Overzicht:
- Nieuwe reportages op TracesOfWar.com
- Medewerker onder de loep
- Nieuw boek van Kevin Prenger: Kerstmis onder vuur
- Recensie: De Lancaster Hollander
- Nieuwe artikelen op Go2War2.nl
- Auteurs gezocht voor Go2War2.nl
- Recensie: Adolf Hitler - zijn leven zijn redevoeringen

 
Nieuwe reportages op TracesOfWar.com (Redactie TracesOfWar.com)
De afgelopen weken bezochten onze medewerkers verschillende evenementen. Voor TracesOfWar.com stelden zij hiervan fotoreportages samen. Hieronder een overzicht:
 
In de Concertzaal in Oosterbeek was in het weekend van de Arnhem herdenkingen weer een Airborne Hospital Display. Reenactors speelden levensecht na hoe het er tijdens de Slag om Arnhem in een noodhospitaal aan toeging. Het display vond plaats op vrijdag 21 t/m zondag 23 september in de Concertzaal aan de Rozensteeg te Oosterbeek.
 
Op zaterdag 22 september was weer de jaarlijkse Race to the Bridge. Een optocht van militaire voertuigen die dezelfde route volgt als de 1st Airborne Division tijdens Operatie Market Garden naspeelt. De route begint aan de Telefoonweg bij Renkum en gaat via Oosterbeek naar de John Frostbrug in Arnhem.
 
Dit jaar werd het Lest we Forget evenement in Venray voor de 7de keer gehouden. 1600 schoolkinderen konden op deze manier kennis maken met het leven van soldaten in oorlogstijd. In het weekend van 29 en 30 september was het ook open voor het publiek. Wij waren hier voor de tweede keer, de vorige keer was al weer een tijdje geleden, namelijk in 2012.
 
Op 12 oktober 2018 was de jaarlijkse herdenking bij het monument 101st Airborne Division te Heteren. De herdenking wordt georganiseerd door de stichting Never Forget Them. Ook dit jaar was de belangstelling groot. Veel schoolkinderen lazen gedichten voor en legden bloemen.
 
Van 12 t/m 14 oktober 2018 is het herinneringsweekend te Heteren. Het kamp met reenactment is opgeslagen in de uiterwaarden. Op zaterdagmorgen verzorgde Parachute Group Holland parachutesprongen nabij het Crossroads monument. In de middag was het kampement geopend en werd er een mockbattle gehouden.
 
Herinneringsweekend Heteren Foto: Jeroen Koppes/STIWOT
 

 
Medewerker onder de loep (Redactie Nieuwsbrief)
Naam: Wijnand de Gelder
 
Hoe ben je bij STIWOT terechtgekomen?
Ik was op het internet aan het zoeken en lezen over WO2 en kwam op de website van Stiwot een lijst met vacatures tegen waaronder die van recensent voor Go2war2. Ik las de vacaturetekst en heb uit enthousiasme gelijk een mail met mijn ‘CV’ gestuurd. Daar werd gelukkig positief op gereageerd en na een proefrecensie kreeg ik mijn eerste boek thuisgestuurd.
 
Wat doe je zoal voor STIWOT?
Ik lees Nederlandstalige en Engelstalige boeken over allerlei onderwerpen met betrekking tot WO2. Daar schrijf ik dan vervolgens een recensie over. Ik verdiep me graag in alles wat met WO2 te maken heeft. Wel moet het onderwerp van het boek me gelijk ‘triggeren’. Dan weet ik dat het boek me aanspreekt en of het een plezier is om het te lezen en daarna te recenseren.
 
Als ik ergens in een folder of op andere wijze, bijvoorbeeld internet of social media, een boekaankondiging zie of iets wat op promotie lijkt, geef ik dit gelijk door. Het kan zijn dat het boek al is aangeboden en anders kan het boek aangevraagd worden. Natuurlijk hoef ik niet zelf alle boeken te lezen.
 
Hoe lang werk je al voor STIWOT?
Sinds medio 2016, dus nu 2 jaar. Ik heb net mijn 25e recensie ingeleverd, dat is dus gemiddeld 1 boekrecensie per maand.
 
Hoeveel tijd ben je per week kwijt aan STIWOT?
Dat verschilt nogal. Er zijn weken waarin ik amper lees of recensies schrijf en er zijn perioden waarin ik per boek maar 1 of 2 weken besteed. Maar ik heb dus nu een gemiddelde van 1 boek per maand.
 
