschiedenis van het schip Cap Arcona dat in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog door Britse gevechtsvliegtuigen tot zinken werd gebracht, waarbij 4.500 gevangenen van concentratiekamp Neuengamme om het leven kwamen.
 
De Cap Arcona in 1927. Bron: Wikipedia
 
Hoe zou u de Cap Arcona willen vergelijken met de Titanic?
Beide schepen worden gezien als de meest luxueuze oceaanlijnschepen van hun tijd en werden behandeld als beroemdheden door zowel de pers als door het publiek. De Titanic inspireerde daadwerkelijk het ontwerp en de constructie van de Cap Arcona, die wel wat kleiner was en niet over vier schoorstenen beschikte, maar over drie. Ironisch genoeg zou de Cap Arcona schitteren in de titelrol van een nazipropagandafilm over de Titanic. Beide schepen zouden echter hetzelfde tragische lot ondergaan, alhoewel bij het verlies van de Cap Arcona drie maal zoveel mensenlevens te betreuren waren.
 
Het bestaan van de Cap Arcona bestaat uit meerdere delen. Kunt u daar iets meer over vertellen?
De Cap Arcona was een oceaanstomer van bijzondere klasse, één van de mooiste passagiersschepen van de jaren `20 en `30. Maar dat betrof slechts één deel van haar leven. Als een kat had ze meerdere levens, het ene nog meer bizar en noodlottiger dan het andere. Op het moment dat de Tweede Wereldoorlog uitbrak fungeerde het schip als drijvend militair onderkomen en trainingsplatform, maar werd later door de nazi`s in hun propaganda gebruikt. Het schip schitterde zelfs in de duurste nazipropagandafilm die er ooit gemaakt werd. Daarna werd de Cap Arcona een vluchtelingenschip dat duizenden Duitsers over de Oostzee evacueerde, die op de vlucht waren voor het oprukkende Sovjetleger. In haar laatste rol fungeerde ze als drijvend concentratiekamp en werd uiteindelijk het eindstation voor duizenden slachtoffers van de Holocaust.
 
Hoe komt het dat de wereld nauwelijks weet heeft van de gewichtige en tragische gebeurtenis die u beschrijft in “The Nazi Titanic”?
Die tragische gebeurtenis had de pech ingeklemd te zitten tussen Hitler `s zelfmoord en de geallieerde victorie in Europa. Aan het einde van de oorlog in Europa ging de aandacht van de wereld uit naar het vieren van die overwinning, het verslaan van Japan en de vele open vraagstukken die het verslaan van nazi-Duitsland voor de geallieerden met zich meebrachten. Bovendien besloot de Britse regering om het dossier van de gebeurtenis voor honderd jaar gesloten te houden. Zo kan het zijn dat de tragedie betreffende de Cap Arcona, alhoewel het één van de laatste tragediën van de oorlog betrof, vergeten kon worden.
 
Wist de RAF dat er zich duizenden Holocaust overlevenden aan boord van de Cap Arcona bevonden?
Ja en nee. Een handvol rapporten, die spraken van het feit dat er concentratiekampgevangenen aan boord waren van de schepen die voor anker lagen in de Lübecker Bocht, werd wel degelijk de geallieerde commandoketen ingestuurd. Maar, om wat voor reden dan ook, werd dit feit niet doorgegeven aan de Typhoonpiloten, die op die noodlottige dag aangewezen waren om de Duitse scheepsbewegingen te verstoren. Uiteindelijk vertegenwoordigt het incident met de Cap Arcona `s wereld meest fatale geval van vriendelijk vuur.
 
Lees verder op TracesOfWar.com

 
Fotoverslag herdenking bevrijding IJzendijke (Redactie TracesOfWar)
Zaterdag 14 oktober 2017 was de jaarlijkse herdenking van de bevrijding van IJzendijke op 17 oktober 1944. In de loop van de ochtend verzamelden historische militaire voertuigen zich op het plein bij de brandweerkazerne.
 
 
Om kwart voor een volgende een korte herdenkingsplechtigheid. De namen van de plaatselijke slachtoffers werden hierbij voorgelezen en er werden bloemen gelegd bij de plaquette. Aansluitend was er een bevrijdingsrit van 50 km voor de ca 30 voertuigen.
 
 
Het complete fotoverslag met uitgebreide aandacht voor de herdenkingsplechtigheid en de bevrijdingsrit is te bekijken op onze website TracesOfWar.

 
Nieuwe artikelen op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Erwin von Witzleben
Generalfeldmarschall Erwin von Witzleben was één van de hoge militairen uit de Wehrmacht die betrokken was bij het verzet tegen Hitler. Er waren verschillende redenen voor zijn weerstand tegen Hitler. Eén van de voornaamste was zijn diepe geloof, wat haaks stond tegenover de opvattingen van Hitler met betrekking tot het christendom. Daarnaast wist Witzleben al in 1939 van misdaden tegen de menselijkheid in Polen, welke hij verafschuwde. Waarschijnlijk was zijn belangrijkste beweegreden dat hij de vrede wilde bewaren op basis van zijn ervaringen in de Eerste Wereldoorlog. Deze redenen dreven hem ertoe om al in 1938 weerstand te bieden tegen het regime, tot aan het allerlaatste moment toen de aanslag van Stauffenberg mislukte.
 