Wat is het leukste dat je tot nu toe met STIWOT hebt meegemaakt?
Een schrijver van een boek over zijn ouders  in de oorlog  (“Vlucht uit Renkum”) bleek op ca 6 km. afstand te wonen en kwam vervolgens zelf het boek bij mij thuis kwam afgeven. Helaas was ik niet thuis. Ik heb de schrijver vervolgens gebeld en we hebben een leuk, langdurend en bijzonder telefoongesprek gehad. Elke keer als ik het boek zie denk ik wel daaraan terug.
 
Nadat ik een boek over de berging van een bommenwerper in het IJsselmeer (“Lest we forget”) gelezen heb en de recensie daarvan geschreven heb, zijn daaruit wel contacten ontstaan met het gespecialiseerde bergingsbedrijf. Er zijn gesprekken gaande om andere bergingen bij te wonen of daarover te gaan publiceren.
 
Met welke STIWOT-medewerker heb je het meeste contact?
Ik heb het meeste contact met Kevin Prenger. Over nieuwe boeken en inhoudelijk over de geschreven recensies.
 
Wat doe je naast STIWOT op WO2-gebied?
Ik probeer zoveel mogelijk te weten te komen over WO2, dus veel lezen, ook op internet. En gesprekken met bv. collega’s of andere mensen. Sinds 2012 ben ik lid van het Erepeloton Waalsdorp (www.erepeloton.nl) dat elk jaar op 4 mei de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte organiseert en begeleid. Ik doe daar van alles: van het schrijven een veiligheidsplan, het ontvangen van de bezoekers tot het onderdeel zijn van de erewacht naast het monument.
 
 
Wat doe je naast STIWOT op persoonlijk gebied (werk/studie)?
Ik ben bij de politie Den Haag werkzaam als verkeersadviseur voor de hele stad Den Haag. Dat betekent het geven van adviezen over de reconstructie van wegen, de aanleg van nieuwe wijken, veiligheidszaken rond tunnels of een route voor een demonstratie of bijzondere plannen, zoals een festival of bv. het opgraven van een bunker.
 
Daarnaast ben ik freelance docent voor verkeers- en veiligheidsopleidingen (o.a. VCA en Veilig werken langs de weg) voor de NCOI en anderen. Op de basisschool van mijn jongste dochter ben ik lid van de MR, leider van het klusteam en verkeersouder. Op de rijvereniging waar mijn dochters paardrijden, een gemengde vereniging van valide en invalide ruiters, was een uitbreiding van het bestuur gewenst en daarom ben ik bestuurslid geworden. Ik ben daar nu verantwoordelijk voor een stukje sponsoring, de veiligheid en de verzekeringen.
 
Welk aspect van WO2 interesseert je het meest?
Oei, dat is moeilijk. Ik heb een brede interesse. Maar als ik echt zou moeten kiezen dan vind ik verhalen uit mijn eigen regio, dus mijn woonplaats en provincie, erg interessant. En daar is genoeg te doen of te onderzoeken zoals het laatste gevecht van de BS met Duitsers in mei 1945, de strijd om Rotterdam in 1940 en de Atlantikwall. Maar ook de rol van de Nederlandse troepen in de strijd rond Den Haag en Rotterdam.
 
Ik probeer na het lezen van de boeken de beschreven locaties te bezoeken en te visualiseren zodat het verhaal echt gaat leven. Als ik ergens op vakantie ben probeer ik daar de begraafplaatsen of lokale monumenten te bezoeken. Zo ben ik met mijn zoon vorige zomer in Limburg op de Duitse begraafplaats geweest. Dat was erg indrukwekkend, zeker toen hij zag dat er daar jongens van zijn leeftijd begraven lagen…
 
Wat vind je omgeving van je hobby?
Van de kleuterschool af was ik al bezig met militairen en geschiedenis. Zeker ook op de lagere school (nu basisschool). Ik ging lezen en snuffelde in de bibliotheek naar informatie. Ik leerde meer en meer. Ik ging verder met boeken te lezen. Lezen, lezen en lezen. Soms films kijken. We gebruikten nog videobanden!
 
Ook CD’s of DVD’s waren nog niet in gebruik. Sterker nog; werkstukken etc. maakte je toen gewoon op de typemachine. Alleen kopiëren van beeldmateriaal op papier was een mogelijkheid. Inscannen was nog niet in beeld en internet bestond nog niet!  Pas halverwege mijn middelbare schooltijd kwamen de eerste computers in de les: Commodore 64 met een grote floppy of een cassettebandje. Pas later kwamen de eerste snellere computers met WordPerfect. Pas in de jaren 90 werd internet breder gebruikt. Maar toen was het nog met inbelverbindingen etc.
 
Maar bijna iedereen kende mijn interesse. Soms werd men moe van mij omdat ik niks anders bekeek en las. Soms kwam men ook met een artikel of boek aanzetten. Maar ja, sport of natuur of iets anders vond ik gewoon niet zo leuk en interessant. Inmiddels is iedereen eraan gewent.
 
Wat is je favoriete internetsite (gelieve geen STIWOT site te noemen)?
Ik heb een brede interesse, ook vanwege mijn andere bezigheden, dus kan daar geen antwoord op geven. Zeker met al die websites over WO2 en alle social media is er altijd wel wat te lezen of na te pluizen.
 
Op welke dag in de week is het even geen WO2?
Ik heb geen vaste dagindeling maar als ik iets tegenkom wat ik wel wil lezen of bekijken en ik heb even geen tijd dan bewaar ik het voor een later tijdstip.
 
Wat zou je nog een keer willen bezoeken/zien of meemaken?
Ik wil nog een keer naar de stranden in Normandië. Daarnaast lijkt het schrijven van artikelen en/of een boek mij erg leuk. Maar ik heb nog geen plannen, al kan dat bij mij redelijk snel veranderen.
 
Wil je nog wat kwijt?
Ik zou graag best op een of ander manier willen weten wat de bezoekers van onze websites lezen en hoe ze de recensies ervaren. Opmerkingen komen mondjesmaat binnen, maar een soort beoordeling lijkt mij wel wat. Nu schrijf ik wat, maar ontvang weinig respons, behalve een lezersaantal. En natuurlijk worden de inzendingen wel nagekeken voor plaatsing, maar een stuk erkenning of beoordeling door lezers lijkt mij wel wat. Ik beoordeel een boek en geef deze 1 tot 5 sterren, maar hoeveel sterren krijg ik…? Reacties aan redactie@go2war2.nl o.v.v. “recensies Wijnand” worden aan mij doorgestuurd.
 
Wilt u ook vrijwilliger worden voor STIWOT? Bekijk dan onze vacatures en reageer.

 
Nieuw boek van Kevin Prenger: Kerstmis onder vuur (Redactie nieuwsbrief)
In oktober verscheen het vijfde boek van Kevin Prenger, getiteld “Kerstmis onder vuur”. Het gaat over hoe de kerstdagen gevierd en beleefd werden tijdens de Tweede Wereldoorlog, aan het front, thuis en in de kampen. Het is het ideale cadeau voor de in geschiedenis geïnteresseerde lezer voor de feestdagen.
 
 
Stalingrad, kerst 1942. Geplaagd door snerpende kou en het zenuwslopende geluid van mortierinslagen zongen Duitse soldaten kerstliederen. Ze aten hun schamele rantsoenen, verlangend naar gedekte kersttafels en ovengebraad. Op Guadalcanal in de Stille Oceaan aten Amerikaanse mariniers diezelfde kerst ingevlogen kalkoen, als ze respijt hadden van de bloedige strijd tegen fanatieke Japanners. Onder een heldere sterrenhemel pinkten ze tijdens de mis een traantje weg, denkend aan hun familie thuis.
 
Ook in schuttersputjes in de Ardennen en aan boord van marineschepen werd kerst gevierd, hoe erbarmelijk de omstandigheden ook waren. Datzelfde gold voor het thuisfront, waar vieringen noodgedwongen plaatsvonden in Berlijnse schuilkelders of Londense metrostations. Krijgsgevangenen keken uit naar kerstpakketten van thuis. Zelfs in naziconcentratiekampen putten gevangenen hoop uit het kerstfeest, al ging hun lijden onverbiddelijk door.
 
"Kerstmis onder vuur" vertelt over de omstandigheden waaronder tijdens de Tweede Wereldoorlog kerst werd gevierd, door militairen, burgers en kampgevangenen. Te midden van het oorlogsgeweld bleef Kerstmis een hoopvol baken van westerse beschaving.
 
Van het 350 pagina’s tellende boek is een versie met softcover (9789402174342) en met hardcover (9789402181098) verschenen. Het is bij elke (online) boekhandel verkrijgbaar of via onderstaande link. Medewerkers en donateurs van STIWOT kunnen de hardcover voor 25,- (inclusief verzendkosten) bestellen bij de auteur.
 