 
 
Konrad Morgen
Konrad Morgen was tijdens de oorlog onderzoeksrechter in dienst van de SS. Eén van de zaken waar hij zich mee bezighield was die van Karl Otto Koch, van 1937 tot 1941 de kampcommandant van Buchenwald. Morgen was verbolgen over de feiten die hij tijdens zijn onderzoek in zijn kamp ontdekte: samen met enkele handlangers had Koch gevangenen bestolen, mishandeld en, zonder dat hij hiertoe de opdracht had gekregen, vermoord. Om deze redenen werd hij samen met enkele medeverdachten, waaronder zijn vrouw Ilse, die onder de gevangenen berucht was vanwege haar wreedheid, ter verantwoording geroepen door de SS. Een rechtbank van de SS sprak de doodstraf tegen hem uit. Nog op 5 april 1945, terwijl de Amerikanen het kamp naderden, werd Koch in Buchenwald ter dood gebracht door een executiepeloton van de SS.
 
 
 
Stella Goldschlag
Ze was jong, aantrekkelijk, goed gekleed en had aan mannelijke aandacht geen gebrek. Het enige dat blonde schoonheid Stella Goldschlag tegen zat was haar Joodse afkomst. Tijdens haar tienerjaren ervoeren zij en haar ouders in Berlijn het antisemitisme van de nazi’s aan den lijve. Gedurende de oorlog dreigde deportatie voor het hele gezin, maar om dat te voorkomen nam Stella een besluit waarvoor ze na de oorlog zou moeten boeten. Ze ging werken voor de Gestapo en was in deze rol samen met haar partner en latere echtgenoot Rolf verantwoordelijk voor het opsporen en inrekenen van vermoedelijk wel honderden Joden die vervolgens werden afgevoerd naar de concentratie- en vernietigingskampen. Ze was de schrik van elke Joodse onderduiker in de Duitse hoofdstad en groeide in het naoorlogse Duitsland uit tot de symbolisering van het ultieme kwaad.
 

 
Bastogne Historic Walk 2017 op 16 december 2017 (Redactie TracesOfWar)
De 40ste Bastogne Historic Walk zal plaatsvinden op zaterdag 16 december 2017. De route van de mars zal door de sector van Hemroulle lopen. Wandelaars kunnen kiezen uit 3 afstanden van circa 7, 14 of 20 km. Het vertrek zal plaatsvinden tussen 7.00 en 9.30 uur vanaf het Sportcentrum van Bastogne. Meer informatie is te vinden in dit PDF-bestand van de gemeente Bastogne.

Inschrijving is mogelijk tegen betaling van € 6,00 op vrijdag 15 december 2017 van 15:00 tot 20:00 uur of zaterdag 16 december 2017 van 07:00 tot 09:30 uur in het Sportcentrum van Bastogne. Het adres hiervan is Centre Sportif, Rue Gustave Delperdange, 6600 Bastogne. In de gemeenschappelijke zaal van het Sportcentrum is er ook de mogelijkheid tot overnachting en ontbijt. Hiervoor dient u dit formulier (PDF) in te vullen en te versturen.
 
 
- Voor ons fotoverslag van 2015: Fotoverslag Bastogne Historic Walk 2015
 
Traditioneel is er in en rondom Bastogne in het weekend van de Bastogne Historic Walk meer te doen. Meer actuele (franstalige) informatie hierover is te vinden via de website van de gemeente Bastogne. Een voorlopige opsomming van de door ons gevonden activiteiten treft u op onze website TracesOfWar aan.

 
Recensie: Captured Arms (Beutewaffen) (Ruben Krutzen)
Drs. Guus de Vries, militair historicus, is gespecialiseerd in de historie van vuurwapens. In 2017 verscheen zijn boek 'Captured Arms (Beutewaffen)'. De publicatie behandelt alle vuurwapens (pistolen, geweren, karabijnen, machinegeweren en machinepistolen) die het Duitse leger tijdens haar veldtochten tegen vijandelijke mogendheden zoals de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk en de Sovjet-Unie veroverde. Ook door de Duitsers gebruikte wapens van landen als Oostenrijk, Tsjecho-Slowakije, België, Denemarken, Griekenland, Nederland, Noorwegen en Joegoslavië komen aan bod.
 
 
Het boek begint met een introductie en geeft antwoord op de vraag waarom die veroverde wapens een waardevolle aanvulling waren op het wapenarsenaal van het Heer, de Luftwaffe, de Kriegsmarine en de Waffen-SS. Sommige geweren werden in zeer grote aantallen buitgemaakt (bijvoorbeeld de Russische Mosin-Nagant 1891 en Mosin-Nagant 91/30). Duitse troepen noemden die veroverde wapens 'Beutewaffen' (buitgemaakte of veroverde vuurwapens). Problematisch was het gegeven dat die vijandelijke wapens specifieke munitie gebruikten (bijvoorbeeld 6.5mm of 7.62mm). Het Duitse standaardkaliber (van het geweer Mauser K98k) was 7.92 bij 57mm (7.92x57 Mauser). Sommige vijandelijke wapens werden gemodificeerd om Duitse munitie af te kunnen vuren.
 