 
Recensie: De Lancaster Hollander (Wesley Dankers)
Na de Duitse bezetting van Nederland in mei 1940 wijkt de Nederlandse radiotelegrafist Piet Rienkema uit naar Groot-Brittannië. Ondanks dat het schip waarop hij dient, de kanonneerboot Hr.Ms. Johan Maurits van Nassau, tijdens de overtocht ten onder gaat als gevolg van een Duitse luchtaanval, bereikt hij veilig Engeland. Na een aantal strubbelingen met de marineleiding verlaat hij de Nederlandse zeemacht en treedt in dienst bij de Britse Royal Air Force (RAF). Hij wordt hier radio-operator in een Avro Lancaster bij no 617 Squadron, dat onder leiding staat van de bekende Britse piloot Wing Commander Guy Gibson. Zal hij de oorlog overleven en herenigd worden met zijn naasten of zal hij zijn noodlot vinden in het hoge noorden?
 
 
Piets verhaal wordt afgewisseld met dat van Cathleen. Zal deze jonge Britse in het Zweden van de jaren 60 eindelijk antwoord vinden op de vragen die haar al zo lang kwellen? Tezamen vormen zij de ingrediënten voor de spannende oorlogsroman ‘De Lancaster Hollander’ van Pieter Keiman, een pseudoniem van Peter Kimenai. Van de auteur zijn al meerdere boeken verschenen, fictie en non-fictie, onder meer over zijn diensttijd bij de Koninklijke Marine in de jaren ’80. Ook heeft veel bijdragen geschreven voor Go2War2.nl.
 
In het begin van de roman worden de gebeurtenissen tamelijk afstandelijk beschreven, waardoor je niet direct een beeld kunt vormen van de personages. Doordat de gebeurtenissen elkaar vanaf het begin in een razend tempo opvolgen, boeit het verhaal echter wel vanaf de eerste pagina. Gaandeweg geven de personen ook steeds meer van hun emoties prijs, waardoor je je meer in hun gedachtewereld kunt verplaatsen. Dit geldt zeker voor de vrouwelijke hoofdpersoon. Met rake zinnen worden de personages getypeerd. Keiman vervalt nooit in lange emotionele bespiegelingen, maar houdt voortdurend de vaart in het verhaal.
 
Vooral als de Avro Lancaster van Rienkema een noodlanding moet maken in het onherbergzame noorden van Scandinavië, wordt de roman zeer spannend. Bepaalde scènes, onder meer over confrontaties met Duitse militairen en de natuurkrachten in de Noordse wildernis, zijn bloedstollend beschreven, zonder dat het ongeloofwaardig wordt. De ervaringen van de hoofdpersoon doen enigszins denken aan die van de Japanse militair Hiroo Onoda, die in zijn eentje moest zien te overleven in de jungle van het Filipijnse eiland Lubang.
 

 
Nieuwe artikelen op Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
 
Doris Miller (1919-1943)
Op 7 december 1941 werd Amerika bij de Tweede Wereldoorlog betrokken toen Pearl Harbor werd aangevallen door Japan. Die ochtend waren er als gevolg van de Japanse agressie grote verliezen te betreuren. Helden zouden echter ook opstaan, waaronder Doris Miller, de eerste Afro-Amerikaan die het Navy Cross zou ontvangen.
 
 
12,8 cm PaK 44
Om de dreiging van die sterke tanks het hoofd te kunnen bieden en omdat veel bestaande Duitse antitankwapens niet voldoende in staat waren die tanks tot op zeer grote afstand uit te schakelen, besloot het Duitse leger om naast de recent ontwikkelde (1943) 8,8 cm PaK 43 een nog krachtiger antitankkanon te ontwikkelen met een groter kaliber. Dat wapen zou de geschiedenis ingaan als de 12,8 cm PaK 44 L/55. Een antitankkanon waarvan het gewicht en de grootte effectieve inzet belemmerden.
 
 
Bommen van de Luftwaffe (1936-1945)
Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren vliegtuigen uitgerust met bommen om gronddoelen aan te vallen. Grondaanvalsvliegtuigen en bommenwerpers waren met name geschikt om bommen te vervoeren. De Duitse Luftwaffe maakte gebruik van verschillende soorten. Sommige bommen waren ontwikkeld om schepen aan te vallen, andere waren geschikt om gepantserde gronddoelen aan te vallen.
 
 
8,8 cm PaK 43 en PaK 43/41
Om alle vijandelijke tanks te kunnen vernietigen werden zeer grote en krachtige Duitse antitankkanonnen ontwikkeld. Het op één na krachtigste antitankkanon van het Duitse leger was de 8,8 cm PaK 43 en de daarop gelijkende 8,8 cm PaK 43/41. Beide antitankkanonnen werden succesvol ingezet in een grond-ondersteunende rol en gemonteerd in tanks zoals de PzKpfw VIb Königstiger (Tiger II) en tankjagers zoals de Jagdpanther.
 
 
7,5 cm PaK 41
Afgezien van de zwaardere en sterkere 8,8 cm PaK wapens ontwikkelden de Duitsers een beperkt geproduceerd 7,5 cm antitankkanon dat wolfraammunitie gebruikte. Dat antitankkanon werd '7,5 cm PaK 41' (7,5-cm- Panzerabwehrkanone 41) genoemd en moest, vergeleken met de bestaande antitankkanonnen, beter in staat zijn vijandelijke pantservoertuigen tot op lange afstand te vernietigen met speciaal ontwikkelde wolfraammunitie.
 
 
5 cm PaK L/35 (5-cm-Tak)
Tijdens de Tweede Wereldoorlog ontwikkelden verschillende landen antitankwapens zoals antitankkanonnen. De Duitse Wehrmacht en de Waffen-SS gebruikten antitankkanonnen (Panzerabwehrkanone) om tanks en andere gepantserde doelen te vernietigen. Bekend is dat de 3,7 cm Pak 35/36 (3,7 cm PaK 36), 5 cm PaK 38 en 7,5 cm PaK 40 ingezet werden. Minder bekend is dat experimentele antitankkanonnen zoals de 5 cm PaK L/35 (5-cm-Tak) ontwikkeld werden. Dit artikel gaat in op de ontwikkelingsgeschiedenis en de techniek van het experimentele wapen 5 cm PaK L/35 (5-cm-Tankabwehrkanone in Spreizlafette/5-cm-Tak).
 

 
Auteurs gezocht voor Go2War2.nl (Redactie Go2War2.nl)
Erik Hazelhoff Roelfzema, Albert Speer, Koningin Wilhelmina, Douglas MacArthur, operatie Torch, de Hongerwinter, kamp Amersfoort, de Poolse opstand in Warschau, de slagen om El Alamein, de slag om Guadalcanal, de Mauser C96 en de conferentie van Potsdam. Het zijn zomaar wat onderwerpen die op Go2War2.nl nog onbeschreven zijn.
 
Ben je net als wij gefascineerd door de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog en wil je je kennis graag delen met een groot publiek? Dan kunnen we je heel goed gebruiken als auteur voor Go2War2.nl, de grootste Nederlandstalige website over de Tweede Wereldoorlog.
 
Auteurs van historische artikelen schrijven over meestal zelfgekozen onderwerpen over de zeer diverse geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. Objectiviteit, een goede bronvermelding en een goed leesbaar en correct taalgebruik zijn enkele belangrijke eisen die wij stellen aan de artikelen. Een beginnende auteur wordt, indien nodig, begeleid door een ervaren auteur.
 
Om te kunnen beoordelen of iemand geschikt is als auteur verlangen we bij aanmelding een proefartikel. Het onderwerp wordt in overleg bepaald. Wil je meer informatie of meteen aan de slag? Stuur dan een mailtje naar: redactie@go2war2.nl. 

 
Recensie: Adolf Hitler - Zijn leven, zijn redevoeringen (Frans van den Muijsenberg)
Thomas Weber (1974) is een Duitse historicus die als professor verbonden is aan de Universiteit van Aberdeen. Van zijn hand verschenen de laatste jaren ‘Adolf Hitler en de Eerste Wereldoorlog’ (2011) en ‘Hitlers Metamorfose’ (2016), waarmee hij zijn naam vestigde als dé expert over het vroege leven van de latere dictator. Ruwweg is dat de periode van zijn aankomst in München (1913), zijn tijd in het List-regiment gedurende de oorlogsjaren, de eerste naoorlogse jaren – nog steeds een van de meest duistere perioden in zijn leven, waarvan nog altijd onduidelijk is wat hij toen uitspookte en aan welke politieke kant hij toen stond – en zijn opkomst als leider van de nationaalsocialistische beweging, culminerend in de mislukte staatsgreep (1923), zijn proces (1924) en de verschijning van ‘Mein Kampf’ (1925). ‘The rest is history’, plegen de Britten dan te zeggen, maar zie… Weber komt met een nieuwe, spectaculaire ontdekking.
 