Soms lieten vijandelijke soldaten honderden patronen achter. Die werden vervolgens gretig door Wehrmacht of andere Duitse eenheden gebruikt. Op pagina vijf is Russische munitie te zien voor machinegeweren. Sommige wapens en bijbehorende munitie stamden nog uit de Eerste Wereldoorlog. In totaal veroverden Duitse troepen ongeveer 18 miljoen vijandelijke vuurwapens (18.135.000), exclusief pistolen. Verschillende Duitse pamfletten en informatiebladen werden uitgegeven om die vijandelijke wapens te herkennen (Kenblätter fremden Geräts & Merkblätter über ausländisches Gerät). Al die wapens kregen een nummer. Het boek geeft een goed overzicht van die wapens met mooie afbeeldingen. Vaak werden de beste Wehrmacht eenheden uitgerust met het beste materiaal (Mauser K98k, MP 'Maschinenpistole' 40, StG 'Sturmgewehr' 44, MG 34 'Maschinengewehr', MG 42). Geregeld gingen veroverde wapens naar 'tweederangs' eenheden zoals die van de Volkssturm of van de RAD ('Reichsarbeitdienst'). Ondanks het feit dat Duitse wapenfabrieken miljoenen vuurwapens produceerden (alleen al 12 miljoen Mauser K98k geweren), vormden Beutewaffen een essentieel onderdeel van het Duitse leger.
 
Lees verder op Go2War2.nl

 
Fotoverslag herdenking Airborne begraafplaats 2017 (Redactie TracesOfWar)
Op zondag 17 september 2017 was de jaarlijkse herdenking op de Airborne begraafplaats in Oosterbeek. Ca 25 veteranen van de Slag om Arnhem waren hierbij aanwezig naast nog eens ca 25 andere veteranen uit de Tweede Wereldoorlog.
 
 
Het complete fotoverslag met zeer veel aandacht voor de aanwezige veteranen is te bekijken op onze website TracesofWar.

 
Recensie: Het meisje dat bleef leven (John Smeets)
Hedy Epstein is een 14-jarig Joods meisje dat woont in het landelijke dorpje Kippenheim in Duitsland. Zij wordt op harde wijze geconfronteerd met het antisemitisme dat voor haar culmineert in de dramatische gebeurtenissen rondom Kristallnacht. Haar ouders realiseren zich dat Joden niet meer veilig zijn in Duitsland en besluiten Hedy met een kindertransport naar Engeland in veiligheid te brengen. Hedy zal haar ouders nooit meer terugzien. Zij worden in oktober 1940 afgevoerd naar een gevangenkamp in Frankrijk. LAter worden zij op transport gezet naar Auschwitz. Daar worden zij om het leven gebracht.
 
Vol woede en wraakgevoelens keert Hedy terug naar Duitsland om in dienst van de Amerikanen mee te werken aan de processen in Neurenberg tegen nazimisdadigers. Hedy wordt toegewezen aan de processen die tegen nazi-medici lopen. In archieven verzamelt zij bewijsmateriaal tegen 23 artsen die worden beschuldigd van onmenselijke experimenten en moord op gevangenen in concentratiekampen. Hedy richt zich vooral op het onderzoek tegen Herta Oberheuser, een vrouwelijke arts die zonder scrupules onbeschrijfelijke misdaden beging tegen onschuldige slachtoffers.
 
 
Hoewel Hedy gedurende de oorlog op relatief veilige en vredige wijze heeft kunnen leven draagt zij toch een groot trauma met zich mee. De manier waarop zij en haar familie zijn behandeld in Kippenheim én alle feitelijkheden die zij verneemt over de Holocaust maken haar boos, verbitterd en wraaklustig.
 
Hedy gaat zelfs, in Amerikaans uniform, terug naar het dorp waar het allemaal begon. Waar nog steeds de mensen wonen die medeplichtig waren aan de pogrom tegen de Joden. Hedy hoopt daar erkenning, voldoening en rust te vinden. Maar het tegengestelde is het geval; het antisemitisme en de onverschilligheid over het lot van de Joden is er nog steeds.
 
 
 
 

STIWOT Nieuwsbrief
17de jaargang, 10e editie
 oktober
2017
 


De schrijvers in deze Nieuwsbrief zijn onafhankelijk en niet gebonden aan enig politiek denkbeeld of groepering. Grote interesse in de Tweede Wereldoorlog en de behoefte om er iets mee te doen hebben geresulteerd in dit continue project op vrijwillige basis.

Indien u ideeën, vragen of opmerkingen heeft verzoeken wij u om contact op te nemen met STIWOT.