 
Recent verscheen een Nederlandse vertaling van ‘Adolf Hitler. Zijn leven, zijn redevoeringen’, dat in 1923 in München was uitgegeven, maar na de verschijning van Hitlers beroemde autobiografie in 1925 geheel naar de obscuriteit werd verdrongen. De auteur van de biografische schets en verzameling van de belangrijkste redevoeringen van Hitler in de periode van 22 april 1922 tot 12 september 1923 was de jonge aristocraat Adolf-Viktor von Koerber. Von Koerber was een blonde en blauwogige oorlogsheld uit een adellijke protestantse familie uit West-Pruisen, die zich als schrijver aangetrokken voelde tot een ‘modern conservatisme’, waarin de waarden van het ouderwetse conservatisme waarin hij was opgegroeid zich harmonieus zouden verenigen met de jonge idealen van het nationaalsocialisme. Hij had als een van de eersten in 1912 een opleiding tot gevechtspiloot gevolgd, nam nog voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog ontslag uit militaire dienst om zich geheel aan het schrijverschap te wijden en lange reizen over het continent te maken. In de oorlog nam hij opnieuw dienst, vocht eerst mee aan het westelijk front en werd daarna hoofd van de persafdeling op het hoofdkwartier van de luchtmacht in Berlijn.
 
In 1917 nam hij vanwege gezondheidsredenen uit de krijgsmacht ontslag en vestigde zich eerst in zijn geboorteplaats Dresden. Een jaar later verhuisde hij naar München. Hij gedijde goed in de rechts-radicale kringen die daar sterk vertegenwoordigd waren. Zo hielp hij mee bij het neerslaan van enkele opgerichte Sovjetrepublieken, nam hij deel aan de mislukte Kapp-putsch en ging daarna in München op zoek naar propagandawerk voor een nationale partij die het antisemitisme als belangrijk strijdpunt had. Het was haast onvermijdelijk om uit te komen bij Hitler en de NSDAP; generaal Erich Ludendorff was degene die Von Koerber in contact bracht met de jonge politieke ster in de bruisende Beierse hoofdstad. Het boek verscheen in het najaar van 1923 in een oplage van maar liefst zeventigduizend exemplaren, maar had minder effect dan de hoofdpersoon van het boek had gedacht, wat ook wel aan hemzelf te wijten was. Op 8 november 1923, enkele weken na de verschijning, pleegden Hitler en aanhangers hun mislukte staatsgreep. Het boek waarin de gedachten van Hitler werden ontvouwd, werd direct verboden.
 
Weber laat in de bezorging bij het boek weten ervan overtuigd te zijn dat niet Von Koerber het boek schreef, maar dat het de eerste autobiografie van Hitler was. Aan de hand van dit boek schreef hij, toen hij in 1924 zijn straf uitzat in Landsberg am Lech, zijn officiële autobiografie. Het eerste boek zou slechts een soort vingeroefening zijn voor het echte, roemruchte werk uit 1925. Von Koerber zou zijn benaderd om slechts zijn naam aan het werk te verbinden. Een onverdacht iemand van onberispelijke komaf, een oorlogsheld bovendien, daarmee moest de indruk worden gewekt dat Hitler inmiddels een grote aanhang onder de traditionele conservatieve landgenoten had. Door het boek op iemand anders naam te zetten kon tegelijkertijd worden verhuld dat het één grote schaamteloze zelfpromotie was. Weber komt met allerlei argumenten om zijn stelling te onderbouwen, waaronder een onder ede afgelegde verklaring van de echtgenote van de oorspronkelijke uitgever, dat Von Koerber niet de auteur van het werk is. Diverse critici hebben erop gewezen dat Webers these niet onomstreden is en het boekje verder slechts een curiosum zou zijn. Voor het betwiste karakter van de stelling zijn goede argumenten aan te dragen, maar het gaat te ver het boek slechts te zien als een curiosum.
 
Lees verder op Go2War2.nl

 

STIWOT Nieuwsbrief
18de jaargang, 10e editie
oktober 2018

 


De schrijvers in deze Nieuwsbrief zijn onafhankelijk en niet gebonden aan enig politiek denkbeeld of groepering. Grote interesse in de Tweede Wereldoorlog en de behoefte om er iets mee te doen hebben geresulteerd in dit continue project op vrijwillige basis.

Indien u ideeën, vragen of opmerkingen heeft verzoeken wij u om contact op te nemen met STIWOT.